De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zondag 17 december

Sportdinsdag, 9 december 2014

Recensie: Koploper op het gebied van mooie hardloopverhalen
Oke, ik beken. Ik ben besmet met de wielerbacil. Die maakt dat je alle informatie over de fietssport wilt opzuigen als een spons. Als je zelf al niet in het zadel zit. ,,Beoefenaars en liefhebbers van de wielersport zijn echte dragers van dat bacil", betoogde wielerschrijver Fred van Slogteren vorige week nog in deze krant. ,,Een ongevaarlijke, maar onschuldige infectie waar je nooit meer vanaf komt. Er bestaat geen antibioticum voor, er is niets aan te doen dan er aan toe te geven."
Door Daan Rieken
Zo is het maar net. Ik denk dat ik een jaar of zeven was toen ik zag hoe de Duitser Jan Ullrich tijdens een bergetappe in de Tour de France lek reed. Niet een erg beklijvend beeld. Het moment daarna was dat wel. Gegangmaakt door een ploegmaat haalde de geletruidrager bergop zomaar het hele peloton in om zich weer aan de kop van de koers te nestelen. Een magische gebeurtenis die ik toen nog niet in verband bracht met al even magische medische middeltjes. Maar voor wie zoals ik eenmaal besmet is met de wielerbacil vormt zelfs uitlekkend dopinggebruik geen medicijn.
Het hardloopvirus kreeg mij pas tien jaar na Ullrichs inhaalactie te pakken. Hoewel Van Slogteren anders beweert, bestaat het echter evengoed. Meer nog dan wielerliefhebbers - die vaak verzot zijn op kijken en lezen - gaat het hardloopfans om de zintuiglijke beleving van de sport. Wie wielrennen op tv ziet of er een boek over doorspit, kan daar een grotere kick van krijgen dan van het trappen zelf. Als het verhaal maar goed is. Bij hardlopen is dat anders. Ik ken niemand die de tv-uitzending van de Rotterdamse marathon vanaf start tot aan de 42.195e meter uitzit. En als ik in deze tijd van het jaar over de sportafdeling van boekwinkels struin, struikel ik zowat over de wielerboeken. Terwijl een mooi hardloopverhaal net zo zeldzaam lijkt als een profwielrenner die midden jaren negentig nog nooit van epo heeft gehoord.
Dat er ook over de hardloopsport pareltjes zijn verschenen bewijst schrijver en bloemlezer Max Dohle. Hij pluisde de wereldliteratuur na opzoek naar de mooiste hardloopstukken. In De koploper bundelt hij verhalen van schrijvers als Louis Couperus tot aan Alan Sillitoe. In tegenstelling tot veel wielerboeken bestaat De koploper enkel uit fictieve verhalen. Dohle heeft rekening gehouden met alle soorten hardlopers: de sprinters, de joggers, de mijlers, de koeriers, de marathonlopers en de ultralopers. ,,Maar," zegt hij, ,,de sport is maar bijzaak. In de kern gaan de verhalen over menselijke relaties, heldendom, (on)sportiviteit, liefde voor de natuur en vast ook over dingen die ik er zelf nog niet in ontdekt heb."
Daardoor is De koploper vooral geschikt voor zij die houden van mooie verhalen. Het dragen van de hardloopbacil is geen vereiste.
Meer lezen? Koop het Friesch Dagblad van vandaag of bekijk onze e-paper op www.deibled.nl

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties