De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zaterdag 16 december

Sportdonderdag, 4 april 2013

Groothuis heeft eindelijk gebroken been

Voorst | Ruim een half jaar was Stefan Groothuis de weg kwijt. Een beenbreuk leek hem beter dan die psychische ellende. Inmiddels is het rustig in het hoofd van de schaatser, maar heeft hij wel gips om zijn been.

Daan Rieken
Hij kwam hard aansuizen en wipte zich over het schansje omhoog. Met een zoveelste 360 snowboardde Stefan Groothuis (31) vorige week zijn door een virusinfectie verstoorde schaatsseizoen van zich af. Bij de landing ging het mis. Niet voor het eerst dit jaar. ,,Een kant van mijn board hapte in de sneeuw en zat meteen muurvast. De rest van mijn lichaam draaide door. Dan weet je dat het ergens fout moet gaan. ‘Krak’ hoorde ik nog.”
Die krak betekende voor de BrandtLoyalty-rijder de zoveelste tegenvaller van het wintersportseizoen. Dat hij een week eerder met een achtste plaats op de 1000 meter bij het WK-afstanden al vrij teleurstellend was geëindigd. ,,Ik heb het hele seizoen last gehad van die virusinfectie”, zegt de man die desondanks zijn vijfde Nederlandse sprinttitel op rij binnensleepte. ,,En dan breek ik net nu onze vakantieperiode begint ook nog mijn kuitbeen. Vroeger had al die tegenslag me tot waanzin gedreven.”
Maar vroeger is verleden tijd. De Groothuis 1.0, van voor 2012, bestaat niet meer. Twee jaar geleden kwam hij immers net zo vervelend uit de winter. Hij had altijd al wat moeite gehad met de zomermaanden, maar in 2011 werd die weerzin wel heel extreem. Terwijl anderen genoten van de eerste voorjaarswarmte verdween de zon volledig uit het leven van de sprinter uit Voorst.

Mislukkeling

,,Ik was ontevreden over het WK-brons waarmee ik mijn seizoen afsloot en zag meestal op tegen de wedstrijdloze maanden. Dan was er weinig uitdaging en voelde ik me vlak. Maar in 2011 kocht ik vanwege de geboorte van ons eerste kind ook halsoverkop een groter huis. Plots realiseerde ik me dat dat een idioot besluit was. Met de slechte situatie op de huizenmarkt zou ik het aankoopbedrag nooit meer terug zien. Ik bedacht me dat ik al mijn met schaatsen verdiende geld weg had gegooid. Bovendien had ik ook geen studie om na mijn loopbaan op terug te vallen. Ik voelde me een mislukkeling. Die gedachten verdwenen niet uit mijn hoofd. Ik werd knettergek.”
Zo gek zelfs dat Groothuis nachtenlang door zijn huis doolt. Slaappillen helpen niet, net zo min als de hulp van een psychotherapeut die de schaatser om die reden maar weer afzegt. ,,Ik had tijdens die depressie nog steeds de instelling van een topsporter en greep alles aan om beter te worden. Stuurde een kaart naar een medium en sloot me zelfs bijna aan bij een soort sektarische beweging waar ze je met stimulerende middelen zouden helpen je levensbestemming in je eigen hersenen te vinden. Dan zou je meerdere uren out gaan. Ik heb daar alleen uit angst voor de dopingscontroleurs van af gezien, maar ging nog steeds niet naar reguliere genezers. Ik dacht mijn problemen zelf wel op te kunnen lossen.”

Eén ruk aan het stuur

Dat dat niet lukt blijkt als Groothuis na trainingen, die hij naar eigen zeggen inspiratieloos afwerkt, terug naar huis rijdt. ,,In de buurt van Voorst heb je van die lange wegen met bomen er langs. Dan dacht ik eraan dat ik al mijn problemen in één klap kon oplossen. Eén ruk aan het stuur en vol gas waren voldoende geweest.”
Uiteindelijk slaagt de schaatser er toch in om zijn problemen te boven te komen. Vlak voor het NK afstanden 2012 komt hij via zijn huisarts terecht bij een goede psycholoog. Ook de hervonden wedstrijdstructuur doet wonderen. Langzamerhand gaat de schaatser zich beter voelen. Hij rijdt ondanks zijn door ,,zwarte mist” verstoorde trainingszomer het beste seizoen uit zijn carrière. Voor het eerst in zijn loopbaan wordt Groothuis wereldkampioen. Twee keer zelfs. Op het WK sprint en bij de duizend meter op het WK afstanden.
Nog meer dan die titels heeft de overwonnen depressie Groothuis veranderd. ,,Ik heb me verdiept in allerlei levensfilosofieën en ben tot de conclusie gekomen dat het leven voor mij alleen zin heeft als ik het zelf probeer zo leuk mogelijk te maken.” De overwonnen hel in zijn hoofd deed Groothuis deze winter besluiten zijn verhaal openbaar te maken. ,,Er zijn mensen die zich inzetten voor de strijd tegen kanker. Ik wil dat ook wel doen op het gebied van psychische klachten. Dat zijn net zozeer ernstige ziektes. Hopelijk kan ik bijdragen aan begrip voor patiënten. Die worden vaak erg gestigmatiseerd. Want het enge is dat buitenstaanders vaak niet zien wat je mankeert.”
Wat dat betreft kun je beter je been breken. Soortgelijke gedachtes spookten in Groothuis meest slechte tijd regelmatig door zijn hoofd. Nu hij geestelijk helemaal de oude is en geniet van zijn eenjarige zoontje Luuk en het leven, heeft hij die beenbreuk eindelijk gekregen. Het lijkt een teken van ultiem psychisch herstel, maar bemoeilijkt wel de voorbereiding op de Spelen van 2014.
,,Ach, zoals het er nu naar uitziet, is het een goede breuk en kan ik prima trainen voor Sotsji. Wanneer ik helemaal fit ben, doen ik daar mee om de prijzen.” En mocht dat niet lukken? ,,Dan is er ook geen man overboord. Het is een cliché, maar je moet vooral genieten van het leven. Dat probeer ik te doen. Nu ook. Het is lekker weer. Ik denk dat ik zo een biertje pak. Boeien.”

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties