De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

maandag 23 oktober

Cultuurmaandag, 15 december 2003

Marisa van Eyle’s onweerstaanbare Annie
LIDWIEN FELD
Enkele weken geleden was Annejet van der Zijl - de biografe van Annie M.G.Schmidt - in Leeuwarden en werd aan haar gevraagd wat zij vond van het toneelstuk over Annie. Ze kon er weinig lovende woorden aan wijden. Niet alleen was auteur Ton Vorstenbosch volgens haar wat losjes met de werkelijkheid omgesprongen; ze vond het eveneens onkies dat nu nog levende personen in het stuk worden gepersifleerd. Maar verder, zei ze, heb ik van toneel geen verstand. Of je dat nu wel of niet hebt, als je de hoofdrolspeelster Marisa van Eyle aan het werk hebt gezien, kun je niet anders dan je aansluiten bij alle lof die deze actrice inmiddels is toegezongen: ze is een fenomenale Annie M.G. Schmidt.
Afgaande op de biografie van Van Zijl heeft Vorstenbosch zich inderdaad niet bekommerd om de realiteitszin van de gebeurtenissen op het podium. In het toneelstuk Annie M.G., De dochter van de dominee hecht Annie grote waarde aan het feit dat haar nooit de P.C. Hooftprijs is uitgereikt. Ook wordt de schrijfster in haar laatste levensfase neergezet als een knorrige oude vrouw, die links en rechts haar vrienden en familie alles voor de voeten werpt wat bij haar opkomt. Beide beelden stroken niet zo met de werkelijkheid. Annie was een fantast en impulsief en ongetwijfeld ook behoorlijk manipulatief van aard, maar zo sikkeneurig als Annie hier wordt geschilderd lijkt overdone.
Maar dat wil niet zeggen dat deze Annie niet boeit. Sterker; het hele toneelstuk dat om deze Annie heen is gesponnen zou feitelijk wel weggesneden kunnen worden en dan hou je over waar het in het verhaal van de domineesdochter om gaat. Annie heeft niemand om zich heen nodig om te laten zien wie ze is: begaafd, humoristisch en eigenzinnig. In het toneelstuk worden er allerlei personages opgevoerd om Annie tegenspel te bieden. Maar niemand komt echt uit de verf. De figuren blijven vlak en clichématig geschilderd.
Die eendimensionale benadering van de personen in Annie’s omgeving is behoorlijk hinderlijk. Niet alleen zijn de personages ongeloofwaardig; de kritiek van Van der Zijl over het onheus bejegen van deze karakters lijkt behoorlijk terecht. Het is pijnlijk om zoon Flip afgeschilderd te zien als een nietsnut of George en Anke Groot als egotrippende dronkelappen.
Er zijn met deze voorstelling een paar zaken misgegaan. De schrijver, die met het toneelstuk Wilhelmina glorieerde, is uit de bocht gevlogen. De regisseur weet niet wat ze aan moet met al die personages, die zich tot overmaat van ramp veelal ook nog eens allemaal tegelijkertijd op het podium vertonen. Maar de voorstelling is toch niet mislukt. De glansrol van Marisa Van Eyle laat een onuitwisbare indruk achter. Haar loopje, haar gekromde rug, de wijze waarop ze haar sigaret vasthoudt, haar intonatie: de hergeboorte van Nederlands beste kinderboekenschrijver wordt een feit.
Voorstelling; Annie M.G.Schmidt, de dochter van de dominee.
Plaats: Harmonie, Leeuwarden
Belangstelling: 300 bezoekers

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties