De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zaterdag 24 februari

Cultuurmaandag, 15 oktober 2007

Een olifant van oost naar west
DINGEMAN VAN WIJNEN
Muziektheater met een boodschap, dat biedt De Witte Olifant. Of met drie boodschappen? Of is de boodschap dat er niet één boodschap is? Hoite Pruiksma en Peter te Nuyl schreven een stuk geïnspireerd op het verhaal van de witte olifant die de Kalief van Bagdad omstreeks het jaar 800 ten geschenke stuurde aan Karel de Grote. De reis voerde van Bagdad via Jeruzalem, de Middellandse Zee en de Alpen naar Aken. En deze vijf ‘staties’ vormden de vijf delen van het muziektheaterstuk dat zaterdagavond in de Grote Kerk van Leeuwarden in première ging.
De reis verbond de drie godsdiensten islam, jodendom en christendom. Die drie religies gingen in het stuk ook muzikaal een verbinding aan; met dien verstande dat de gezongen en gespeelde werken wel allemaal uit de westerse traditie stammen. De islamitische en joodse elementen, voorgedragen door voorzangers Hamid Bazi en Ken Gould, speelden daar doorheen.
Er speelde ook verder erg veel door elkaar heen. De verschillende elementen werden samengesmeed, soms als klankexplosie samengebald, tot een veelvormig postmodern geheel. Daarbij kwam het goed uit dat de hedendaagse werken die de revu passeerden in belangrijke mate gebaseerd zijn op een middeleeuws klankidioom. De stemimprovisaties van Greetje Bijma sloten daar over het geheel genomen naadloos bij aan.

Basdoedelzak

Nar Fritz Heller was de tweede speler die de show stal. Voor zijn komische uitstraling had hij zijn narrenmuts nauwelijks nodig. Met zijn zink speelde hij alles aan elkaar, met zijn enorme en imposante basdoedelzak blies hij fraai de aftocht. Het hele middeleeuwse ensemble boeide trouwens van begin tot eind. Zelfs Duke Ellington ging hen geweldig af. Het koor Capella Frisiae mocht zich uitleven in middeleeuwse zang. Soms werden hun klanken overspoeld door de overige elementen, maar daar waar ze te horen waren was het niveau hoog. De kerk werkte geweldig mee aan het opbouwen van stevige klankmuren.
Centraal in de gedachtengang van het stuk stond het ringverhaal uit Lessings Nathan der Weise. Spits van dat verhaal is dat geen van de drie wereldgodsdiensten overeind kan houden dat ze de enige waarheid hebben. Zodra ze dat stellen bewijzen ze daarmee dat ze de essentie van religie niet hebben begrepen.
De afsluitende muziek leek die stelling alsnog te ondergraven. Het Agnus Dei, het Lam van God, is het, die de zonden van de wereld, ook en juist die van de soms bloeddorstige christelijke wereld, wegneemt. En Arvo Pärts stuk over de negentigjarige Sara die een zoon krijgt, verwijst naar de verlossingsweg die het Oude Testament laat zien. De etherische klanken vanuit de christelijke middeleeuwen en van de hedendaagse componisten droegen we mee de kerk uit, waar we de oorlogstaal van wereldleiders graag achterlieten.
Gebeurtenis: ‘De Witte Olifant’ van Hoite Pruiksma en Peter te Nuyl door Greetje Bijma, Fritz Heller, Sytze Pruiksma, Ken Gould, Han Warmelink, Hamid Bazi, Ensemble Rabaskadol, Capella Frisiae, Pauli Yap en Vincent van Laar.
Plaats: Grote Kerk, Leeuwarden
Belangstelling: ca. 175 bezoekers
.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties