De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.


woensdag 18 oktober

Sportmaandag, 15 oktober 2012

Lance

De stof die het rapport van Usada over Lance Armstrong deed opwaaien leidde ook in huize Jorna tot consternatie. Met de middelste speelde ik Memory en toen hij twee plaatjes met een man in een astronautenpak open en bloot op tafel legde kon ik hem vertellen dat deze man heel lang geleden de eerste mens was geweest die voet op de maan had gezet. That’s one small step for man, one giant leap for mankind, zei ik en had die avond nog heel wat uit te leggen.

Edward Jorna
Dat de knul Neil en Lance Armstrong door elkaar haalde verbaasde me niet. Ooit kroop ik op de schoot van mijn vader met de fiere mededeling dat de man die op televisie zijn vingers over de toetsen van de piano liet glijden ook de trainer van Roda JC was. Op de vragende blik in vaders ogen volgde een ontnuchterend antwoord. Pim Jacobs kon heel goed pianospelen maar had geen verstand van voetbal. Bert Jacobs vice versa.
En nu wilde de middelste (7) weten wat Lance Armstrong had misdaan en wat heit ervan vond. Wat ik ervan vond? Sorry, maar mocht ik daar even over nadenken?
Het antwoord moet hij nog krijgen. Ik pijnigde dit weekeinde mijn hersenen, keek naar de televisie, las kranten, surfde over het internet en bracht het onderwerp in de voetbalkantine en op een verjaardagsfeestje ter sprake. In die beide laatste settings viel het woord smeerlap of schurk nimmer. Lance Armstrong had de boel belazerd, en niet zo’n beetje ook, maar het omsittend laach had meer belangstelling voor de vervolgvraag. ,,Wannear sil dy jonge mei dy krultsjes dy’t altiten sa moai lake [Michael Boogerd] no ris tajaan dat er ek doping brűkt hat..”
Voor de hele en halve geďnteresseerde wielervolgers is het geen punt dat Armstrong epo gebruikte om tot zijn wonderserie van zeven Tourzeges te komen. Dat hij eerst kanker overwon en zich vervolgens inliet met prestatieverhogende middelen wekt wél verwondering. Voor Armstrong, een geboren leider (tot het dictatoriale aan), was die paradox jarenlang een heerlijke dekmantel voor datgene wat hij bij het begin van zijn Tourloopbaan al wist: zonder epo geen Tourzege.
In alles wat ik las en zag over de ‘zaak’ Lance Armstrong bleef me één passage bij. In de Volkskrant schreef columnist en oud-Tourvolger Bert Wagendorp het volgende: ‘Lance Armstrong was een onwaarschijnlijk getalenteerde topatleet, zowel in fysiek als psychisch opzicht. Je zou hem een ziekelijke neiging tot winnen kunnen aanwrijven, maar die karaktertrek kom je wel vaker tegen in de topsport’.
Met die mededeling zou ik kunnen beginnen met de middelste. En dan nog zal ik heel wat uit te leggen hebben.
* Reageren? E-mail: sport@frieschdagblad.nl

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties