De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 26 april

Hoofdartikelwoensdag, 29 juni 2011

Arrestatiebevel sluit politieke uitweg af
Niemand is langer aan de macht in het Midden-Oosten dan Muammar Kaddafi in LibiŽ. Hij overleefde sinds zijn staatsgreep in 1969 opstanden en aanslagen.
Maar aan alles komt een eind, vroeg of laat. Ook aan het bewind van de zelfbenoemde Gids van de Revolutie. Want de NAVO kan het zich niet permitteren de strijd te verliezen tegen de ondermaatse Libische strijdkrachten. Een dergelijk prestigeverlies zou de alliantie niet te boven komen. Als de NAVO er zelfs niet in slaagt een obscure dictator als Kaddafi op de knieŽn te krijgen, dan kan het bondgenootschap beter opgedoekt worden. Daarom zal de NAVO tot het bittere einde doorbombarderen, ook al duurt de geldverslindende strijd nu al meer dan honderd dagen.
Door het arrestatiebevel dat het Internationaal Strafhof maandag tegen de Libische leider heeft uitgevaardigd, komt Kaddafi geÔsoleerder te staan. Het lijkt daarom op het eerste gezicht een steun in de rug voor de NAVO. Maar dat is het niet.
Eerder bleek dat het moeilijk is om politieke leiders op te pakken zolang zij aan de macht zijn. De Joegoslavische president Slobodan Milosevic werd in 1999 aangeklaagd, maar pas na zijn aftreden in 2001 overgebracht naar het Strafhof in Den Haag. Datzelfde geldt voor president Charles Taylor van Liberia. Drie jaar nadat hij er tegen hem een arrestatiebevel was uitgevaardigd en hij was opgestapt als president, werd hij uitgeleverd. President Omar Al-Bashir van Sudan, aangeklaagd in 2009, is nog altijd in functie. Dat het met Kaddafi anders zal lopen, lijkt uitgesloten. Mogelijk zal hij zich pas na zijn vertrek moeten verantwoorden voor het Strafhof. Maar dan is de oorlog al beslecht, dus schiet de NAVO er niets mee op.
Integendeel. Kaddafi zal zich verharden. Als hij al enige bereidheid zou hebben zich over te geven en in ballingschap te gaan, dan is daar nu niets meer van over. Omdat hij niet voor de beklaagdenbank in Den Haag wil belanden, zal hij willen doorvechten tot de laatste dode LibiŽr. Aan de andere kant zullen ook de opstandelingen nog minder voelen voor een compromis. Het arrestatiebevel van het Strafhof sterkt hen in de opvatting dat Kaddafi een oorlogsmisdadiger is met wie je niet moet onderhandelen.
Nu is het niet zo dat het arrestatiebevel geen enkele betekenis heeft. In moreel opzicht wordt er de belangrijke boodschap mee afgegeven dat de misdaden van dictators uiteindelijk niet onbestraft blijven en dat slachtoffers kans maken op gerechtigheid. Helaas gaat dit uitgangspunt niet op voor Šlle dictators en slachtoffers. Zo wekt het Strafhof de schijn van politieke vooringenomenheid door wel Kaddafi aan te klagen, maar niet - om er maar een te noemen - de Syrische president Assad die nog meer bloed aan zijn handen heeft dan Kaddafi.
Ondertussen verloopt de strijd in LibiŽ steeds moeizamer. Geen van de strijdende partijen - het Kaddafi-bewind, de opstandelingen en de NAVO - weet de impasse te doorbreken. Voor Kaddafi is de inzet nog hoger geworden door het arrestatiebevel en daarmee is zijn verbetenheid om door te vechten groter geworden. Als Kaddafi zou worden toegestaan in ballingschap te gaan, zou dat de strijd aanmerkelijk verkorten en mensenlevens redden.
Hoe goed bedoeld ook, het arrestatiebevel heeft die politieke uitweg zo goed als onmogelijk gemaakt.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties