De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

maandag 23 oktober

Geloof & Kerkdonderdag, 24 juli 2008

Zin in de kerk door samen bouwen

Brzotín - Onder het motto ‘Liefhebben is dienen’ is de Protestantse Gemeente Wolvega i.w. met 49 leden op werkvakantie naar Brzotín in Zuid-Slowakije. Jan van Delft doet verslag.

Werkvakantie

Jan van Delft
Zondagavond zei een jonge deelnemer van de werkvakantie vanuit Wolvega naar Slowakije: ,,Zo’n werkvakantie met saaie kerkmensen is best wel leuk!” Een jonge meid krijgt zin in de kerk: prachtig toch! Waar een werkvakantie al niet goed voor is. We kunnen het dus leuker maken in plaats van makkelijker.
Wat makkelijker betreft: thuis in Nederland gaat het wel wat makkelijker allemaal. Bijvoorbeeld douchen na een inspannende werkdag. Er zijn niet al te veel douches op de uiterst eenvoudige camping en de douches die er zijn hebben een golvende vloer, gebrek aan licht en menigmaal geen warm water. ’s Avonds naar de wc gaan is ook een uitdaging als er geen licht is.
Thuis koffie zetten is ook makkelijker. Daar komt namelijk genoeg stroom uit het stopcontact om het apparaat z’n werk te laten doen. Dat is in de eenvoudige kantine van de school waarvan wij gebruik mogen maken namelijk niet mogelijk. De stroom is ontoereikend, stoppen slaan door. Maar toch is er thee, koffie én heerlijke honing van een van de ouderlingen die imker is. En verse melk van een ouderling die boer is. Verder worden dagelijks verse vruchten aangevoerd, en ook heerlijke jam.
En we mogen vooral de heerlijke baksels van allerlei vrouwelijke gemeenteleden niet vergeten. Zondag na de kerk was er een koffietafel voor ons klaargemaakt met heerlijke koek en taartjes. Een van de tandeloze vrouwtjes zat me over mijn bol te aaien, almaar Hongaars tegen me sprekend en vriendelijk lachend. Ik denk dat het waardering en liefde is die ze ermee uitte.

Andere planning

Het werk aan het kerkelijk centrum vordert goed. Sommige mensen vragen via de website, die dagelijks wordt ververst (www.brzotin.waarbenjijnu.nl), of het werk volgens planning loopt. Dat kunnen we niet zeggen. Alles loopt namelijk anders dan ónze planning! Na een aantal dagen hebben we onze plannen maar bijgesteld: we wilden in ieder geval het dak dicht hebben. En dat is gelukt: vandaag zijn alle spanten gereed gemaakt. Meer dan een week werk voor de timmerploeg, maar ook voor de ploeg die al dit hout geïmpregneerd heeft.
Morgen komt een kraanwagen - een gebedsverhoring, want dat leek eerst niet te lukken - om de spanten te plaatsen. De ‘meiboom’ is er al aan vast getimmerd en we kijken uit naar het pannenbier! Het bier wordt pas gedronken aan het eind van de dag. We moeten namelijk eerst nog nog de hoogte in om de pannen te leggen. Verder wordt er gemetseld; hier een muurtje, daar een reparatie, ergens anders een stuk muur eruit. Natuurlijk is het jammer dat er nog veel meer instort! Maar ach, dan is er weer werk.
Elke dag is er een kinderprogramma. Een groepje zet zich hier voor in. Met de kinderen knutselen, sporten, schminken. En na de lunch vertelt dominee Piet Rozeboom de Hongaarse kinderen een verhaal.
Vandaag hoorden we van de dominee dat hij een zigeunermeisje had zien lopen met één schoen. En dat terwijl wij meerdere paren schoenen hebben, kleren te over en ga zo maar door. In Hongarije heerst met name onder de zigeuners armoede. De kinderen krijgen alleen op school warm eten.

Geloofsvitamines

Elke dag zorgen we ook voor onze geloofsvitamines. Een bijbelvers, een toespitsing om samen te werken. We bouwen niet alleen gebouwen, we bouwen ook aan ons geloof.
De werkdagen zijn wel inspannend. De meesten van ons doen namelijk lichamelijk werk wat we niet gewend zijn. Maar we doen het met veel plezier. De onderlinge sfeer is buitengewoon goed. Beter gezegd: we hebben veel voor elkaar over. Liefhebben is dienen, staat er op onze gele shirts (nu ja, die zitten vol vlekken ondertussen) en dat willen we in Gods naam waar maken.
Donderdagavond willen we het project afronden. Dat doen we met een concert van verschillende deelnemers aan de groep: fluit, trombone, trompet, accordeon. En vooral ook het orgel, dat inmiddels afgelopen zondag al geklonken heeft. Een gebruikt Heyligers elektronisch kerkorgel is geplaatst, oude orgelpijpen zijn zilver gespoten, de oude orgelkast opgeknapt. En het orgel klinkt prachtig. De mensen hadden tranen in de ogen: sinds zestig jaar had voor het eerst weer een orgel geklonken tot eer van God. En daarom dienen we in liefde: tot eer van God. Met saaie kerkmensen wordt het leuk in de kerk.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties