De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zaterdag 16 december

Geloof & Kerkdinsdag, 17 maart 2009

Post uit Zuid-Afrika
Onmogelijk om je buren niet te kennen

Folkert de Jong (24) uit Dokkum is voor een half jaar in Zuid-Afrika. Hij hoopt van de Zuid-Afrikanen te leren ,,wat het betekent om Jezus te volgen in heel slechte omstandigheden”. Geregeld verslag van zijn ervaringen in het Friesch Dagblad.

Ik ben nu meer dan drie weken in Zuid-Afrika. Het eerste wat mij opviel aan het land was de rode aarde, typisch voor dit continent, en dikke omheiningen. Vooral de blanke wijken lijken sterk op forten, soms met bewakers en honden bij de poort. Dit beeld gaat vooral op voor grote steden zoals Johannesburg.
De plek waar ik woon, Pietermaritzburg, is minder extreem, maar toch leven de meeste mensen hier achter hekken waar ze ’s avonds niet meer achter vandaan komen. Ik heb een verblijf gekregen op de Lutheran Theological Institute (LTI), waar de toekomstige dominees voor de lutherse kerk van zuidelijk Afrika worden opgeleid. Er zitten hier mensen uit Lesotho, Namibië, Zwasiland, Mozambique en Zimbabwe. Toch komt het merendeel van de studenten uit Kwazulu Natal.
Hier en daar heb ik al een aardige inkijk gekregen in het werk van het Ujamaa centrum (for Biblical and Theological Community Development & Research), maar een vaste taak heb ik er nog niet. Ik leer nu vooral veel door mensen te ontmoeten die veel weten van het land, zoals de mensen van het Churchlandprogram. Ik sprak met hen onderweg naar een huwelijk in Johannesburg. Grote delen van het land in Zuid-Afrika zijn leeg. Mensen zijn in de afgelopen eeuw gedwongen geweest te verhuizen doordat land door de toenmalige regering werd ‘herverdeeld’ onder zo’n 20.000 blanke boeren.
De verdeling van de apartheidsregime is grotendeels nog intact en tot op de dag van vandaag worden mensen gedwongen te verhuizen, vooral als een Europees of Amerikaans bedrijf de grond opkoopt. Verschillende kerken proberen een nieuw agrarisch systeem in te voeren die vooral gericht is op kleine schaal, zodat voedsel in zuidelijk Afrika blijft en niet verscheept wordt naar het Westen.

Gemeenschap

De zin Umuntu ngubuntu ngabantu geeft kernachtig een typisch Afrikaanse filosofie weer. Het betekent zoveel als: een persoon is een persoon doordat hij toebehoort. Meestal wordt het vertaald met: ik ben doordat wij zijn. Dit betekent in de praktijk dat een persoon onderdeel wordt van de groep. Dit heb ik nu zelf meegemaakt. Ondanks korte tijd dat ik hier nu in Zuid-Afrika ben, hebben mensen mij direct opgenomen als onderdeel van de gemeenschap. Mensen doen erg hun best om mij een goede tijd te geven in Zuid-Afrika en ik voel me dan ook bijzonder welkom.
Het gemeenschapsdenken zit verankerd in het dagelijkse taalgebruik. Men groet elkaar met sawbona, letterlijk: ik zie je. Daarna umjaani, wat betekent: hoe gaat het met jullie? Daarmee wordt de hele familie en stam bedoeld, en zo nu en dan ook de voorouders. Op de westerse individualist die ik ben, komt dit als een verrassing. In het begin was het ook verwarrend. Als iemand mij vroeg - als standaard onderdeel van de begroeting - how are you?, gaf ik wel eens langere antwoorden dan mensen wachtten.
Er zitten ook schaduwkanten aan het leven hier. Ik ben hier nog maar kort, maar er is ook iets in de samenleving hier in Zuid-Afrika dat het hele leven van mensen beheerst: ras. Er is een zwarte en een blanke Lutherse Kerk; bij de laatste wordt in sommige gemeenten nog Duits gesproken. Er zijn hier grote blanke supermarkten en grote zwarte supermarkten, blanke wijken, waar het LTI staat, kleurlingen wijken, zwarte wijken en Indische wijken. Een blanke komt niet in een zwarte wijk. Andersom komt overigens wel voor, als de persoon rijker wordt. Het is een heel apart gevoel om een bezienswaardigheid te zijn alleen vanwege je huidskleur. ,,Boss, do you have a job for me?’’ Dit was de grappig bedoelde vraag van een oude vrouw in een arme zwarte wijk. Maar het geeft aan hoe zeldzaam het is dat een blanke in die wijk komt, en dat een blanke - met dank aan het apartheidssysteem - ‘boss’ wordt genoemd.

Buurman

Verschillende medestudenten wilden weten hoe het is om te leven in een individualistische samenleving. Ik probeerde uit te leggen dat veel Nederlanders werkelijk niet hun buren kennen, ik ben zelf een van hen. Maar, vroeg een medestudent, hoe kan je dan christen zijn? Jezus zegt toch dat we onze naaste, (neighbour in het Engels: buurman) lief moeten hebben als onszelf, maar hoe kan dat als je je buurman niet kent?.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties