De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 23 mei

Hoofdartikelzaterdag, 18 juli 2015

De ramp, en de lang voortdurende nasleep
Een uiteengespat vliegtuig, 298 mensen dodelijke slachtoffers, onder wie 196 Nederlanders: het is een jaar na dato een onverminderd moeilijk te omvatten ramp. Nederlanders hebben na de ramp met de MH17 boven Oekraïne op indrukwekkende wijze collectief rouw betoond. In de media waren sommige beelden onverdraaglijk en sommige uitspraken te boud, maar de boventoon was er een van grote betrokkenheid en tegelijkertijd respectvolle terughoudendheid.
Veel is gedaan om de slachtoffers te helpen of ten minste een hart onder de riem te steken. Mensen die naar de A2 stroomden toen de stoet van lijkwagens voorbijtrok, een dag van nationale rouw, een publieke kerkdienst, een grote herdenkingsbijeenkomst - het doet allemaal niets af aan het verlies van de direct betrokkenen, maar velen gaven te kennen dat het hen gesteund heeft.
In de maanden die volgden, waren er familierechercheurs, case managers, slachtofferhulp en waar nodig psychologische bijstand en in Groningen loopt universitair onderzoek naar mogelijke voorkoming van een langdurig trauma.
Er zijn mensen die zich haast generen voor al die aandacht die er nu, een jaar na dato, is bij het terugblikken op de ramp. Voormalig minister Johan Witteveen, die zijn zoon, schoon- en kleindochter verloor bij de ramp, noemde het een beetje overdreven. Het is begrijpelijk dat dat ook zo ervaren kan worden. Rouw is een privézaak die iedereen, zelfs binnen een gezin, op eigen wijze beleeft en die vaak moeilijk gedeeld kan worden.
Bovendien lijkt zelfs een ramp als die met de MH17 in de schaduw te staan van die heel andere, in veel opzichten onvergelijkbare, ramp waarop dezer dagen uitvoerig teruggeblikt wordt: Srebrenica. De nabestaanden van al die duizenden doden daar hadden geen casemanagers, familierechercheurs of andere vormen van hulp. Nederland heeft nu van nabij gezien hoe tergend het is om weken, soms maanden, te moeten wachten tot lichamen zijn teruggevonden en geïdentificeerd. Hoe moeilijk het is te rouwen zonder begrafenis. De nabestaanden van de gedode Bosniërs wachten nu, twintig jaar na dato, soms nog steeds op identificatie en herbegrafenis. Aan het met geweld verjagen door een woedende menigte van de huidige Servische premier Aleksandar Vucic, bij de plechtige herdenking en herbegrafenis van 136 slachtoffers, is te zien hoe dicht onder de huid het rauwe verdriet en de machteloze woede nog steeds huizen. Ook veel oud-militairen uit Nederland die bij het onder de voet lopen van de Bosnische enclave aanwezig zijn geweest, hebben onverminderd last van traumatische herinneringen en een diep gevoel van in de steek gelaten zijn.
De publicaties over al die aspecten, plus nieuwe onthullingen over het werkelijke verloop van de gebeurtenissen van toen, laten zien hoe lang de nasleep van een ramp in een complexe situatie is. Hoe moeilijk het verdriet en de frustraties slijten. En hoe het geweld ter plaatse doorgaat.
Misschien komt er nog eens een VN-Tribunaal over de zaak. In oktober verschijnt in elk geval het eindrapport van de Onderzoeksraad voor de Veiligheid over de toedracht van de ramp met de MH17. Het is noodzakelijk en nuttig dat het opgesteld wordt. Tegelijkertijd moeten we erkennen dat het nooit een afronding zal kunnen betekenen.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties