De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 23 mei

Geloof & Kerkzaterdag, 18 juli 2015

Dilemma's voor kerkleiders in oorlogsgebied
,,Op dit moment kan ik Gods werk en Gods glorie niet meer ontwaren. Ik wil gewoon weg, er uit." Dat was de hartenkreet van een Syrische predikant deze week tijdens een seminar over pastorale zorg in tijden van oorlog en crisis. Het werd gehouden aan de Near East School of Theology (NEST) in het Libanese Beiroet, waar mijn vrouw Rima praktische theologie doceert. De deelnemers komen uit Irak, SyriŽ, Libanon, ArmeniŽ en JordaniŽ.
De bijeenkomst vond plaats op een kritiek moment. Op de eerste dag van de conferentie bereikte ons nieuws uit Hassakeh in het noordoosten van SyriŽ. De terreurorganisatie IS probeert die stad te veroveren en is verwikkeld in een felle strijd met Koerdische eenheden en het Syrische leger. Het geweld heeft een nieuwe vluchtelingenstroom op gang gebracht. Hulporganisaties berichtten dat tenminste 30.000 mensen Hassakeh verlaten hebben. Onder hen zijn veel christenen. De protestantse predikant van Qamishleh, een stad ten noorden van Hassakeh, kon niet naar Beiroet reizen vanwege de situatie in zijn regio.
Vergeleken met Hassakeh is Beiroet een oase van rust. De predikanten en kerkleiders konden vrijelijk hun ervaringen en zorgen delen. Ze praatten, baden en zongen samen. Dit seminar was voor velen van hen een broodnodig rustmoment, even weg uit de spanning waar ze dagelijks mee kampen. Wij ontvingen hen, luisterden en probeerden mee te voelen.
Wapens zegenen
Het wreedste dilemma waar de kerkleiders van SyriŽ en Irak voor staan is of ze de wapens van hun mensen moeten zegenen. Een van hen vertelde een gruwelijk verhaal dat dit illustreert. Een IS-strijder kwam naar het huis van een gemeentelid en beval hem zijn twee dochters over te leveren, omdat 'de commandant hen wil'. De man vroeg de terrorist om te wachten, terwijl hij zijn dochters hielp inpakken. Hij ging zijn huis weer in, pakte zijn vuurwapen en schoot de IS-man neer. Is dat het juiste antwoord?, vroegen de predikanten zich af. De meesten van hen zijn het er over eens dat het niet anders kan. Een predikant van een volledig christelijk dorp is trots op de lokale militie die daar gevormd is en die tot nog toe IS buiten de deur heeft weten te houden.
Een ander dilemma is of emigratie aangemoedigd moet worden of niet. Een Egyptische predikant schreef onlangs dat veel Syrische christenen laf en niet vaderlandslievend zijn, omdat ze het land ontvluchten. De Syrische predikanten zijn daar begrijpelijkerwijs verontwaardigd over. Ze weten immers hoe moeilijk het is om te blijven in een land van zoveel slachtpartijen en voortdurende onzekerheid. Tegelijkertijd kunnen ze zich er niet toe brengen om hun gemeenteleden aan te zetten tot emigratie. We moeten ons land trouw blijven. We moeten de christelijke presentie hier bewaken, is de boodschap die zij telkens weer herhalen.
Een derde dilemma heeft te maken met de prediking. ,,Gemeenteleden zijn boos op mij omdat ik hen valse hoop geef", legde een predikant uit. Hij citeerde leden van zijn gemeente die zich bij hem beklaagden: ,,Op zondag geef je ons nieuwe hoop. Je zegt ons dat God voor ons zorgt. Maar een paar dagen later smelt al die hoop weer weg door het geweld. Vertel ons niet langer dat de situatie wel beter zal worden!" Wat is daarop het antwoord van een leider die geroepen is zijn gemeenschap hoop te geven?
De oorlog heeft een hoge tol geŽist van de kerkleiders. Ze zijn moe. ,,Er is nog geen licht aan het einde van de tunnel", zei een predikant. Deze dappere mensen hebben veel gebed en steun nodig, zodat zij hun gemeenten kunnen blijven steunen en er kunnen zijn voor ieder die hun hulp nodig heeft.
Ds. Wilbert van Saane is studentenpastor bij de Haigazian Universiteit in Beirut in Libanon.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties