De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
vrijdag 20 april

Regiodinsdag, 31 augustus 2004

Hartpatiënt vecht tegen overheidsbeleid
SIPPIE MIEDEMA
Blije – Op de buitenwereld zullen gehandicapten wel overkomen als echte zeurpieten, denkt René Tigchelaar uit Blije. Bezuinigingen zijn vervelend, maar voor de schrijnende gevallen zijn er toch uitzonderingen? Niet dus, ervaart Tigchelaar. Veel regelingen blijken lege hulzen. De Blijenaar heeft er een dagtaak aan om overheden en instanties daarop te wijzen. Want hij zal zich er niet zonder slag of stoot bij neerleggen dat er steeds meer wordt beknibbeld op zijn toch al krappe uitkering.
Tigchelaar (43) werd geboren met een hartafwijking. Betaald werk heeft hij nooit kunnen doen. De laatste vijf jaar is zijn gezondheid hard achteruitgegaan. ,,Mijn rechter hartkamer doet het werk van de linker. Dat kan hij een tijdje volhouden, maar niet voor altijd.’’ Tien meter lopen is voor Tigchelaar al te ver, voor het plakken van de fietsbanden van zijn dochters heeft hij niet de kracht. Hij houdt vol in afwachting van een hart- en longtransplantatie.
Het feit dat hij is geboren met een defect hart kan hij accepteren, maar het feit dat het sociale vangnet rondom hem wordt afgebroken niet.
In een dossiermap bewaart Tigchelaar zijn correspondentie van de afgelopen maanden met de verzekeraar, de thuiszorg en de gemeente. ,,Hopelijk word ik gehoord en beseffen degenen die de bezuinigen doorvoeren wat ze mij en mijn gezin aandoen.’’
De brief die hij kreeg in antwoord op zijn schrijven aan premier Balkenende heeft hij apart gelegd. Een ambtenaar van het ministerie van Volksgezondheid schreef terug. Met geen woord wordt er ingegaan op zijn specifieke situatie. Maar het is vooral de volgende zin die hem steekt: ‘Het kabinet vindt dat burgers verantwoordelijkheid moeten nemen voor hun eigen gezondheid’.
Tigchelaar is boos geweest om die woorden. ,,Ik heb een hartafwijking. Daar heb ik niet om gevraagd. Maar ik moet ik ermee leven en de bezuinigingen maken dat leven steeds moeilijker.’’
Het afgelopen jaar is het slikken geweest voor gehandicapten. De eigen bijdrage voor de thuiszorg is verhoogd, de vergoeding voor het zittend ziekenvervoer afgeschaft, de categorale bijstand verdween en de taxiregeling om uitstapjes te maken is versoberd.
Tigchelaar heeft een minimum inkomen en zou daarom niet extra hoeven te betalen voor de thuiszorg. Maar doordat hij twee jaar geleden een periode gescheiden heeft geleefd van zijn vrouw, en de echtelieden toen elk een eigen uitkering kregen, moet hij nu 107 euro per maand betalen in plaats van 8,20. ,,Terwijl we inmiddels weer samenwonen en weer op het minimumniveau van 1170 euro zitten.’’ De wederzijdse familie van de echtelieden heeft nu de betalingsverplichting voor de thuiszorg op zich genomen. Evenals de kosten voor de zwemlessen van hun jongste dochter, die hij niet meer vergoed krijgt sinds de afschaffing van de categorale bijstand. Tigchelaar heeft als chronisch zieke nog wel recht op bepaalde vergoedingen. Maar de gemeente weet nog niet precies wat ze Tigchelaar moet betalen. ,,Ferwerderadiel is een kleine gemeente. De ambtenaren doen hun best. Maar de regels veranderen zo snel en daarom lopen ze steeds achter de feiten aan.’’
De meeste zorgen maakt Tigchelaar zich over de afschaffing van het zittend ziekenvervoer. De taxirit wordt nu alleen nog vergoed voor nierdialyse en chemokuren. Een hardheidsclausule zou de schrijnende gevallen moeten dekken. Hierin staat dat degenen die 25 kilometer van het ziekenhuis wonen, langer dan vijf maanden achtereen en minimaal twee keer in de week onder behandeling moeten een vergoeding krijgen. Tigchelaar moet weliswaar geregeld , maar niet twee keer per week naar het Academisch Ziekenhuis in Groningen. Zorgverzekeraar De Friesland wees zijn beroep op de hardheidsclausule dus af.
Maar op 9 september heeft hij een afspraak in Groningen. Hoe hij daar moet komen? ,,Geen idee. Ik kan wel een beroep doen op de bijzondere bijstand. Maar het is nog maar de vraag hoeveel ik dan vergoed krijg. Dat vind ik nog het ergste: ik niet eens meer bij de zorg kan komen waarvan ik afhankelijk ben.’’
Tigchelaar zal weer moeten aankloppen bij de familie. Die zijn fantastisch, benadrukt hij. Dankzij hen hoeft het gezin weinig te missen. Maar één keer houdt het op. ,,Tot dusver hebben ze al twee- tot drieduizend euro bijgedragen.’’
Tigchelaar heeft weinig energie. Weinig tijd, misschien ook. Wie kan tenslotte vertellen hoe lang zijn hart het zal uithouden? Met het schrijven van bezwaarschriften gaat hij echter door. Niet alleen voor zichzelf en zijn gezin. Maar vooral voor zijn lotgenoten. ,,De overheid heeft de verplichting om op te komen voor de sociaal zwakkeren in de eigen samenleving. Waarom moeten er zoveel militairen naar Irak, waarom moest dat schilderij van Jan Steen worden gekocht? De overheid heeft het over de eigen verantwoordelijkheid van de burgers voor de gezondheid. Ik vind dat de overheid haar verantwoordelijkheid moet nemen.’’

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties