De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 22 november

Cultuurmaandag, 6 september 2004

Liefdevol portret in Wirdum
Lidwien Feld
Zo’n avond kan eigenlijk al niet meer stuk. Een warme nazomeravond, de roodkoperen avondzon die langzaam achter de uitgestrekte horizon verdwijnt, een weggetje dat door het weidelandschap slingert, de sloten waarin een paar meerkoeten een fraaie dans uit voeren, het laatste hooi dat wacht om binnengehaald te worden en dan uiteindelijk een pad dat leidt naar een schoolvoorbeeld van een Friese kophalsromp boerderij.
Pleats 1812 is de intrigerende naam van de woonboerderij van Tryater-actrice Klaasje Postma; de locatie die ze uitgekozen heeft voor de door haar geschreven en gespeelde solovoorstelling Rolling Home. Het publiek wordt op het erf ontvangen met een kopje koffie en uitgenodigd om plaats te nemen in de tot een theater omgebouwde, boerenschuur. De gastvrouw verwelkomt een ieder allerhartelijkst en introduceert haar moeder, die straks het publiek verhalen uit haar leven zal vertellen. Klaasje zelf repeteert in de stallen met het koor, dat naar Bosnië gaat en dus al haar aandacht nodig heeft.
Oud worden; hoe gaat dat? Van grote en kleine dingen die voorbijgaan verhaalt moeder Postma. Van de liefde en de dood, van gebreide kledinghangertjes en het hergebruiken van een oude panty als elastiek om het oud papier. Op de achtergrond pruttelt de soep op een elektrisch plaatje en op tafel staat een taperecorder waar moeder haar verhalen in kan spreken. Twee werelden ontmoeten elkaar in de verhalen van een negentigjarige. De crisistijd, de oorlog, de wederopbouw en de moderne tijd waarvan moeder vaststelt dat ze niet zou weten hoe haar leven er nog uit zou zien zonder televisie.
Wat Rolling Home tot een charmante voorstelling maakt, is niet het uitzonderlijke karakter van de verhalen. Integendeel, iedereen zal in Rolling Home veel herkennen in de verhalen die zich afgelopen eeuw afspeelden uit vertellingen van eigen ouders of grootouders. Frou Postma is niet opgepakt of naar een concentratiekamp gebracht, heeft geen kinderen verloren, of andere traumatische ervaringen opgelopen. Maar zoals duizenden anderen moest zij ook zien te overleven door als jong meisje bij een boer te gaan werken voor een schamel bedrag. En gelukkig ontmoette ook frou Postma een jongen die verkering met haar wilde en met wie ze trouwde.
Klaasje Postma brengt een liefdevol portret van haar moeder in het vierkant onder het dertien meter hoge dak van de oude boerderij. Confronterend is de voorstelling niet: moeilijke onderwerpen worden niet uitgewerkt, maar voorzichtig soms een beetje aangestipt - ,,echt spul hadden we niet, in elke relatie is wel eens wat.’’ En eigenlijk is dat ook de wijze waarop ouderen vaak terugzien op hun leven; de harde kantjes zijn eraf gesleten of verworden in de herinnering tot acceptabele beelden.
En dan is het taxibusje er. Moeder moet weer naar huis en het publiek krijgt een kommetje soep met vier balletjes. De halve maan schijnt over de weilanden waar een koude witte nevel boven hangt en voldaan fietsen we terug naar de stad.
Voorstelling: Rolling Home door Klaasje Postma
Plaats: Pleats 1812, Wirdum
Belangstelling: 100 bezoekers (uitverkocht)

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties