De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zondag 25 februari

Cultuurmaandag, 15 januari 2007

Piet Römer maakt een draak aanschouwelijk
WIGGELE WOUDA
Af en toe worden er toneelstukken geschreven en geproduceerd waarbij je in de pauze graag naar huis wilt gaan. En soms nog eerder. Vaders! van Haye van der Heyden door Joop van den Ende Theaterproducties is daarvan een prachtig voorbeeld.
Toch trekt in de tweede helft van deze voorstelling good old Piet Römer als enige in de laatste drie scènes deze draak van een voorstelling naar een aanschouwelijk niveau. Zodat je achteraf blij kunt zijn dat je toch bent blijven zitten. Al was het alleen maar om deze topacteur met een staat van dienst waar je u tegen zegt, nog eens te zien schitteren. Misschien wel voor de laatste keer, wat overigens niet te hopen is. Het zou een regelrechte belediging zijn om hem afscheid van het toneel te laten nemen in zo een stuk als Vaders!. Hij moet op z’n minst de theaterdeuren achter zich sluiten met een Pinter of een Miller.
Je ziet Piet Römer dan ook zichtbaar gereserveerd spelen met een opmerkelijke zweem van cynisme om hem heen, als in de eerste helft van Vaders! - een tragikomedie - zijn zoon Daniel tegen zijn vrouw Lara vertelt dat hij weer een vriendinnetje heeft. Het kan allemaal, want ze hebben een open relatie waarin dit soort vrijheden geoorloofd zijn. Maar ja, vriendinnetje raakt zwanger en dan heb je wel een probleem waartussen Piet Römer, die in de rol van de vader doodziek is, zijn eigen plekje moet vinden. En dan is het kind ook nog niet eens van Daniel, maar van een Poolse clown.
Het stuk is bijna een toonbeeld van leegheid en van een tintelende lichtheid, omringd met een aura van pretenties. Van der Heyden wil namelijk geen komedies schrijven in de traditie van John Lanting, vandaar het predicaat tragikomedie. En hup, hij neemt een
moderne voor hem bekende soaprelatie op waterverfbasis met een geur van snobisme en stopt daarin wat actuele dingetjes als mantelzorg, euthanasie, abortus en de goedkope Poolse arbeiderproblematiek. Hij mixt het tot een papje dat er bij het publiek met de lepel in wordt gegoten. Een publiek dat zich op zijn beurt deze prut ook heerlijk laat smaken. Je hoeft immers niet eens te kauwen en je bent weer even uit de dagelijkse sleur. Toch?
De relatie tussen de oude vader en de zoon en het vermeende kleinkind dat op komst is, zou een prachtig thema kunnen zijn dat met wat meer normaal spel meer dan interessant geëxposeerd zou kunnen worden. En dan hoef je het pad van de echte komedie niet eens te verlaten, Van der Heydens ‘collega’ Dario Fo weet daar alles van. Maar ja, die heeft dan ook de Nobelprijs voor de Literatuur gewonnen.
Wat Vaders! wel heel goed laat zien is het verschil in kwaliteit van acteren. Toegegeven, hun rollen worden door regisseur Wannie de Wijn ook zo kitscherig benaderd, toch zullen René van Zinnico Bergmann als Daniel, Hymke de Vries als Lara en kleindochter Nienke Römer als bijvriendinnetje Anouk nog een hele lange weg moeten gaan, willen ze in de schaduw komen van de oude Piet Römer.
Voorstelling: ‘Vaders!’
Plaats: De Harmonie, Leeuwarden
Belangstelling: 820 bezoekers

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 2


Reacties:

Over pretenties gesproken!

Suzanne, Drachten - maandag, 26 februari 2007


Wat een ongelooflijke zuurpruim heeft dit geschreven. Iemand die denkt het goed te weten en te zien, maar die zich maar eens moest bezinnen op een meer bescheiden toon. Dat Piet Romer mooi kan spelen staat vast. Dat is ook niet zo'n gewaagde bewering. Maar dat de anderen maar door moeten zwoegen om daar ooit eens te geraken....wat een toontje! En als je niet de kunde en de virtuositeit van spelers en regisseur kunt zien, binnen dit welliswaar lichte maar zeker niet lege stuk, dan ben je verblind door je eigen betweterigheid of geen goede toneelkijker! Gegroet!

ernst janszen, Didam - maandag, 26 februari 2007


cultuur
Familieberichten
Advertenties