De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
vrijdag 25 mei

Cultuurzaterdag, 23 juni 2007

‘Trekkermeisje’ is halverwege haar reis naar de Zuidpool
Sprookje dat waarheid werd

Twee jaar geleden stond ze ook op Oerol. Toen met een voorstelling die de aftrap vormde voor haar bizarre missie: een reis naar de Zuidpool, per trekker. Voor Oerol 2007 is theatermaakster Manon Ossevoort (30) uit de rimboe van Afrika teruggevlogen om verhalen te vertellen van haar ‘goede doelen expeditie’ die twee jaar geleden op Terschelling begon en nog zeker maanden duurt.

RIANNE KRAMER
Barstensvol energie staat ze bij het duinmeertje Doodemanskisten op Terschelling te vertellen, springend van de hak op de tak. Manon Ossevaart is zo enthousiast dat ze niet kan kiezen wat ze haar publiek eerst zal vertellen. Zodra haar iets te binnen schiet vertelt ze dat, om via een omweg uiteindelijk weer terug te komen op waar ze was gebleven.
Het is ook niet niks wat je meemaakt als je op een trekker de wereld rondreist. Ontmoetingen met bijzondere mensen, liefdesverdriet, je zoekgeraakte telefoon in de woestijn terugvinden, in Kosovo een zwerfhondje vinden dat je reisgezel wordt, een gestrande bustoerist 140 kilometer door de prairie trekken. Al deze ervaringen vertelt ze op Terschelling, onafscheidelijk van haar tractor. Een geleende weliswaar; haar eigen trekker staat bij de grens van Tanzania. Vanaf maandag, daags na Oerol, gaat ze daar vandaan. met een gangetje van 25 kilometer per uur - verder met haar reis zuidwaarts.
Een reis die eigenlijk een ‘goede doelen expeditie’ is. Toen Ossevoort in 2002 afstudeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Amsterdam, groeide de wens om iets voor anderen te betekenen. Om die reden bezoekt ze onderweg hulporganisaties en -projecten, onder andere van War Child. Hier speelt ze haar theaterproductie Doe, een voorstelling over dromen, deze waarmaken en over de vriendschap van een meisje met haar tractor. ,,Het is een beeldende voorstelling zonder woorden met een universeel thema, dat iedereen over de wereld begrijpt.” Een deel van de opbrengst gaat naar War Child.

Twentse platteland

De reis per tractor afleggen is een opmerkelijke, maar voor Ossevoort logische keuze. ,,Het is een ode aan het Twentse platteland, mijn geboortegrond. Het is een heel aards vervoermiddel dat tegelijkertijd een glimlach oproept.” Maar het belangrijkste vindt ze dat het haar dichtbij de mensen brengt. ,,Met een trekker maak je makkelijk contact.” Tijdens haar reis ontwierp ze een ‘tractortent’ die ze over de trekker heen schuift. ,,Hij is zo gemaakt dat ik, als het moet, zo weg kan scheuren.” Dat is nooit nodig geweest. ,,Ik heb me nooit bedreigd gevoeld als vrouw alleen.”
Ondanks de grote contrasten die ze onderweg ziet, tussen oorlog en vrede, armoede en rijkdom, bespeurt ze bij alle mensen dezelfde veerkracht en wil op een betere wereld. ,,Al denken we van niet, 99 procent van de mensen heeft het beste met de medemens voor en heeft dezelfde droom: de wil op een vreedzame wereld.”

Impact

Ossevoort vindt het fijn om weer even terug te zijn op Terschelling. Een eyeopener, noemt ze het. ,,Ik vermoedde dat Doe in Nederland niet meer zo zou leven, maar het tegendeel blijkt waar: mensen zijn heftiger geraakt dan bij mijn voorstelling van twee jaar geleden.” Het gebeurt geregeld dat mensen de theatermaakster huilend - maar ook lachend - in de armen vallen en vertellen over hun dromen. ,,Twee jaar geleden fantaseerde ik over de reis, nu zijn het échte verhalen. Blijkbaar maakt dat meer impact.”
De kracht van haar Doe-project is volgens Ossevoort dat wat ze doet als een sprookje klinkt, maar dat het wel degelijk werkelijkheid is. ,,Ik bedoel: op de trekker naar de Zuidpool, dat verzin je niet! Mensen keken me vaak glazig aan als ik over mijn plannen vertelde. Dat het nu werkelijkheid is geworden werkt voor veel mensen ongelooflijk inspirerend. Het is een duwtje in de rug om hun dromen te verwezenlijken. En dat is precies wat ik wil overbrengen: streef ernaar je dromen waar te maken.”
Na afloop van haar voorstelling Doe verzamelt ze dromen van haar publiek. Letterlijk. Toeschouwers schrijven hun hartenwens op een briefje die Ossevoort meeneemt. Naar Antarctica. In twee jaar heeft ze er ontelbaar vele verzameld. ,,Duizenden”. Te veel om mee te nemen op haar trekker en dus staat de grote zak met briefjes bij haar moeder in Vriezenveen. Die heeft alle dromen op de pc ingetikt - ,,echt monnikenwerk” - en op dvd’s gebrand die met Ossevoort meereizen. ,,Ik wilde ze wel bij me hebben.”
Van een enkele droom draagt ze ook de papieren versie bij zich. Bijvoorbeeld die ze persoonlijk kreeg overhandigd van een VN-commandant in Sudan. Zorgvuldig dichtgevouwen met een stempel ‘vertrouwelijk’ er op. Een dag later had zijn vliegtuig een noodlanding moeten maken. Op het nippertje werden hij en de overige passagiers gered. Tijdens de val die het vliegtuig maakte had hij gedacht ‘het kan toch niet zo zijn dat het nu met me gebeurd is, nu ik net mijn droom heb uitgesproken?’. Een verhaal dat Ossevoort hoorde, toen ze hem later weer ontmoette. ,,‘Ik heb een herkansing gehad’, zei hij. Een waanzinnig verhaal.”
Alle dromen tezamen wil ze uiteindelijk op Antarctica achterlaten, waar ze begin volgend jaar hoopt aan te komen. In een sneeuwpop. Hoe precies weet ze nog niet. De dromen zijn zo groot in aantal dat het waarschijnlijk een digitale versie wordt. ,,Het moet een permanent monumentje worden met alle dromen van de wereld. Eentje die de kou en tijd doorstaat.”
Manons reis is te volgen via www.tractortractor.org.

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties