De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zaterdag 16 december

Hoofdartikelvrijdag, 12 juni 2009

Immigratie, integratie...
Minister Van der Laan van Wonen, Wijken en Integratie zei deze week dat de instroom van huwelijksmigranten ingeperkt moet worden, ,,Deze voortdurende immigratie gaat onze spankracht te boven.”
Vorig jaar nam het aantal huwelijksmigranten dat naar Nederland kwam sterk toe. Van der Laan vindt dit zorgelijk omdat hierdoor het integratiebeleid in gevaar komt. Deze instroom, van veelal laagopgeleiden, is meer dan de inburgeringscursussen aankunnen. Ofwel: het integratiebeleid is dweilen met de kraan open als de instroom te groot wordt. Van der Laan ziet dat hij zo geen beleid kan voeren en wil dit aanpakken.
Hierbij doet zich een probleem voor. Van der Laan gaat wel over integratie en inburgering, maar niet over immigratiebeleid. Dit valt onder de verantwoordelijkheid van staatssecretaris Albayrak van Justitie, een partijgenoot van de minister. Met zijn uitspraken zet Van der Laan in feite een staatssecretaris van een ander departement aan het werk.
Nu is dat nog niet zo opmerkelijk. Een minister kan zich best uitlaten over een beleidsterrein dat weliswaar de verantwoordelijkheid is van een collega maar raakt aan zijn portefeuille. Het opvallende aan de opmerking van Van der Laan is dat hij kritiek geeft op een beslissing in de formatie. Die beslissing is ideologisch gestoeld en door een groot deel van zijn eigen partij ingegeven: de scheiding van integratie en immigratie.
Tot de formatie van het eerste kabinet-Balkenende behoorden beide beleidsterreinen tot verschillende ministeries. Vreemdelingenbeleid was een onderdeel van Justitie en het minderhedenbeleid van Binnenlandse Zaken. Beide onderwerpen kwamen door de opkomst van Fortuyn volop in de politieke aandacht te staan. Het besef groeide dat vreemdelingenbeleid (immigratie) en minderhedenbeleid (integratie) twee communicerende vaten waren. Het een is niet los te zien van het ander. Daarom kwam er een minister die voor beide onderwerpen verantwoordelijk was en bij Justitie ‘inwoonde’: eerst Nawijn en later Verdonk.
Verdonk slaagde erin om in de jaren dat zij minister was een sterk gepolitiseerd onderwerp nog verder te politiseren. Het integratiedebat raakte sterk verhit. Toen de PvdA in 2007 in de regering kwam, wilden de sociaaldemocraten dit onderwerp heel anders aanpakken. Het feit dat het integratiebeleid gevoerd werd vanuit het ministerie van Justitie was velen een doorn in het oog. Immigranten werden zo op de verkeerde manier benaderd. Dit was een duidelijke tegenstelling tussen beleid maken vanuit regels of sociaal oogpunt.
De coalitiepartijen besloten om het integratiebeleid te koppelen aan volkhuisvesting. Immers, de grootste integratieproblemen doen zich voor in achterstandswijken in de grote steden. Het verbeteren van die wijken moest niet alleen gaan door de wijken materieel te verbeteren, maar ook sociaal. Dat was de grondslag om een minister van Wonen, Wijken en Integratie te benoemen.
...en het beleidsterrein
In de PvdA bestaan twee kampen in het integratiedebat. Zij die vinden dat integratieproblemen een probleem is dat voortkomt uit sociale achterstand en zij die zeggen dat deze problemen gewoon stevig aangepakt moeten worden. Ella Vogelaar behoorde duidelijk tot het eerste kamp, Wouter Bos tot het tweede. En Bos zag dat de PvdA vanwege Vogelaars beleid veel hoon over zich heen kreeg. De minister werd een imagoprobleem voor de partij en Bos liet haar ontslag nemen.
Deze ministerswissel gaf aan dat de functie eigenlijk ook aangepast had moeten worden. Want de samenvoeging van volkshuisvesting en vreemdelingenbeleid is ook een ongelukkige gebleken. Integratie en immigratie zijn niet los van elkaar te zien. Als het ene aangepakt moet worden, kan dat niet zonder het andere. Nu is Van der Laan wel verantwoordelijk voor Volkshuisvesting, vanwege de veertig Vogelaarwijken, een beleidspunt dat van kroonjuweel van het kabinet naar zorgenkindje is afgegleden. Maar daardoor gaat Van der Laan wel over hele andere zaken, die weinig met vreemdelingenbeleid te maken hebben zoals de isolatie van nieuwbouwwoningen of de problematiek van krimpgebieden.
Om afstand te doen van Verdonks beleid had niet de functie gewijzigd hoeven worden. Volkshuisvesting hoort bij VROM en de volgende integratieminister moet weer wat te zeggen hebben over immigratie. De creatie van deze ministerspost is een weeffout geweest en zal bij een volgende kabinetsformatie weer ongedaan gemaakt moeten worden.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties