De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
vrijdag 25 mei

Regiodinsdag, 5 augustus 2003

Norman en Maria Ugueto bieden daklozen een kamer, een maal en de bijbel
KARIN SITALSING
Steggerda – Ooit, in een grijs verleden, wilde Maria Ugueto (69) journalist worden. ,,Maar het mocht niet van mijn moeder. Ik moest leren voor het huishouden. En ach, achteraf ben ik daar eigenlijk heel blij om. Ik heb heel veel geleerd in de loop van mijn leven’’, vertelt ze in de enorme achtertuin van haar boerderij in Steggerda. Al bijna veertig jaar vangt Maria mensen op die tijdelijk geen onderdak hebben. Nou ja, tijdelijk: een van de gasten – ‘kinderen’ noemt Maria haar bewoners liefkozend – woont al negen jaar bij haar in huis. Het record staat op veertien jaar. De bewoners betalen 130 euro per maand en noemen haar ‘oma’.
Het zat er al vroeg in. Toen het gezin - Maria, haar toenmalige echtgenoot Henk en vijf kinderen - 37 jaar geleden vanuit Holland naar Steggerda verhuisde, kwam ‘ome Gerrit’ mee: een oudoom van Maria. ,,Die man was 83 en hij zat heel vaak bij ons. Toen we zouden verhuizen, stelde ik voor dat hij bij een nichtje van me introk, maar die wilde daar niets van weten. Maar we konden hem toch niet alleen laten? Dus is hij mee verhuisd en heeft hier nog vier jaar geleefd.’’
Maria en Henk kregen nog twee kinderen. Aanvankelijk begon het echtpaar een będ en brochje voor militairen en mensen die doordeweeks in de buurt werkten. ,,Maar ja, er kwamen vanzelf ‘zielige’ figuren mee’’, vertelt Maria, en al snel begon het verhuren van kamers aan daklozen. Eerst ‘in het wild’, totdat een belastingmedewerker haar adviseerde het werk onder te brengen in een stichting. Sinds een jaar runt Maria stichting de Duiventil. Twaalf ‘kinderen’ wonen er momenteel. Maria houdt van hen. Laatst nog gingen zij en haar man Norman voor drie maanden naar het huisje van vrienden in Spanje. ,,Ik kreeg vreselijke heimwee’’, lacht Maria.
Zelf heeft Maria zeven kinderen, twintig kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. Het gezin is opgegroeid met de ‘gasten’. De familie komt geregeld aan; alles leeft door elkaar. Ze weet niet beter.
Veertien jaar geleden overleed Henk; twee jaar later trouwde Maria met Norman Ugueto (64), de Curaçaoënaar die jaren eerder bij haar had aangeklopt als dakloze. Nu runnen de Ugueto’s samen de opvang. Norman weet als geen ander hoe een mens zomaar dakloos kan raken. ,,Misschien is dat wel wat me drijft om dit werk te doen’’, denkt hij. Als laborant op Curaçao kreeg hij jaren geleden de kans om als analist in Nederland aan de gang te gaan. ,,Alles ging goed: ik trouwde, had een leuke baan, kreeg drie kinderen. Toen wilde mijn vrouw scheiden’’, vertelt Ugueto. De alimentatiekosten waren zo hoog dat de Curaçaoënaar diep in de schulden raakte.
,,Er wordt vaak heel gemakkelijk gedacht over mensen die dakloos zijn geworden’’, vertelt Maria. ,,Maar wij krijgen hier mensen in alle soorten en kleuren. Het kan iedereen overkomen.’’ Van de twaalf gasten zijn er vier gescheiden mannen. ,,Eentje is vier keer getrouwd geweest en moet voor al zijn kinderen alimentatie betalen. Die man vindt nooit meer een huis.’’
De Ugueto’s vangen ook geregeld ama’s op, alleenstaande minderjarige asielzoekers. Momenteel wonen er twee jonge moeders. In de tuin liggen autootjes en tractortjes en in de schuur staat een box voor de kleintjes. Een van de kinderen, Gabriel van veertien maanden, helpt Maria geregeld de tuin te doen. ,,Hij scharrelt achter me aan met een gietertje. Ik ben gek op hem, als was hij mijn eigen kind’’, vertelt ze. ,,En mijn jongste zoon moet hem altijd even knuffelen. ‘Jij hoeft nooit meer terug naar Afrika’, zegt-ie dan tegen hem. ‘Want als het zover zou moeten komen, dan neem ik je in huis,’’ vertelt Maria bewogen.
Maria was bijzonder aangedaan toen Gabriels Angolese moeder haar levensverhaal vertelde. ,,Toen ze drie was, overleed haar moeder aan kanker. Een paar jaar later werd haar vader doodgeschoten. Ze had een zusje van achttien met een kindje. Het zusje had een baan, en zij paste op het kindje. Op een dag werd de zus op weg naar het werk doodgeschoten. Tot overmaat van ramp werd het kind later ziek en overleed het. Toen pas is het meisje gevlucht. Begrijp jij het? Ik wel. Nou, ze kwam hier terecht en ontmoette een jongen, van wie ze dacht dat ze een toekomst met hem had. Maar ze kwam weer terug bij mij. Die jongen sloeg haar. Onvoorstelbaar.’’ Maria kan erg boos worden om vooroordelen. ,,Alsof je zo maar uit je land wegvlucht.’’
Maria en Norman hebben het nog altijd moeilijk met het overlijden van Jacob, een man met een verstandelijke handicap die, af en aan, veertien jaar bij hen in huis woonde. ,,Jacob was thuis een beetje de verschoppeling. Zijn moeder accepteerde hem eigenlijk niet. Mijn man Henk voer op de Rijn en die nam Jacob wel eens mee als matroos. Toen Henk met dat werk stopte, is Jacob bij ons gekomen en hier is hij veertien jaar gebleven. Vorig jaar is hij overleden. Hij was 66.’’
Naast een dak en een maaltijd bieden de Ugueto’s ook een stukje begeleiding. Het christelijke geloof inspireert hen; ze zijn Jehova’s Getuigen, tijdens het interview ligt de bijbel op tafel. ,,Mensen die hier komen, worden vaak heen en weer geslingerd en weten niet welke kant ze op moeten. Wij vertellen hun dan wat er in de bijbel staat. Meestal staan ze daar wel open voor. Vaak hebben ze geen familie die hen steunt en zijn ze erg alleen.’’ Aansluitend op deze begeleiding geeft Norman Ugueto bijbelstudie op asielzoekerscentra. Hij spreekt Spaans en Portugees en geeft geregeld lezingen in die talen. ,,Vanuit ons geloof koesteren we liefde voor de medemens.’’ Zijn echtgenote valt hem bij. ,,Ieder mens is een mens en moet een kans krijgen. Daarin maken we geen onderscheid.’’

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties