De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zaterdag 24 februari

Regiomaandag, 15 januari 2007

Directeur De Kruidhof zaterdag naar Uganda
Afrikaanse pijn verlichten met plant
Buitenpost - Het is bijna een raadseltje. Hoe kan de directeur van een botanische tuin zijn kennis gebruiken om ontwikkelingswerk te doen in Centraal-Afrika? Het antwoord zit in de geneeskrachtige Chinese plant Artemisia Annua. Jan Willem Zwart wil de inwoners van Uganda leren om deze plant te kweken, zodat ze de symptomen van malaria kunnen bestrijden.
Het liep geen storm eergisteren. Vanwege het bijzondere weer was de grootste botanische tuin van West-Europa, De Kruidhof in Buitenpost, open. ,,Omdat het zo bijzonder is en omdat er niet veel faciliteiten zijn nu, mochten mensen gratis naar binnen, in plaats van de 4,50 euro entree die we normaal vragen.” Tussen tien en twaalf kwamen tien bezoekers kijken naar de al vroeg bloeiende krokussen.
Het maakt Jan Willem Zwart, directeur van De Kruidhof, niet uit. Hij zit midden in de voorbereidingen voor een reis naar Uganda. Komende zaterdag vertrekt het vliegtuig, twee weken later komt hij weer terug. ,,Vorig jaar was ik er ook al. Samen met een vriend van mij, Leo Dijkman, heb ik toen een paar kleine projecten opgezet met microkrediet. Met microkrediet kunnen mensen daar een eigen bedrijfje beginnen, zodat ze onafhankelijk kunnen zijn. Zo zijn met onze hulp daar onder meer een timmerbedrijfje en een medicijnwinkeltje gestart.” Afrika heeft een onuitwisbare indruk gemaakt op de Fries. ,,Het heet niet voor niets de Derde Wereld, het is een heel andere wereld. Alles gaat anders. Mensen vragen de hele dag om geld. De rijkste mensen met de grootste huizen en de dikste auto’s zijn altijd ontwikkelingswerkers, het was een heel bizarre ervaring.”
Tijdens die reis kwam hij ook voor het eerst in aanraking met een van de grootste epidemieën in Afrika; malaria. ,,Het is doodsoorzaak nummer 2. Als de malariamug je steekt, word je direct ziek en vijf dagen lig je ziek op bed met hoge koorts. Vervolgens raak je het virus nooit meer kwijt en elke keer als je weerstand verzwakt, komt de malaria weer terug. Daarom gaan er ook zoveel mensen aan dood, ze raken steeds zwakker, waardoor ze uiteindelijk aan de ziekte overlijden.” Mensen leren daar te leven met ziektes als aids en malaria, zo zag Zwart. ,,De dood ligt daar letterlijk op straat. Ik heb daar een begrafenisstoet gezien, de lijkkist lag op de bagagedrager van een fiets. Zo gaat dat daar, want iemand moet snel begraven worden door de warmte.”
Hoewel malaria een virus is dat nooit meer uit het lichaam gaat, is er een probaat middel die de koortsen onderdrukt en dus levens kan redden. ,,Al jaren is de werking van Artemisia annua bekend. In de jaren zeventig is er veel onderzoek naar gedaan. De belangstelling was een beetje weggeëbt, totdat de Duitse professor Kaiser van de Rijksuniversiteit Groningen in juni naar Buitenpost kwam. ,,Hij had wat zaadjes mee van de Artemisia Annua. Hij vroeg of die wilde planten voor zijn onderzoek. Hij wil kijken of hij deze plant kan veredelen, zodat er meer werkzame stof in de plant zit.” Toen het gesprek op Afrika kwam, ontstond het idee om er een hulpproject van te maken. ,,Hij geeft me dan ook genoeg zaadjes mee om een hectare planten mee te zaaien.”
Zwart gaat terug naar de man die hij geholpen heeft de medicijnwinkel op te zetten. ,,Hij heeft ook kennis van planten, dus hij zal het als eerste gaan doen. Dan hoop ik dat het meer mensen het willen telen, zodat het zich als een olievlek verspreidt. Dat lijkt me een goede manier van ontwikkelingswerk.” Als de plant gekweekt is, kan het gedroogd worden, waarna er thee van te maken is. Zes keer per dag een kop thee en hoge koorts en andere klachten van malaria zijn verdwenen.
De Kruidhof betaalt niet mee aan de reis en het ontwikkelingswerk. ,,Het is een museum van de gemeente en ik ben ambtenaar, maar dit doe ik met eigen geld in mijn eigen vrije dagen.” Dat wil overigens niet zeggen dat hij geen steun krijgt. ,,Toen er een keer iets stond in de plaatselijke krant, kreeg ik spontaan diverse giften van mensen. Zo lag er ineens een envelop bij mijn ouders op de mat met alleen het opschrift ‘voor het project van Leo in Uganda’. Geen afzender, geen adres, maar er zat wel honderd euro in. Dat vind ik bijzonder.”
Ondanks zijn goede werk wil Zwart zich niet zien als ‘levensredder’. ,,Maar ik kan helpen om de pijn van veel Afrikaanse mensen te verlichten. Ik vind dat ik dat moet doen.”
Straatbeeld in Uganda. Afrika was in meer dan een opzicht een bizarre ervaring, vond Zwart, die er een paar projecten met microkredieten opzette. Foto Jan Willem Zwart

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties