De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 24 mei

Hoofdartikeldinsdag, 24 april 2007

ABN-Amro...
Het zijn merkwaardige berichten: ABN-Amro wordt overgenomen door de Britse bank Barclays; er moeten bijna 24.000 banen verdwijnen en de vakbonden zijn redelijk tevreden. De reden: de meeste ontslagen vallen in Groot-Brittannië. Misschien dat in ons land slechts 10 procent van dat aantal zonder werk komt te zitten. Het hemd is nader dan de rok, zullen we maar zeggen.
Een andere merkwaardige reactie is die van aandeelhouders. Wie een half jaar geleden aandelen ABN kocht, krijgt bij verkoop nu een winst van 50 procent. Dat kon slechter, zou je zeggen, maar er zijn mensen die vinden dat er nog meer uit te halen is. Bijvoorbeeld als de verkoop van de Amerikaanse bank, die ABN-Amro even snel verkocht, alsnog tegen een hogere prijs van de hand kan worden gedaan. In ieder geval lijkt het er op dat de voorzitter van de club van effectenbezitters, Peter Paul de Vries, zal proberen er nog meer voor zijn leden uit te halen.
Als de plannen voor verkoop doorgaan, dan is de Nederlandse zeggenschap over de ABN vrijwel verloren. En daarmee ook het toezicht van De Nederlandsche Bank. Het hoofdkantoor van de nieuwe bank, die speler wordt op de wereldmarkt van banken, komt weliswaar in Amsterdam, maar de Britse vlag is de belangrijkste.
Het is de vraag of het allemaal zo erg is. Nederlandse relaties van de ABN zullen het hun vertrouwde logo blijven zien en de bankemployees in de kantoren zullen gewoon Nederlands blijven spreken. Toch wringt er iets. En dat is zoiets als het gevoel van vervreemding dat alleen maar sterker wordt als ABN-Amro in Britse handen komt. Niet als gevolg van gevoelens van nationalisme - al is daar op zichzelf niet zo veel mis mee - maar als gevolg van het besef dat het eigen geld een weg gaat die onnavolgbaar is. Bij ABN-Amro was dat gevoel er al, net als bij verreweg de meeste andere banken, maar door de aanstaande overname wordt iedere klant van de bank zich er weer sterker van bewust: het is mijn geld en ik heb geen enkel besef van, laat staan invloed op, wat de bank met mijn geld doet. Wat ik wel weet, is dat de bank flink aan mij en mijn geld verdient. De bank doet alles om zo veel mogelijk winst te maken. Niet om mij te plezieren, maar om de aandeelhouders tevreden te houden.
Mijn geld wordt gebruikt om een beperkt groepje mensen - de aandeelhouders - een dienst te bewijzen. Niet uit liefdadigheid, maar uit noodzaak. Als de bank de aandeelhouders niet tevreden houdt, staan de posities in de top van de bank ter discussie.
...en de onteigening
De grote wereld van de banken staat ver af van de kleine spaarder, en van degene die zijn salaris via de bank kan innen. Hoezeer het geld ook mijn geld blijft, er treedt een vorm van onteigening op: ik weet niet waar mijn geld is, of wat er mee gebeurt.
Het meest merkwaardige is dat we dat met z’n allen accepteren. Geld is voor de meeste mensen na gezondheid het belangrijkste wat er is, maar we hebben geen zicht op wie wat doet met ons geld. Het enige wat we weten, is dat Wellink van De Nederlandsche Bank erop toeziet dat ik de beschikking houd over mijn geld.
Enkele weken geleden was er enige deining over de handelwijze van pensioenfondsen. Die beleggen pensioengelden in wapenfabrieken die clusterbommen maken. Dat gaat te ver, vinden velen. En nu dus ook de pensioenfondsen; die zullen hun beleid herzien.
De verkoop van ABN-Amro aan een ‘vreemde’ bank verscherpt het bewustzijn dat de klanten van ABN-Amro straks in hun gevoel helemaal geen besef hebben van wat er met hun geld gebeurt. Wellicht dat die ervaring hen - en klanten van andere banken die al even ver van hun klanten afstaan - aanzet om zich toch maar eens druk te maken over hoe er met hun geld geld wordt verdiend. Daarvoor is nodig dat we ons niet meer dom (laten) houden over de gang die ons geld door de wereld gaat, om zo veel mogelijk winst te maken. De ingewikkeldheid van de geldwereld is een alibi om de vraag naar de ‘zuiverheid’ van onze bank - niet alleen van de ABN-Amro - niet te stellen en/of er geen antwoord op te krijgen.
De verontwaardiging over investeren met mijn pensioengeld in clusterbommen, dient ook te gelden voor de ‘gewone’ bankzaken: het is en blijft mijn geld waarmee geld wordt verdiend. Ik blijf in zekere zin verantwoordelijk hoe en waarmee er wordt verdiend. Het begin van dat bewustzijn is er. We zien dat in de groeiende belangstelling voor ‘zuiver bankieren’. Die constatering is veel interessanter dan het weetje over de precieze rendement dat de aandelen ABN-Amro maken.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties