De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 22 november

Hoofdartikeldonderdag, 4 september 2014

De werelden van veraf en die van dichtbij
Het beeld van de wereld wordt er niet vrolijker op. De zomer van 2014 is er een van bruut geweld, spanningen, dreigingen en dood. De berichten over de Islamitische Staat die christenen en alle andere andersdenkenden wil bekeren tot de islam of wil vermoorden en die gegijzelden voor het oog van de wereld onthoofdt, wekken alleen maar afgrijzen en (bijna) machteloze woede.
Het gaat niet alleen fout in Irak, ook in Syrië woedt de oorlog. En dan zijn er de vele honderdduizenden mensen die moesten vluchten en zonder enige have terecht komen in kampen waar honger is en waar ziekten dreigen. Er zijn ook de bedreigende signalen over uitbraken van de ziekte die wordt veroorzaakt door het ebola-virus. Steeds meer mensen zijn hun leven niet meer veilig wegens de ongecontroleerde verspreiding.
En dan is er de spanning rond de grenzen van Oekraïne en de politiek van Poetin, met daarop reagerend de toegenomen alertheid van Westerse landen en de NAVO, leidend tot een bezoek van Obama aan Estland en het in leven roepen van een snelle interventiemacht door de NAVO.
Met al deze ellende lijken de maatschappelijke en politieke problemen slechts rimpelingen in de vijf. Zeker, er gaat een bedreiging uit van Nederlandse jongeren die voor de Islamitische Staat willen vechten. En ja, de verwevenheid van ministerie en zorgautoriteit deugt van geen kanten. De Joodse zorgen over hun veiligheid in ons land en hun gevoel van vervreemding van de Nederlandse samenleving zijn ernstig. Maar ook die zijn van een ander karakter dan de toestanden in andere landen.
Soms is het lastig om te onderscheiden tussen de grote en kleine zorgen, tussen klein in groot leed; zo lijkt het er soms even op dat het takenpakket van Timmermans als Europees commissaris belangrijker is dan meer Russische troepen in Oost-Oekraïne. Dat is niet goed, maar tegelijkertijd: wat er ook in Oekraïne gebeurt, het leven in Nederland gaat door, met al z'n gepruttel in de marge van het wereldgebeuren.
Wat ook gewoon doorgaat is de goedheid die dagelijks gebeurt tussen mensen: mantelzorgers die vrije tijd en hun hart inzetten voor de medemens; het simpele gebaar van steun aan iemand die het moeilijk heeft; de liefdevolle aandacht van leerkrachten voor kinderen in de klas; het vrijwilligerswerk in gevangenissen of in vluchtkerken. En er is zo veel trouwe liefde tussen mensen, dertig, veertig of zelfs 70 jaar lang, en er is zoveel hoopvolle verwachting van het leven.
De blik op de wereld benauwt het hart en doet het gevoel bijna barsten van meeleven met slachtoffers van geweld en moord. Maar er is de blik op de wereld van het voorhandene: tussen mensen, in de straat, in gezinnen, op scholen of op het werk. Die blik geeft als het zicht op de wereld een realistisch beeld van de werkelijkheid. Het komt er op aan het onderscheid te blijven zien en uit te staan naar beide werkelijkheden. Onevenwichtigheid leidt tot angst die verkrampt of tot blikvernauwing die verantwoordelijkheid en meeleven over het hoofd ziet.
Het beeld van de wereld is én somber én goed en beide moeten worden beleefd in verantwoordelijkheid: meeleven en meedoen enerzijds en dankbaarheid anderzijds.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties