De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zondag 25 februari

Hoofdartikeldinsdag, 24 februari 2015

Actualiteit Weber voor politicus en burger
Met de Statenverkiezingen in aantocht proberen (provinciale) politici in de schijnwerpers van de publiciteit te komen. Bekendheid lijkt een voorwaarde voor succes, waarbij succes in dit verband gelijk staat aan een bevredigend aantal stemmen. De pogingen stemmen te trekken, hebben soms iets treurigs. Flaneren door een winkelstraat, het uitbrengen van een persbericht over een publieksvriendelijke politiek of het uitdelen van bloemzaadjes zijn een uitdrukking van onderschatting van de kiezer. Alsof die niet feilloos aanvoelt wat echt en wat goedkope aandachttrekkerij is.
Nog pijnlijker is het dat provinciale politici voor veel burgers grote onbekenden zijn, vooral vanwege desinteresse in de provinciale politiek. De lage opkomstpercentages laten die desinteresse zien. De bemoeienis van landelijke politici met de provinciale verkiezingen kan daar maar gedeeltelijk iets aan veranderen. Het belang van de verkiezingsuitslag voor de samenstelling van de Eerste Kamer voegt evenmin veel toe aan de bereidheid om naar het stemhokje te gaan.
Boven dit alles hangt de grijze wolk van onverschilligheid van burgers jegens politici. 'Ze doen maar in Den Haag' is een veel gehoorde opmerking, die afstraalt op de politici in de provincie. Zo'n oordeel laat gelatenheid over politieke processen zien. Soms als uitdrukking van eigen onvermogen, soms van teleurstelling na verwachtingen. Maar er is ook de platte onverschilligheid. Veel burgers maken zich druk over privť-omstandigheden maar bij de voordeur of het tuinhek is de interesse verdwenen.
Die onverschilligheid kan ertoe leiden dat politici steeds meer uit de kast halen om toch maar de aandacht te trekken. Op landelijk en provinciaal niveau zien we dat in, bijvoorbeeld, inspelen op angst voor terreur of het verstrekken van financiŽn in projecten die geacht worden 'lekker' te liggen bij het publiek. En in politieke statements die meer verhullen dan openheid geven of feitelijk nergens over gaan of loze beloften bevatten.
Bijna honderd jaar geleden hield de Duitse socioloog Max Weber een toespraak voor studenten. Een deel daarvan is bekend onder de titel: Politiek als beroep. De tekst is klassiek geworden en wordt tot op de dag van vandaag herdrukt. De betekenis van de toespraak wordt weleens vergeleken met die van De vorst van Machiavelli. Webers tekst is tijdgebonden, maar is ook actueel. Bijvoorbeeld in de eisen die Weber stelt aan de politicus: die moet passie, toewijding hebben, verantwoordelijkheidsgevoel en onderscheidingsvermogen in de zin van afstand kunnen nemen om goed te kijken waar het om gaat. In het bijzonder keert Weber zich tegen ijdelheid. Die leidt tot doodzonden. De ijdele politicus is demagoog en wordt toneelspeler en/of hij kijkt uitsluitend naar de indruk die hij maakt, zonder zich af te vragen of hij de zaak wel dient. En hij jaagt de schijn van de macht na in plaats werkelijke macht te zoeken.
De politicus in de zin van Weber heeft kenmerken die vruchtbaar kunnen zijn bij het voorkomen van teleurstelling en bij de bestrijding van onverschilligheid, overigens zonder garantie. Want de 'goede politicus' kan het niet alleen. Hij heeft burgers nodig die kwaliteiten herkennen.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties