De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
vrijdag 25 mei

Cultuurmaandag, 15 oktober 2007

Het ‘perfecte’ beeld van Tryater
LIDWIEN FELD
En dan staat de dochter op haar beurt klaar, met de hamer geheven boven haar hoofd. Moeder was enige minuten daarvoor aan te treffen met hetzelfde stuk gereedschap in haar handen, in dezelfde pose, maar zich dan richtend op haar dochter. De dochter die zojuist beweerd heeft niet op haar moeder te lijken en dat nog een aantal malen zal herhalen. Maar juist dit beeld moet het publiek duidelijk maken dat dochter dat wel kan roepen, maar dat zij dus - tegen wil en dank - echt op haar moeder lijkt. Het gekke is echter dat de dochter gelijk heeft; nergens is een verdere overeenkomst tussen dochter en moeder aan te wijzen. Het is een van de raadselen waar je na afloop van It perfekte byld door Tryater mee blijft zitten.
Waarom de keuze voor dit psychologische drama, de setting van het stuk in een obligaat nostalgisch decor, de Potteriaanse verschijning van de zus in de gordijnen en de merkwaardige spookdoeken in het atelier: het zijn allemaal vragen die opkomen bij deze nieuwe voorstelling van Tryater. Maar de meest belangrijke kwestie die aan de orde komt bij het zien van deze voorstelling, is de vraag naar de ambitie van Tryater.
The Shape of Metal van de Ierse schrijver Thomas Kilroy kreeg in de vertaling de titel It perfekte byld mee. Moeder, inmiddels oud en grijs, is een geslaagd beeldhouwster en heeft twee dochters, Grace en Judith. De eerste dochter is jaren geleden verdwenen en voor Judith is de tijd gekomen om haar moeder te vragen naar het verhaal hierachter. Dwingende aanleiding hiervoor is de dood van haar veronderstelde vader, die op zijn sterfbed meedeelt dat hij niet haar vader is.
Er volgt een langdurige confrontatie tussen moeder en dochter, afgewisseld met flashbacks waarin Grace verschijnt. In deze woordenstrijd zit moeder (Aly Bruinsma) voortdurend op volle oorlogssterkte in elke emotie. Tamara Schoppert als haar tegenspeelster lijkt zich aanvankelijk wat ongemakkelijk te voelen in deze speelstijl. Gaandeweg worden de deuken uit deze crash wat opgepoetst en glijdt de dochter meer in de rol zoals deze bedoeld lijkt. De rolopvatting schuurt af en toe, onbedoeld, tegen het karikaturale aan. Wat aangrijpend zou moeten zijn, verwordt tot tenenkrommend; wat tot herkenning zou moeten leiden, ontaardt in maximale distantie.
Het is een pijnlijke constatering: als Tryater zich buiten de paden van de spektakels en familievoorstellingen begeeft, gaat het mis. De kracht van de groep zit in het commedia dell’art spel, in de kluchten en komedies. Een voorbeeldstijl voor alle openluchtspelen in Fryslân en ver daarbuiten. Als Tryater toch ook een ander genre wil spelen en daarbij de opvatting huldigt zoals neergezet in deze voorstelling, dan blijkt helaas dat het gezelschap zich met It perfekte byld bij lange na niet kan meten met het landelijk gesubsidieerd toneel. Op dat niveau speelt Tryater wel mee en verwacht mag worden dat dit niveau ook gebracht wordt naar de onvolprezen dorpshuizen in Fryslân. Wat wordt het beeld van Tryater in de toekomst; dat is de boeiendste vraag die blijft hangen na afloop.
Voorstelling: It perfekte byld door Tryater
Plaats: Tryatergebouw, Leeuwarden
Aantal bezoekers: besloten voorstelling

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties