De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

maandag 23 oktober

Regiozaterdag, 27 augustus 2011

Echtpaar kreeg het in 65 jaar steeds beter
Arjen Bakker
Marrum - Ze zijn blij met hun dochter en haar gezin, die tegenwoordig de meeste boodschappen voor hen halen. Maar nu it neiteam drie weken op vakantie is, redden Jelle Zoodsma (90) en Maartje Zoodsma-Homsma (gisteren 89 geworden) zich eigenlijk ook wel weer, vanuit hun seniorenwoninkje aan de Pantsjewier in Marrum. Dankzij de elektrische fiets (,,Ik hie tsien jier ferlyn al ien, as ien fan de earsten”) kan Jelle nog prima even naar de winkel.
En toen Maartje dinsdag even naar de kapper wilde om er voor haar 65ste trouwdag - vandaag - kreas op te staan, hoefde ze daar niemand voor te bellen. ,,It rinnen giet net sa hurd mear, mar wy kinne der noch wol efkes út as wy dat wolle.”
De Zoodsma’s zijn maar wat dankbaar voor de makkelijke manier waarop ze samen oud worden. Zeker, ook naast hun bord ligt elke dag een rijtje medicijnen, maar ,,hokker âld minsk hat dat no net?”
Bovendien, wat zijn een paar pilletjes tegenover hulpbehoevend in het verpleeghuis liggen? Of nog erger: ,,Hearst sa faak dat fan in echtpear ien nei it aldereinhûs moat en de oar thús achterbliuwt. Dat fyn ik dochs wol sa slim”, zegt Maartje. ,,Kin dat no net oars?”
Jelle Zoodsma en Maartje Homsma kennen elkaar al hun hele leven. Wanneer ze elkaar echt zijn gaan opvallen als potentiële levenspartner, zouden ze niet meer weten. In elk geval hadden ze al wat verkering in de Tweede Wereldoorlog.
Jelle - boerenzoon - had vanwege het werk op de ouderlijke boerderij ,,sa’n papierke fan ’e gemeente dat ik net mist wurde koe”, maar niettemin werd hij geregeld staande gehouden door soldaten die zich afvroegen waarom hij niet in Duitsland aan het werk was. ,,En op it lêst sei sa’n frijstelling ek neat mear hear”, weet Maartje. ,,Se ha my ek wolris in dei fêsthâlden, mar ik bin der altyd goed foar wei kaam”, vult Jelle aan.
Ruim een jaar na de bevrijding kon van een groots trouwfeest nog niet echt sprake zijn. Het was zeker gezellig, herinnert het paar zich, maar bij lange na niet zo uitgebreid als de jeugd van tegenwoordig het doet. ,,Ik wit noch dat ik oeren yn ’e rige stie foar in nij bloeske. Yn Dokkum wie dat”, zegt Maartje.

Steeds beter

Hoe verder de Wederopbouw vorderde, hoe beter het echtpaar Zoodsma het ook kreeg. Jelle bleef altijd op de boerderij werken, nam hem later met twee broers over. Maartje verdiende als medewerkster van de thuiszorg ook nog wat geld voor het gezin. ,,It is ús goed gong”, zeggen ze kortweg.
En het gaat hen nog steeds goed. Ze ,,skarrelje moai wat om”, in en rond hun huisje, spellen elke dag hun Friesch Dagblad en zitten elke zondagochtend klaar voor de preek vanuit Stiens op Radio Middelsee. Naar de kerk van Marrum zelf lukt niet meer, want het is een te zware klim de Hegebuorren op. Maar dat geeft niet: ze hebben nog kennissen genoeg vanuit de kerk en anderszins die af en toe aankomen. En familie is er ook genoeg om vanmiddag een feestje mee te vieren. ,,Dat dogge wy mar yn it sealtsje hjir yn ’e buert. Al dy fisite kinne wy net yn ’e keamer ha.”

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties