De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 23 mei

Regiowoensdag, 5 november 2003

Martzen Hijlarides-Pijl uit Grou wordt honderd
‘Ik mis de tevreden tijden van toen’
Marscha van der vlies
Grou – Het schemert. In de donkere kamer zit Martzen Hijlarides-Pijl. Buiten schuiven de lichten van een vrachtschip voorbij. Een medewerkster van Nij Friesmahiem ontsteekt de lichten in de kamer en de honderdjarige rijst op van haar stoel. Ze straalt. Ze grijpt naar de leuning van haar met een gehaakte antimakassar bedekte stoel en werkt zich zelf richting het bezoek. ,,Mijn bovenstuk werkt prima. Alleen de benen doen het niet meer”, zegt ze verontschuldigend. Een val, vorig jaar december, maakte abrupt een einde aan haar mobiliteit.
Na de val mocht ze niet meer terug naar haar huis op de Grouster Troelstraweg. ,,Ik heb het getroffen aan het kanaal.” Haar zuster van 94 woont aan de andere kant van de gang. ,,Zij is de enige die nog is overgebleven. Dat is het erge van honderd jaar zijn; je blijft alleen over.” Groot is haar verdriet om het verlies van haar dochter Aukje. Zij overleed op 49 jarige leeftijd, inmiddels 22 jaar geleden. Twee jaar daarvoor overleed haar man Anne. ,,Na die tijd kon ik niet slapen. Een zuster uit Akkrum zei me toen voor het slapen gaan een borreltje te nemen. Dat deed ik. Ik nam elke avond een Beerenburg”, lacht ze. ,,Later zelfs twee. Na mijn val doe ik dat niet meer. Stel je voor dat ze me vinden met een geur van alcohol om me heen.”
Martzen Hijlarides-Pijl werd honderd jaar geleden in Grou geboren. ,,Ik ben nooit uit Grou geweest.” Haar vader werkte bij Halbertsma als houtbewerker. ,,We hadden het goed thuis.” Op de kermis in Jirnsum leerde ze haar man Anne kennen. ,,Ik was lopend uit Grou gekomen en hij bracht me thuis op zijn fiets. Ik zat voorop.” Dochter Aukje kreeg drie kleinkinderen. Er zijn nog zeven achterkleinkinderen bijgekomen.
De honderdjarige ging tot de dood van haar man naar de Nederlands Hervormde Kerk. ,,De dominee zou me bezoeken na mijn mans dood. Hij moet nóg komen. Ik ben erg teleurgesteld.”
Ze slaat haar ene been over het andere, drukt haar handen tegen elkaar en zegt resoluut: ,,Het erge van deze tijd is de grote ontevredenheid. Wij hadden weinig en konden daar gelukkig mee zijn. Dat mis ik.”

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties