De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 26 april

Hoofdartikeldinsdag, 31 augustus 2004

Frankrijk en de hoofddoekjes
Het verbod op het dragen van hoofddoekjes op Franse openbare scholen lijkt Frankrijk duur te komen staan. Het ‘islamitische leger’ heeft twee Franse journalisten die in Irak werkten, in gijzeling genomen. De eis is dat het verbod wordt opgeheven. De Franse politiek en de Franse samenleving hebben met ontzetting gereageerd op de gijzelingactie. In een goed gecoördineerd publiek optreden van de Franse president en vertegenwoordigers van islamitische en andere organisaties, is de gijzeling sterk veroordeeld en is om vrijlating van de journalisten gevraagd. Er is daarbij geen sprake van enige tegemoetkoming aan de eisen van de gijzelnemers.
Het sterke van de Franse reactie is de gezamenlijkheid waarmee de gijzeling wordt veroordeeld en de eisen worden verworpen. Fervente tegenstanders van het verbod op hoofddoekjes stonden letterlijk en figuurlijk achter de Franse president. Als de gijzelnemers hadden gehoopt dat islamitische organisaties en personen in Frankrijk zich zouden scharen achter hun actie, dan hebben ze zich deerlijk vergist. Het tegendeel van wat ze beoogden, is gebeurd: hun islamitische broeders in Frankrijk hebben zich juist tegen de gijzelnemers gekeerd. Een woordvoerder van een Franse fundamentalistische groep zei zelfs dat de gijzelnemers vijanden van de islam zijn. Zo beleeft Frankrijk zichzelf als een multiculturele en multireligieuze nationale eenheid – voorwaar geen geringe zaak in een tijd waarin het anti-discriminatiedebat in volle hevigheid wordt gevoerd.
De Franse diplomatie draait inmiddels op volle toeren in de Arabische wereld. De Franse strategie is regeringen van moslimlanden zo ver te krijgen dat die de gijzeling openlijk of verholen afwijzen. In ieder geval zal worden bereikt dat de gijzeling wordt afgewezen. Dat is een belangrijk succes in de ‘oorlog tegen de terreur’. De gijzeling en de eis vormen immers een nieuw hoofdstuk in het dramatische boek dat terreur heet. Het is nog niet zo vaak – of wellicht nooit – voorgekomen dat gijzelnemers hun actie organiseerden om zich daarmee te bemoeien met het interne beleid van een ander land, in dit geval Frankrijk. De tot nu toe gehandhaafde eenheid in Frankrijk, de heldere en krachtige afwijzing van de eisen en de afschuw die door andere landen is geuit, hebben zeker het klimaat geschapen waarin de gijzelnemers zich genoodzaakt voelden hun ultimatum te verlengen. Vaak wordt daarmee het begin van het einde ingezet. Maar ook al zouden de gijzelnemers de Franse journalisten doden, dan nog is hun actie niet succesvol en wordt een nieuw hoofdstuk in het boek van de terreur afgesloten.
De VVD en de rechtse taal
Het wordt de VVD-fractie in de Tweede Kamer kennelijk langzamerhand te gek; fractielid Wilders moet ‘dimmen’ in zijn rechts-radicale taal; anders moet hij verdwijnen uit de fractie. Fractievoorzitter Van Aartsen zou genoeg hebben van de manier waarop het Kamerlid opvattingen spuit die niet door de fractie worden gedeeld. Wilders haalt geregeld het nieuws met kloeke woorden over de aanpak van fundamentalisme bijvoorbeeld of met ferme taal over radicale imams en hoofddoekjes die door moslimvrouwen worden gedragen. En over verhoging van de maximumsnelheid en de straffen die door de rechter mogen worden opgelegd spreek hij ook klare taal. In dat opzicht kan hij zich meten met bijvoorbeeld de LPF’er Eerdmans. Die vergelijking bevalt Wilders wel; hij meent dat de VVD zich moet opstellen zoals dit Kamerlid doet, om daarmee te voorkomen dat zijn partij bij verkiezingen massaal stemmen verliest aan de LPF.
Overigens is Wilders niet de enige VVD’er die van stoere taal houdt; zijn fractiegenoot Oplaat houdt er ook wel van. En in zekere zin Hirsi Ali natuurlijk ook. De kans echter dat Oplaat en Hirsi Ali de wacht wordt aangezegd is klein; de VVD wil zeker Hirsi Ali (nog) niet kwijt. Die is immers op een bijzondere wijze het lievelingetje van media en publiek. Ze krijgt te pas en te onpas een forum om haar strijd tegen de onderdrukking door de islam te voeren en doet dat op een voor velen kennelijk charmante wijze. De nuchtere beschouwer van het optreden van Hirsi Ali zal tot een andere conclusie komen, bijvoorbeeld hoe pijnlijk het is om te zien als iemand een persoonlijke strijd publiekelijk uitvecht en net doet alsof iedereen in de samenleving die strijd ook moet voeren.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties