De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zaterdag 16 december

Cultuurvrijdag, 1 oktober 2004

Ritmisch dictee voor dansers
S. VAN EK
Me van Galili is één lange voorstelling zonder pauze maar toch zijn er duidelijk vier delen te onderscheiden. Het meest doortimmerd is pakweg de tweede helft waarin Galili aan de haal gaat met de dans uit de eerste helft en het beeldmateriaal dat erna volgt. Toch had ik moeite om Me in z’n geheel als een hechte compositie te zien. Daarvoor vond ik te weinig van de titel in de afzonderlijke onderdelen terug.
We hadden van Me al een voorproefje gehad en wel dat deel waarin gedanst werd op het geluid van drie typemachines. Percossa zat nu live op het podium. Ze maakten niet alleen creatief gebruik van het gehamer van de toetsen maar ook van het belletje dat een seintje geeft als de regel bijna vol is en van het doordraaien van het papier, akoestische kwaliteiten die de hedendaagse tekstverwerker ontbeert.
Werden schrijfmachines vroeger gebruikt om het gedicteerde vast te leggen, nu dicteerden ze voor de verandering eens zelf: een ritmisch dictee voor tien dansers. Die waren door Galili onder hangende schijnwerpers geplaatst die elk hun eigen vlak op het podium verlichtten. De bundels leken reusachtige kegels licht waarin dansers, gekleed in het wit, bewogen. Een geraffineerd spel. Simpel gezegd was het de kunst de vlakken te verdelen onder de dansers die als kameleons van kleur verschoten als ze van de ene bundel naar de andere hopten. Het aantal permutaties is met tien dansers natuurlijk eindig. Je zet een paar in, dan weer de hele groep en laat hen steeds wisselen van vlak die op hun beurt ook weer wisselden maar op een gegeven moment zijn de mogelijkheden uitgeput. En de dansers ook.
Een solo was daarna ingelast, een soort van dansrepetitie. De danser kon het maar niet goed doen volgens een autoritair klinkende stem. Steeds moesten zijn dansverrichtingen over. Tot wanhoop van de danser die tenslotte moet vernemen dat de stem niet van herhalingen houdt.
Wat normaal een pauze is waarbij het publiek de zaal verlaat, was nu een verplichte filmvertoning over een zekere Pjotr. Interviews kregen we te zien van kennissen, een filosoof, een boekverkoper, een fysiotherapeut en een oudtante. Het waren ironische interviews die het genre persifleerden en waarbij de hoofdpersoon volledig buiten beeld bleef. Galili greep op flarden van deze teksten terug door ze te herhalen op mobiele schermen die het podium op en af schoten alsof dat het resultaat was van het eerdere typewerk. Er ontstond een wat beklemmende sfeer die vooral voor rekening kwam van Percossa die nu ‘echt’ slagwerk bespeelde. Wat dans betreft, herhaalde Galili eigenlijk te veel en nu was ik het een keer van harte eens met ‘de stem’.
Voorstelling: Galili Dance met ‘Me’
Plaats: Harmonie, Leeuwarden
Belangstelling: 700 bezoekers

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties