De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 23 november

Geloof & Kerkdinsdag, 14 februari 2012

Omgekeerd huisbezoek
Sipke Draisma
Ruim zeventig parochianen waren op de ouderenochtend afgekomen die we onlangs in Harlingen hielden. In feite was deze ochtend een ‘omgekeerd huisbezoek’. Mijn collega en ik zijn niet in staat om alle vijfduizend zielen te bezoeken over wie we als herders zijn aangesteld. We zijn al blij als we tijd weten te vinden om de zieken en eenzamen in de vijf parochies te bezoeken. Zo’n ‘omgekeerd huisbezoek’ is dus een mooie manier om mensen te treffen die je anders niet zo gauw ziet.
Na een inleiding van de pastor over de mogelijkheden en kansen om het geloven door te geven aan kinderen en kleinkinderen konden er vragen worden gesteld. Het ging er al snel over dat veel kinderen en kleinkinderen niets meer aan het geloof doen en dat het lastig is om daar met hen over te praten. Ik probeerde de aanwezigen een hart onder de riem te steken door te zeggen dat het vaak meer op doen dan op praten aankomt. ,,Blijf vooral hardop bidden voor en na het eten, ga naar de kerk, eventueel met je kleinkinderen”, zei ik. ,,Laat zien dat je de kerk de moeite waard vindt. Dan is er ook vast wel een gesprek mogelijk waarom de kerk je lief is, ondanks alle negatieve verhalen die de ronde doen.”
Een andere vraag die gesteld werd, was of je niet een beetje gek moest zijn om in deze tijd pastor te zijn. ,,Dat hoeft niet”, antwoordde ik, ,,maar het helpt wel. Het gaat er bij mij vooral om dat ik niet kan zwijgen over wat ik geloof. Het verhaal van God met de mensen deugt. Liturgie, catechese en diaconie zijn de schatten die wij in handen hebben om dat Godsvertrouwen door te geven. Waarbij het belangrijk is dat je redelijk bent in je geloven en gelovig bent in je redelijkheid zoals de Vlaamse theoloog Edward Schillebeeckx (1914-2009) al leerde”.
De vraag die bijna altijd wordt gesteld is hoe ik er toe ben gekomen theologie te gaan studeren. Bij veel collega’s blijken er heftige momenten in hun leven aan ten grondslag te liggen die met ziekte of de dood te maken hebben. Bij mij is dat niet het geval en ligt de reden in... een plakje ham.
Ik vertelde over de Goede Vrijdagmiddag waarop mijn ouders naar de kerk waren gegaan en ik, een puber van een jaar of zeventien, alleen thuis was. Mijn ouders hadden me verteld dat het een vasten- en onthoudingsdag was en dat we die dag daarom geen vlees en ook geen vis zouden eten. In de koelkast vond ik verse ham en ik kon de verleiding niet weerstaan er een plakje van te nuttigen. Ik herinner me nog hoe teleurgesteld ik was dat goddelijk ingrijpen achterwege bleef. Ik werd niet misselijk en er was ook geen donder en bliksem. Er gebeurde niks. Dat was de middag waarop ik besloot om in de toekomst uit te zoeken hoe het dan wél zat. En zo ligt een plakje ham in feite aan de basis van mijn pastor zijn vandaag de dag.
* Sipke Draisma is r.-k pastor in Noordwest-Fryslân

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties