De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zaterdag 16 december

Hoofdartikelwoensdag, 24 november 2004

De nieuwe verbijstering…
Als het niet zo ernstig was, zou het saai genoemd kunnen worden: iedere dag een nieuw hoofdstuk over extremisme in Nederland en over moslims die iets wel of die iets niet doen of zeggen. De ontlokkingen van Andries Knevel voor de EO-televisie waaruit bleek dat een Nederlandse moslim-bekeerling wel zou willen dat Kamerlid Wilders dood is, zijn een nieuwe aanleiding voor verbijstering, woede en zorg. De gewraakte uitspraak van de moslimleraar moet worden gezien in het perspectief van de loop van het gesprek: de leraar keurt de moord op Van Gogh niet goed, vraagt jongeren te stoppen met het bedreigen van Geert Wilders en zal nooit acties ondernemen die leiden tot de dood van Wilders. Dat hij eerlijk zegt dat wat hem betreft Wilders dood mag zijn, is in de gegeven omstandigheden geen bijdrage aan verbetering van het klimaat – je hoeft niet altijd alles te zeggen wat je denkt. Overigens, wie zou de kost willen betalen van mensen die in conflictsituaties liever zouden hebben dat iemand er niet meer zou zijn – de leraar is helaas niet de enige Nederlander die zoiets afschuwelijks denkt over een medemens.
De commotie die door de uitzending wordt teweeggebracht is groot. Hoe begrijpelijk dat ook is, er kunnen wel vraagtekens bij worden geplaatst. Door de enorme media-aandacht, de politieke reacties en de publieke discussies waarin plotseling iedereen deskundige is, wordt de mening van enkelingen uitvergroot waardoor die beeldbepalend wordt. Daardoor lijkt het dat heel het land vol zit met mensen die levensgevaarlijke ideeën hebben. Ofwel: we slagen er steeds in onze eigen drama’s te maken. De omvang en betekenis van dergelijke drama’s kunnen nauwelijks worden overschat; alle redelijkheid verdwijnt en groepen komen tegenover elkaar te staan; minder wegens standpunten, maar meer wegens de beelden die ze van elkaar hebben gekregen.
Hoe ‘gek’ we elkaar kunnen maken in de combinatie van media en publiek, blijkt uit de heisa die is ontstaan over de borsten(!) van actrice Georgina Verbaan. Die zouden groter zijn geworden. Naar aanleiding van een blootreportage in het blad Playboy werd in kranten, op radio en televisie getwijfeld over de echtheid van die borsten. Om van alle gedoe af te zijn heeft de actrice scans laten maken. Daaruit blijkt dat ze echt zijn. Niemand zou zoiets onzinnigs bedenken, maar het is waar – het gebeurt onder onze ogen. Het staat vandaag allemaal, met foto’s, in De Telegraaf .
…en de positieve krachten
Intussen blijft onverlet dat er elementen in onze samenleving zijn die gevaarlijk zijn. En het is duidelijk dat de samenleving zich moet beschermen tegen uitwassen van dergelijke individuen. Het is daarbij een groot probleem dat niemand weet waar ‘het gevaar’ vandaan komt. Het zijn niet alleen de niet-geïntegreerde Marokkanen die gekke dingen denken, maar ook ex-katholieke Nederlanders. En gefrustreerde jongeren die nauwelijks weten wat geloof is, steken toch een moskee in brand.
Wat we ook weten is, dat er sinds de moord op Van Gogh allerlei initiatieven in de samenleving zijn ontstaan die de andere kant laten zien: redelijk samenleven, elkaar respecteren en met elkaar in contact komen. Uitingen daarvan zijn demonstraties, stille tochten, moskeeën die worden bewaakt door christenen. En popmusici – allochtone en autochtone gezamenlijk - organiseren spontaan concerten. Tienduizenden mensen doen aan dergelijk activiteiten mee; veel, heel veel mensen meer dan die kleine groep extremisten. Daarnaast komen in discussies allerlei gedachten en opvattingen naar voren die gaan over de breedte van de samenleving. Er is niet alleen sprake van een integratieprobleem, allerlei dingen in de samenleving deugen niet. Daarom bijvoorbeeld het opnieuw lanceren van de gedachte van sociale dienstplicht of de oproep om verbanden in de samenleving die overzichtelijk zijn en waar de gewoon-menselijke verhoudingen van zorg om elkaar kunnen worden beleefd. Of de oproep om meer fatsoen – niet vanuit een kleinburgerlijke moraal, maar omdat een samenleving niet kan bestaan zonder omgangsvormen. Of het inzicht dat het motto: ‘je moet altijd kunnen zeggen wat je wilt’, een gevaarlijk primitieve opvatting is, die aantoonbaar tot meer agressie leidt. De propagandisten van dit ‘vrije woord’ zijn evenzeer gevaarlijke elementen in de samenleving.
Er gebeuren merkwaardige dingen in de samenleving en het beeld dat we daarvan krijgen is eerder dat van een vergrootglas dan een redelijk perspectief. De positieve gebeurtenissen die worden opgewekt door de narigheid, lijken minder indruk te maken dan de negatieve. Maar wie nuchter om zich heen kijkt, ziet als reactie op het negatieve, veel positiefs.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties