De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 23 november

Cultuurwoensdag, 12 januari 2005

Margreet Markus exposeert in It Binnenplak in Museum Joure
Intuïtieve schilderijen
‘Een ongrijpbare bron’. Zo betitelt Margreet Markus uit Ruurlo haar tentoonstelling van zeventien schilderijen en acht beelden in de expositieruimte van Pand 99, It Binnenplak, onderdeel van Museum Joure. Verbeeldde de verpleegkundige van beroep voorheen vooral mensfiguren in haar schilderijen en beelden, gaandeweg wil ze dat haar werk abstracter en intuïtiever van aard wordt. Het zijn inmiddels zelfbedachte insecten, schelpachtige vormen en andere ondefinieerbare objecten die aan haar fantasie ontspringen.
MATTIE VAN DER VEEN
It Binnenplak van Museum Joure bevindt zich op het oude binnenplaatsje van Pand 99 aan de centrale winkelstraat van Joure. Deze kleine overdekte ruimte met natuurstenen vloer en witte wanden is een uitstekende plaats voor kleinschalige exposities. Het zijn veelal regionale kunstenaars die er hun werk tentoonstellen, maar ook enkele van buitenaf. Zo woont en werkt Margreet Markus in Ruurlo in de Achterhoek.
Na een periode van realistisch werk met de mens als thema zijn haar acrylschilderijen de afgelopen tijd gaandeweg abstracter geworden. Margreet Markus werkt zonder vooropgezet plan. Al spelend met het materiaal ontstaat er vanzelf een beeld dat haar verrast en nieuwe associaties oproept van waaruit ze verder kan werken. Ze blijft zich verbazen over het scheppingsproces van een kunstwerk, of zoals ze dat zelf formuleert: ,,dat je met ‘niets’ begint en er uiteindelijk ‘iets’ overblijft. Dat ‘zoiets’ zomaar ontstaat.’’
Met haar thema ‘Een ongrijpbare bron’ wil ze dit ongrijpbare ontstaansproces benoemen dat haar telkens weer uitdaagt om iets nieuws te maken.
Haar eerste werk Stad is nog te herleiden tot rechthoekige blokkenhuizen. Het schilderij is opgebouwd uit vierkante en rechthoekige blokjes, soms in dikkere dan weer in transparantere toetsen opgebracht. Heel voorzichtig bouwt ze haar werk in lagen op, soms kleurrijk en uiterst contrastvol. Hier en daar bewerkt ze de verflaag met de achterkant van het penseel.
Margreet Markus past zowel een lineaire als een picturale stijl toe in haar werk. In veel van haar schilderijen speelt het detail onbedoeld een belangrijke rol. Daar ontbreekt een sterke doordachte basiscompositie. Dat werkt storend, want de voorstelling blijft zweven, al is die nog zo abstract.
Ook de neiging tot dichtschilderen heeft te maken met de overmatige aandacht voor het detail. Daardoor verslapt als het ware de aandacht van de schilder voor het grote gebaar. Het werk mist op die manier spanning.
De schilderwerkjes op papier zijn luchtiger en minder dof dan die op paneel. Multiple Choice in acryl op papier behoort tot die betere schilderingen. Witte, middelpuntvliedende slierten verf doorbreken daar het duistere zeegroen en dieprood. De compositie is duidelijk, de verf is met vaart en spanning op papier gezet.

Dancing mum

In Dancing Mum begint pas echt een eigen beeldtaal te ontstaan. Het bewust primitief geschilderde vrouwfiguurtje met gekke armpjes en dikke dijen staat uitbundig midden in het vlak. Het brutale contrast tussen het zwartgroene figuurtje en de oplichtende groengele achtergrond is aantrekkelijk, evenals de nonchalante schilderstijl.
Diezelfde nonchalance is ook te zien in haar bronzen beelden. Dit zijn natuurlijke, breekbare bouwsels van draadwerk en stof die in oersterk brons gegoten zijn, wat een vreemd contrast aan deze beelden verleent. Haar voorkeur voor ronde en gebogen vormen komt in de beelden goed tot uitdrukking. Hier komt ze tot een soort moederlijke oervorm, waarin bescherming, veiligheid en hechting een belangrijke rol spelen.
Mooi is de introverte, bolvormige Koepel op zijn rug. Het beeld Doorkijk verrast vooral omdat het van verschillende kanten steeds weer een heel ander plaatje oplevert. Is het een tango dansend paar, een brug of een poort van bomen? De beelden Vlinder en Voelsprietje zijn grove, maar tegelijk breekbare en stille diertjes die getuigen van gevoel voor de schoonheid van het kleine. Voor het beeld Bloei lijkt ze geïnspireerd te zijn door de vormen van het blad van een agave.
Een sterke monumentale vorm is die van de grote Tol , die in zijn verschijningsvorm wat doet denken aan de ontwerptekeningen van Leonardo da Vinci. Dat zit ’m vooral in het tekenachtige van de bronzen ‘draden’. Drie hoofdlijnen om de centrale as lopen spiraalsgewijs naar elkaar toe. De tol is mooi van verhouding, tweederde boven en eenderde onder het draaivlak.
Is Margreet Markus in haar schilderijen nog enigszins geforceerd op zoek naar een eigen beeldtaal, in haar bronzen beelden komt ze heel dicht bij de essentie daarvan. Misschien ligt het materiaal haar beter, is het de ervaring met techniek en materiaal of de consequentheid waarmee ze haar beeldonderzoek doet.
De tentoonstelling is nog te zien tot en met 27 februari in It Binnenplak van Pand 99, Museum Joure aan de Midstraat 99 te Joure.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties