De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zaterdag 24 februari

Dossiermaandag, 15 oktober 2007

Zulke vrienden dus!
WIM SCHUURMAN
Vriendschappen zijn als keukenapparaten, na enkele jaren kijk je op zolder en bedremmeld stel je vast hoeveel rommel een mens door de jaren heen verzameld. Vis-, kaart-, biljart- of zeilvrienden: éénmaal moet het mes erin.
Maar wat goed is blijft. Zoals vrienden die direct met hun autosleutels zwaaien als je voorzichtig polst of het niet weer eens tijd wordt voor een avondje doorzakken. Of vrienden met twee rechterhanden, die zonder vragen klusjes bij je uitvoeren waarvan jij altijd hebt gemompeld hier nooit aan toe te komen.
Zulke vrienden dus! Ook in de sport heb ik een bont scala aan vrienden. Hoewel we elkaar zeker de deur niet plat lopen, onderhouden we een intensief tv-contact. Vooral na de vakantie is het weerzien hartelijk: ,,Dat is jouw interpretatie!”
Heerlijk, Louis van Gaal is terug en hoe! Uit zijn borstzak spiegelt een fonkelnieuwe werpsterrenset en gezien de frivole Chinese ornamenten, heeft Dirk Scheringa dit seizoen niet op de kleintjes gelet. Mijn goede vriend piekt vroeg, al is het de vraag of hij met deze weergaloze performances de lat niet te hoog legt. Maar hoe ik ook aandring, Louis blijft doof voor mijn advies het wat rustiger aan te doen.
Ook goede vriend Marco van Basten is weer van de partij, boetserend met de allerfijnste Hollandse klei. Klei die hem overigens als beginnend pottenbakker steeds meer door de vingers glipt. Toch was mijn vertrouwen in hem onvoorwaardelijk. Avonden lang heb ik mij in allerlei bochten moeten wringen om onwetenden ervan te overtuigen dat we, ondanks deze knollenwedstrijd, naar een schouwspel van hogere machten hebben gekeken. Naar spelpatronen zó verfijnd, dat wij het als boerenkinkels niet waard waren zelfs maar het gras onder zijn voeten te kussen.
Maar dat graskussen is sindsdien behoorlijk getemperd. Denk je na Zwitserland - Nederland naar het dieptepunt van het Nederlandse voetbal te hebben gekeken; Albanië-Nederland ontpopte zich helemaal als een B-film. Met iedere wedstrijd van Oranje slonk mijn krediet en mijn vaderlijke knipoog waarmee ik steevast mijn ,,vertrouw hem maar’’ begeleidde, heb ik sindsdien tweemaal met ijs moeten bedekken.
En dan afgelopen zaterdag. Het zal ongetwijfeld met mijn kinderlijke naïviteit te maken hebben, maar zaterdag blijft voor mij nog steeds de dag van verwachting, van belofte. Dat is het nu, dat was het vroeger. Alleen zijn de accenten verschoven. Vroeger ritste ik, na een dag vol avontuur, vrolijk in de wasstraat blote broers en zussen om op het aanrecht het aangekoekte vuil van de voorbije week weg te spoelen. Hetzelfde aanrecht overigens waar nadien de sla werd geplukt en de eieren werden gepeld. De maaltijd smaakte er niet minder om en éénmaal afgeruimd was daar de avond met haar verborgen heerlijkheden.
Ook nu heeft de zaterdagavond voor mij dezelfde magie. Alleen het aanrecht is vervangen door een dubbele douchekop en hebben de cavia’s van Fred Oster het veld moeten ruimen voor het Nederlandse elftal. Maar éénmaal met natte haartjes op de bank is de magie van weleer snel verdwenen. En als er al sprake is van magie, dan toch zeker de onnavolgbare manier waarop Heitinga keer op keer de Hollandse opbouw verzorgt. Met enorme peren links en rechts zijn zijn passes even onvoorspelbaar als het gat waarin destijds de cavia’s van Oster verdwenen.
Tot overmaat van ramp meent RTL het wedstrijdverslag te moeten opleuken met licht verteerbare apekool. Wist u bijvoorbeeld dat De Gouden Kooi binnenkort weer op TV verschijnt? Of dat Wendy van Dijk weer aan de weg timmert? Geen idee! Wat ik wel weet is dat ik vriend Van Basten uit mijn adressenlijst schrap, want in tegenstelling tot Ryan Babel neem ik met een mop geen genoegen meer.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

dossier
Familieberichten
Advertenties