De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 23 mei

Geloof & Kerkvrijdag, 13 februari 2015

Het gewone leven wordt in Parijs weer opgepakt
De afgelopen weken na de aanslag in Parijs waren erg rustig. Minder drukte op straat, geen lange rijen bij de bekende musea en meer dan voldoende plaats in de restaurants die normaal gesproken rond lunchtijd bomvol zitten.
De aanslag op de redactie van Charlie Hebdo zorgde voor een ware schok in Parijs, maar ook in de rest van Frankrijk en op vele andere plaatsen. Dat mensen elkaar om zoiets als cartoons op brute wijze om het leven brengen, dat is afschuwelijk en heeft ons allemaal geschokt.
Het is een aantasting van de vrijheid van meningsuiting. Onze vrijheid en democratie in het algemeen staan op het spel. Dat raakt het hart van de Franse samenleving, waar deze normen en waarden hoog in het vaandel staan. Het motto van Frankrijk is niet voor niets: liberté, égalité, fraternité (vrijheid, gelijkheid en broederschap). Een motto dat met trots gedragen wordt door de meesten Fransen en dat maakt de schok des te groter als hier aan getornd wordt.
Natuurlijk was niet alleen Frankrijk hier door geraakt, maar de gehele westerse wereld. Dat bleek ook wel tijdens de demonstratie die een aantal dagen na de aanslag plaatsvond in Parijs, waarbij politieke leiders uit de hele wereld aanwezig waren. Er heerste een saamhorigheidsgevoel van: samen staan we sterk en verdedigen we onze normen en waarden.
Velen vragen zich af hoe zoiets heeft kunnen gebeuren. Stuiten we op de grenzen van onze samenleving, van de vrijheid van meningsuiting? Moeten we meer respect tonen naar elkaar toe? Of is een aanslag als deze hoe dan ook onacceptabel?
Uiteraard kun je het met bepaalde uitingen niet eens zijn, maar geweld is nooit de oplossing of een antwoord daarop. Het magazine is kritisch, maar niet alleen als het gaat om de islam, maar ook naar andere religies toe. Ook politieke leiders en misstanden in de samenleving ontspringen de dans van Charlie Hebdo niet. Kritisch zijn is iets dat mag in onze samenleving. Dat hoort bij de vrijheid van meningsuiting. Ieder is vrij om zijn of haar mening te uiten. Dat beamen ook onze moslimbroeders en -zusters. Maar waar ligt de grens? Tot waar spreken we van vrijheid van meningsuiting en wanneer is er sprake van respectloos spreken over onze broeders en zusters of zelfs blasfemie? Blasfemie is overigens geen delict volgens de Franse wetgeving, maar de Tien Geboden in de Bijbel vertellen ons iets anders. Niet alleen dient Gods naam eervol gebruikt te worden, ook dienen we elkaar met respect te behandelen. Het zijn leefregels die voor een groot deel ook verankerd zijn in onze huidige wetgeving. Soortgelijke leefregels zijn ook terug te vinden in de Koran.
In Frankrijk voelt men zich aangetast in het gevoel van vrijheid, in de manier van leven in een westerse maatschappij. Dat wordt als onacceptabel beschouwd en wordt niet getolereerd. Er zijn vele extra veiligheidsmaatregelen getroffen, omdat mensen geschrokken zijn en er een gevoel van angst heerst. Overal op straat, bij overheidsgebouwen, op stations en in metro's zijn extra politie en militairen zichtbaar aanwezig. Nu was dat het afgelopen half jaar toch al wel het geval, maar hun aantal is sterk omhoog geschroefd om de burgers hun gevoel van vrijheid en veiligheid weer terug te geven.
De editie van Charlie Hebdo van na de aanslag is nu zo'n beetje bij elke kiosk wel uitverkocht, ook de extra uitgaven. Het gewone leven wordt weer opgepakt en gaat door. De straten, musea, restaurants en winkels vullen zich langzaamaan weer met de Parijzenaars en alle toeristen.
Ds. Chantal Schaap is predikante van de Eglise Réformee Néerlandaise in Parijs

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties