De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zaterdag 16 december

Regiozaterdag, 8 april 2006

De geloofszoektocht van Heleen Plat (42) uit Beetgum
Een geloof van moeten naar mogen
Leeuwarden - Twintig jaar lang dacht Heleen Plat dat ze van God ,,van alles moest’’. Dat ze een onberispelijk leven zou moeten leiden als ze voor Hem koos. Die gedachte was de blokkade om werkelijk voor Jezus te kiezen. Tot ze vorig jaar een nieuwe weg ging.
LODEWIJK BORN
,,Ik ben geboren in Vrouwenparochie en een echte Bildtker. Praat bijna altijd nog Bildts. Het is iets wat bij me hoort. In ben groot geworden in een hecht christelijk gezin, vier zussen en één broer. Het christelijk geloof was bij ons thuis belangrijk. Voor mijn ouders was God een rots, ze vonden steun in het geloof en leefden er ook echt uit. We gingen twee keer per zondag naar de gereformeerde kerk. Ik heb de standaard weg gevolgd in mijn jeugd. Ging mee naar de kerk omdat mijn ouders dat graag wilden. Of ik nu laat thuiskwam van het stappen op zaterdagavond, ik gíng naar de kerk. Uit respect voor hen. Tot mijn twintigste bezocht ik met regelmaat de zondagse diensten.’’
,,Een belangrijk keerpunt vond plaats op mijn 22ste. Mijn zusje Jantina is op twintigjarige leeftijd overleden. ‘s Morgens was ze nog vrolijk vertrokken voor haar autorijles, ‘s middags kreeg ze een hersenbloeding en overleed. Wij hebben niet meer met haar kunnen praten of afscheid nemen.’’

Impact

,,Het verdriet had een ongelofelijke impact op het gezin. Mijn ouders hadden een eigen zaak en die moest wel draaiende blijven. Tot dan toe had ik altijd een vrij zorgeloos leven geleid. Ik besefte ineens hoe hecht ons gezin was en hoe blij ik mocht zijn met zulke ouders, broer en zussen. Ik wilde mijn toekomstige kinderen net zo’n veilig nest geven als waar ik uitkwam.’’
,,Het overlijden van Jantina leidde niet tot een verwijdering tussen het gezin en God. Ik zag juist de troost die gevonden werd bij Hem. Alle kinderen hebben ook belijdenis gedaan, behalve ik. Ik dacht: ‘Als je belijdenis doet, moet je voortaan een onberispelijk leven leiden’. Dat wilde ik niet. Ik wilde nog feesten, plezier maken, van het leven genieten. De volgende tien jaar heb ik dat ook gedaan. Toen ik op mezelf woonde kwam ik vaak zondagochtend om half zes thuis. De vogels begonnen alweer te fluiten. Zo’n levensstijl is lastig te combineren met kerkgang. Ik kwam er dan ook weinig. Mede omdat ik toen in mijn woonplaats Leeuwarden bij een, naar mijn idee, niet zo inspirerende kerk zat. Ik was zelf ook niet zo betrokken, had geen taken of dergelijke binnen de kerk.’’
,,Op die leeftijd kwam ik op een kruispunt. Ik wilde graag een gezin stichten, maar dan zou mijn leven wel een andere richting op moeten. Ik had op dat moment een wat los-vaste relatie met Menno, mijn huidige partner. Ik kende hem al op mijn 23ste. We hebben drie jaar verkering gehad en daarna hadden we een ‘stoplichtrelatie’. We bleven elkaar wel zien, maar het was niet vast. Toen heb ik gezegd: óf we gaan nu verder óf we stoppen er mee. Het werd het eerste. Toen moesten we nog kijken waar we gingen wonen. Hij woonde op een boot in Earnewâld en ik had een huisje in Leeuwarden. Uiteindelijk zijn we helemaal opnieuw begonnen in Beetgum.’’
,,Toen we daar woonden deed ik nog niet heel veel aan geloven. Ons adres was wel bij de PKN-gemeente bekend. Op twee momenten had ik al het gevoel dat God met mij bezig was. De eerste keer was bij de geboorte van onze eerste zoon, Joran in 2000. We probeerden al een hele poos kinderen te krijgen. De hoop hadden we opgegeven en toen was ik 36 en ineens zwanger. Ds. Jaap Miedema kwam bij ons thuis en vroeg of we Joran wilden laten dopen. Ik was er duidelijk in: nee. God is de God die leven geeft en ik geloofde dat Joran ook zonder de doop een kind van God was.’’

Wonder

,,In 2003 gebeurde een wonder waar we hélemaal niet op gerekend hadden: de komst van Kristian, die nu 2 jaar is. Ik was 40 toen ik nogmaals zwanger werd, dus dat was een complete verrassing. Opnieuw kwam de dominee langs. Dit keer ds. Rinske Nijendijk. Opnieuw kreeg ik de vraag voorgelegd of we ons kind wilden laten dopen en weer was het voor mij duidelijk: ik kon het niet tegenover God, was er zelf niet klaar voor en vond ook dat ik dan belijdenis zou moeten doen. En dat laatste vond ik juist zo’n stap. Toen zei de dominee: ‘Meid, jij maakt het veel te moeilijk. Het is gewoon ‘ja’ zeggen tegen Jezus en Zijn liefde en verder niks.’ Met die uitspraak werd ik verlost van een ballast en een beeld van een straffende en dwingende God dat ik meer dan twintig jaar met me had meegedragen. Dat beeld is ook blijvend gevoed. Zo sterk kan de invloed van het kwaad zijn.’’
,,In januari vorig jaar viel mijn oog op een stuk in de huis-aan-huiskrant. Het ging over een man, dominee Rick Warren, die vanuit het niets een gemeente begon in de VS. Deze gemeente, de Saddleback Church, was onder zijn leiderschap uitgegroeid tot een van de grootste gemeentes van het land. Ondanks de grootte van de gemeente was er verbondenheid en ik vroeg me af hoe hij dat voor elkaar had gekregen. ‘Dát moet een leider zijn van wie ik wat kan leren’, dacht ik.’’

Twijfel

,,Ik was in Leeuwarden en twijfelde nog erg of ik zou gaan. Op zaterdagavond draaiden ze de startschotvideo van de campagne 40 Doelgerichte Dagen. Ik zei tegen mezelf: ik kom hier één keer en nooit weer. Anoniem er in en anoniem er uit. Was nog blij dat het op zaterdagavond was, want dan hoefde ik er thuis ook niets over uit te leggen.’’
,,De video die werd gedraaid maakte grote indruk. Ik had het gevoel dat God het moment in mijn leven had gepland. Dat ik ook echt geleid zou worden om nu een keuze te maken voor of zonder God. Ik hou van lezen en toen ik weg ging zei een van de leden: ‘Morgen begint het, kom je dan weer? Dan wordt het boek uitgereikt’. Ik wilde het wel graag hebben, dus toen ben ik de volgende dag weer gegaan. Bleek de dienst twee uur te duren! Wist niet wat me overkwam. Het was vrij heftig. Ik had helemaal niets met ‘evangelischen’, dus dan gebeurt er nogal wat. Na de dienst was er nog een heel programma en ik was pas om 13.00 uur thuis. Ik had heel wat uit te leggen…’’
,,Ze trokken me over de streep om mee te doen met de campagne Doelgericht Leven. Ik werd geconfronteerd met veel dingen in mijn leven in dat halfjaar. Menno is zoals gezegd niet gelovig en voor hem is het een hele verandering. Ik ga nu wekelijks naar de kerk. Door de diensten in de kerk die heel anders waren dan ik gewend was, maar ook zeer boeiend, bleef ik ook komen toen de campagne was afgelopen. In juni vorig jaar ben ik aspirant-lid geworden van de Salvator-gemeente.’’
,,Ik heb lange tijd stilgehouden wat het allemaal met mij gedaan heeft, zelfs privé. Ik kan er moeilijk met Menno over praten, dus toen heb ik tegen mezelf gezegd: je kunt het in ieder geval in je eigen levensstijl laten zien. In januari was er echter een preek bij ons in de kerk. Dat je soms aan het begin van het nieuwe jaar een daad moet stellen. Toen heb ik gezegd: ik wil God bij mijn hele leven betrekken. Hem de leiding geven. Je kon die wens op een kaartje schrijven. Ik deed dat na lang aarzelen. Toen kwam een gemeentelid naar voren en sprak over het beeld dat ze zag van sluizen die open en dicht gingen. Door ze te openen kan het levend water door ons heen stromen. Dat gaf me moed. ’s Avonds heb ik voor het eerst openlijk getuigd op een gesprekskring. Hoeveel het lied Abba Vader voor mij betekent. Een week later stond ik, op verzoek van de voorganger, voorin de kerk om mijn verhaal te doen.’’

Getuigen

,,Ik ben helemaal niet iemand die zo gemakkelijk over zijn geloof praat. Ik zag er ook als een berg tegenop. Ik durfde het niet, het kwam me niet uit, je kan allerlei uitvluchten bedenken waarom het onmogelijk is. Maar juist wanneer wij mensen zoiets zeggen, wil God ons gebruiken. Ik kan nog niet goed met mijn vriend over het geloof praten, maar heb wel allemaal gemeenteleden om me heen die me steunen. Ik heb christenen ontmoet die vol passie praten over Jezus en wat het geloof met hen doet, die getuige zijn. Dat is ook de opdracht die we mee hebben gekregen. Om er over te vertellen wat God voor ons betekent. Daarom getuig ik van Hem. Ik zocht God niet, maar God zocht mij wél. Daarom zit ik hier nu en ben een veranderd mens.’’
In deze serie wordt wekelijks iemand geportretteerd met een bijzonder geloofsverhaal

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties