De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zondag 25 februari

Cultuurmaandag, 22 januari 2007

Het dak is the limit
S. VAN EK
Vorige week verscheen er een rapport over de klimaatsverandering. Dat het klimaat verandert, wisten we natuurlijk al lang. De vraag is alleen: wordt de aarde opgewarmd en smelten de poolkappen of koelt ze juist af en staat er een nieuwe ijstijd voor de deur?
De programmamakers van het NNO zijn duidelijk aanhangers van de eerste theorie, want wie plannen er anders een lentesymfonie midden in januari en laten één leeuwerik al een zomer aankondigen? En geef ze eens ongelijk met voorjaarstemperaturen in een wintermaand. Trouwens de lentestemming zat er meteen al goed in met Vivaldi’s Vier Jaargetijden want die beginnen met de lente.
Voor het orkest stond Roy Goodman. Maar was hij ook de goede man op de goede plaats? De goede man was hij ongetwijfeld in dit repertoire. We kennen Goodman onder meer van de Hannover Band. Hij behoort tot de generatie dirigenten die de verworvenheden van het conventionele musiceren verenigde met de vernieuwingen van het authentieke en daarin ook de negentiende eeuw betrok. Barok (Vivaldi) en romantiek (Schumann) vielen dus best te combineren onder zijn leiding.
De juiste plaats was het zeker niet. Het NNO was om wat voor redenen ook uitgeweken naar de Grote Kerk en dat had nadelen. Onvermijdelijk was dat mensen gewoontegetrouw naar De Harmonie gingen en pas halverwege het concert binnenkwamen. Maar het grootste nadeel was de akoestiek. Dat speelde het orkest zoals gewoonlijk parten. Vooral in Vivaldi. De galm van de aanhoudende tremoli van de lage strijkers zorgde voor een uitermate storende ‘feedback’. Hinderlijk ook voor de soliste. Maar wonderwel hield Stephanie Gonley zich dapper staande en was ze in alle hoeken en uithoeken - er zaten zelfs mensen in de zijbeuken en op het ‘balkon’ - van de kerk goed te horen.
De vier concerti grossi van de Jaargetijden zijn eigenlijk muzikale toonschilderingen van de seizoenen met het uitbeelden van alle meteorologische verschijnselen - storm, regen, ijs, sneeuw en zonneschijn - van dien. Ongetwijfeld geďnspireerd door de net gepasseerde storm klonken de woeste gedeelten dit keer bijzonder realistisch.
De uitstekende solistische kwaliteiten van Gonley konden we ook nog eens bewonderen in The lark ascending van Vaughan Williams. Je zou kunnen zeggen dat de uitvoering een even hoge vlucht nam als de opstijgende leeuwerik, maar vraag me niet naar de orkestrale details want die gingen hopeloos kopje onder in de vloed van geluidsgolven.
Ten slotte kregen we een bijzonder enthousiast gedirigeerde voorjaarssymfonie van Schumann te horen. Wat te vrezen viel, gebeurde natuurlijk: de uitbundige klanken van het volle orkest zorgden voor problemen. Maar niettemin werd het, in het kielzog van de leeuwerik, een uitvoering van vervoering waarbij niet the sky maar het dak van de Grote Kerk the limit was.
Concert: NNO
Plaats: Grote Kerk, Leeuwarden
Belangstelling: 250 bezoekers

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties