De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 23 november

Sportmaandag, 14 juni 2010

Het is niet waar
Mik Schots
Dat voorspellen een linke business is, is afgelopen week ten overvloede aangetoond door Maurice de Hond en trawanten. En dan is het in de politiek nog simpel: je vraagt mensen wat ze gaan stemmen, telt hun antwoorden bij elkaar op en zegt wat de uitslag gaat worden. Dat zou vrij nauwkeurig moeten kunnen, ware het niet dat veel mensen elke dag iets anders zeggen, waarschijnlijk onder invloed van de voorspellingen van de dag daarvóór, en bovendien op het moment suprème iets blijken te doen wat ze niet hebben durven zeggen. En dan blijkt een aangekondigde zetelverdeling van 37-32-17 in werkelijkheid ineens 31-30-24 te zijn.
Je zou zeggen: laat maar zitten die voorspellingen de volgende keer. Maar hoe groter de foutenmarge, hoe meer gewicht mensen eraan toe lijken te kennen. Dus van Maurice de Hond komen we niet meer af, wat de uitslag ook is.
Waarschijnlijk krijgt De Hond daarom steeds meer de allure van een columnist, die praatjes moet verkopen over een sporttoernooi dat nog moet worden gespeeld. Uiteraard heeft zo’n columnist wel enig verstand van zaken, maar hij weet beter dan wie ook dat de realiteit onvoorspelbaar is. Sterker nog, voor mij persoonlijk geldt dat hoe langer ik me met sport bezighoud, hoe meer ik de indruk krijg dat het feit dat ik niet geheel ondeskundig ben alleen maar tegen me werkt.
Dat heeft me er voor het EK twee jaar geleden toe gebracht niet meer met pooltjes voor toernooien mee te doen, want Spanje won toch nooit, al had dat land al toernooienlang objectief gesproken de beste ploeg. Het zal toeval zijn, maar ik heb stellig de overtuiging iets aan de Spaanse toernooizege van 2008 te hebben bijgedragen.
Ook nu doe ik niet aan voorspellingen van uitslagen, vooral om de beste ploeg de kans te geven het WK te winnen. Maar als columnnist laat ik me er, net zo min als De Hond, van weerhouden om hele redeneringen op te hangen over toekomstige gebeurtenissen.
Wat ik schrijf hoeft niet waar te zijn, als ik mijn gedachtegang maar aannemelijk kan maken. Des te leuker als het uiteindelijk allemaal anders blijkt te gaan. Het ergste wat me kan gebeuren, is dat de lezer mijn spel niet doorziet en me overlaadt met hoon omdat mijn redenering niet opgewassen bleek tegen de absurde werkelijkheid. Het verleidt me er soms toe om mijn redenering ook tot in het absurde door te trekken.
Gekker dan de werkelijkheid kan het nooit worden. Of had ik moeten voorzien dat Nelson Mandela niet bij de opening kon zijn omdat uitgerekend de dag ervóór zijn achterkleindochter was verongelukt?
Dat het openingsdoelpunt voor Zuid-Afrika werd gescoord door een speler met een naam die alleen Vader Abraham voor een mislukt songfestivalliedje zou kunnen verzinnen? Of dat de keeper van Engeland een fatale pupillenblunder maakte? Kortom, ik maak van de nood een deugd, kneed de toekomst naar mijn logica en heb er in ieder geval zelf plezier aan.
Dat moet Patrick Bernhart ook gedacht hebben, toen hij al vóór het WK het boek 2010, Zo werden wij wereldkampioen schreef. Als voorspelling natuurlijk onzinnig, al is het alleen maar omdat hij allerlei spelers mee laat doen, die vanwege blessures hebben moeten afhaken of zelfs helemaal niet zijn geselecteerd.
Bovendien laat hij Yolanthe pas na de wedstrijd tegen Japan in Zuid-Afrika landen voor een nachtje met haar Wesley. Maar hij fantaseert er aanstekelijk op los, van de peptalks in de kleedkamer via het gebruik van zwarte magie tot een verdwijning van Nigel de Jong tot halverwege de finale aan toe.
Voor wie het waarheidsgehalte met een korreltje zout kan nemen, biedt het een fijne afleiding van het zouteloze spel dat ons in veel wedstrijden ongetwijfeld te wachten staat en van het eindeloze geleuter van deskundigen tussen de wedstrijden door.
Voor Ruud van Nistelrooij moet het lekker zijn om te weten dat mensen over een jaar of tien zullen bezweren dat hij er echt bij was in 2010, want dat hebben ze zelf gelezen. Voor de keeper van Engeland rest de troost dat hij in een Nederlands boek alsnog de finale heeft gehaald. En misschien geldt voor u wel hetzelfde.
U heeft inmiddels Nederland-Denemarken gezien als u dit leest. Viel de uitslag tegen? Treur niet. Er is nog niets verloren: ook in het boek werd het 2-0 voor Denemarken.
Ik laat het volledig voor rekening van Bernhart. Persoonlijk voorspel ik over het voetbal echt niets, want ik ben veel te bang dat ik daarmee onheil over ons afroep. Het enige wat ik zeker weet is dat we vóór het eind van het WK een VVD- PVV-CDA-kabinet hebben. Tshabalalie, Tshabalala!

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties