De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 22 november

Hoofdartikeldinsdag, 16 november 2004

Pim Fortuyn en de geschiedenis
Pim Fortuyn is de grootste Nederlander aller tijden. Vindt een deel van de bevolking. Deze uitslag van de ‘verkiezing’ via een televisieprogramma geeft een aardig inzicht in het gevoelen van mensen in Nederland. Natuurlijk is Pim Fortuyn niet de grootste Nederlander uit de geschiedenis; hij is zoiets als de Nederlander die in de beleving van mensen nú de meeste indruk maakt. Met geschiedenis heeft de stem op Fortuyn helemaal niets te maken. Het geven van een oordeel over figuren uit de geschiedenis veronderstelt kennis van die mensen en van de dingen die ze hebben teweeggebracht. Welnu, een figuur als Spinoza is een grote gestalte in de geschiedenis van Europa, wiens werken tot op de dag van vandaag worden gelezen, in vele talen. Wie dat niet weet, kan onmogelijk het belang van Spinoza afwegen tegen dat van anderen. Wie dat wel kan, zal nooit Fortuyn of actrice Monique van de Ven kiezen als de grootste Nederlander. Die keuze wel maken, is een absurde daad.
De verkiezing van Fortuyn kan worden uitgelegd als een blijk van onkundigheid op het terrein van de geschiedenis. De verkiezing kan echter ook worden gezien als een uiting van onvrede van mensen over politici van de gevestigde orde. Die hebben naar het oordeel van Fortuynisten er voor gezorgd dat de figuur van Fortuyn zo groot kon worden. De keuze voor Fortuyn is dan ook te zien als proteststem. Maar ook dat fenomeen heeft niets met geschiedenis te maken.
De KRO heeft een aardig programma gemaakt, waarin in ieder geval een flink aantal belangrijke Nederlanders aan bod kwamen. Voor velen zal het portret dat van Erasmus werd uitgezonden, de kennismaking zijn met de man die mede vorm heeft gegeven aan de Europese cultuur van na de Reformatie. Als zodanig heeft het programma een belangrijke educatieve functie vervuld. En men mag wensen dat omroepen nieuwe, creatieve ideeën krijgen voor het maken van informatieve programma’s over de (vaderlandse) geschiedenis. Het programma kreeg helaas een absurd einde, maar dat zal wel snel in de vergetelheid raken.
Mishandeling
Deze week is er op de televisie veel aandacht voor verborgen geweld dat zich veelal in huis afspeelt. Met name kinderen en vrouwen zijn het slachtoffer van mishandeling: slaan, schoppen, verkrachting, schelden en treiteren of opsluiting. Het gaat niet om enkele slachtoffers, maar om vele tienduizenden, zo niet honderdduizenden gevallen per jaar. Slechts een klein deel wordt gemeld aan de politie of aan hulpverleningsorganisaties. Deels omdat buren, vrienden, school of huisarts de melding niet aandurven (is het wel echt zo? Of: wordt het kind dan niet nog meer het slachtoffer?) of gewoon uit lafheid. Bovendien blijkt dat niet iedere professional in de zorg zijn of haar werk goed doet; op EHBO-afdelingen van ziekenhuizen blijkt niet iedereen gevolg te geven aan de waarneming dat een kind kennelijk is mishandeld – samen met veelal de moeder wordt de verklaring ‘van de trap gevallen’, voor lief genomen.
We weten al sinds lang dat van degenen die mishandelen een behoorlijk deel zelf ook mishandeld is. De praktijk herhaalt zich over de generaties. Precies daarom is het toch aangifte doen van mishandeling zo belangrijk. De keten van mishandeling wordt doorbroken. Wie aangifte doet van mishandeling helpt het betreffende kind, maar werkt er ook aan mee dat kan worden voorkomen dat de volgende generatie ook wordt mishandeld: de keten wordt verbroken.
De confrontatie met de werkelijkheid van zoveel pijn, leed en aantasting van waardigheid - bijna letterlijk onder onze ogen - kan reden zijn nog eens goed te kijken naar waar we ons in dit land en in het eigen leven druk over maken. Als alle waan van de dag is vervluchtigd, is de feitelijkheid van de mishandeling er nog. Het is duidelijk waar de aandacht echt naar dient uit te gaan.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties