De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 30 maart

Geloof & Kerkdinsdag, 27 september 2016

Schrijnend verhaal van Mirjam uit Midden-Oosten
Toevallig kwam ik haar tegen in de kerk. Als je Mirjam hoort vertellen word je er koud van. Omdat het zo schrijnend weergeeft in wat voor Europa we op dit moment leven. Voor velen eerst een continent van hoop, maar als ze er eenmaal zijn, slaat dat om in teleurstelling.
,,Ik was blij. Ik dacht, ik ga naar Europa. Daar is alles goed en veilig. Daar kan ik leven. Ik heb kind noch kraai op deze wereld. Dan kan je maar beter in een veilig land wonen. Met een chronische ziekte is Europa ook echt beter dan mijn eigen land. De gezondheidszorg is daar van de hoogste kwaliteit. En als ik niet meer voortdurend bang hoef te zijn verkracht en vermoord te worden omdat ik christen ben, dan is dat ook beter voor mijn gezondheid. Dat dacht ik allemaal toen ik nog in mijn geboorteland woonde. Maar nu ben ik daar inmiddels niet meer zo van overtuigd. Europa, en Tsjechië, is niet wat ik ervan verwacht had."
,,De gezondheidszorg is helemaal niet zo goed, denk ik nu. Ik zweefde tijdens mijn ziekenhuisopname van twee weken, vier maal op het randje van de dood. En dat allemaal door medische slordigheid. Ik kreeg gewoon elke keer weer een andere dokter en die deed dan weer iets anders dan de vorige. Zouden ze eigenlijk wel met elkaar praten? En dan het eten. Ik kreeg hetzelfde als iedereen. Klef brood en wat vlees en nagenoeg geen groente. Maar dat brood is een killer voor mij. Dat mag ik helemaal niet! En ik moet groente hebben om mijn lijf nog een beetje te laten functioneren. Maar toen ik er wat van zei en om iets anders vroeg, kreeg ik als antwoord: 'Nee, dat gaat niet. Iedereen is gelijk hier en krijgt hetzelfde.’ Ja, wat is dan eigenlijk het nut van gezondheidszorg? Als ze me enerzijds proberen op te lappen met medicijnen en anderzijds bijna omleggen door me onder het mom van gelijkheid totaal verkeerd eten voor te schotelen? Ik denk niet dat ik hier nog naar het ziekenhuis ga. Ze kunnen me toch niet helpen. Ze proberen het niet eens serieus."
Mirjam vertelt me dat ze inmiddels elke nacht wakker ligt van de zorgen. ,,Wat als het nu helemaal fout gaat met mijn gezondheid? Dan ben ik helemaal alleen. Ik heb niemand uit mijn eigen land in de buurt. De Tsjechische regering heeft ons allemaal verspreid over de stad en wil niet dat we dicht bij elkaar wonen, want je weet nooit wat daarvan komt. Kijk maar naar wat er in Frankrijk allemaal gebeurt. Maar we zijn christenen! Wij blazen niemand op! En nu woon ik hier in deze buurt moederziel alleen in een koude flat waar de zon nooit naar binnen schijnt. De buren helpen me niet, zoveel weet ik al wel. Als ik aanbel doen ze niet open als ze door het spiekgaatje hebben gezien wie er voor de deur staat. Ook de Tsjechische christenen zijn niet geheel anders. Ze nodigen me niet bij hen thuis uit. Ze nodigen me ook niet ergens anders uit. Hoe kan dat nou? Ze geloven toch in Jezus? Waarom zijn ze dan niet aardiger? Aan de vruchten kent men de boom, toch? Hoe denken ze eigenlijk dat liefde eruit ziet? Ik ben teleurgesteld. Het is veilig hier, dat is wel zo. Maar een leven in veiligheid zonder dat ik echt leef. Soms denk ik er wel eens over om maar terug te gaan naar mijn eigen land. Het leven is er gevaarlijk en de gezondheidszorg dramatisch slecht, maar ik zou dan wel weer leven, denk ik. Wat moet ik nou?"
Mirjam had hooggespannen verwachtingen van het leven in het Westen. Te hooggespannen verwachtingen. Tot haar verbijstering is het hier helemaal niet zo goed geregeld als ze dacht en de mensen hier zijn ook niet aardig. Dat is een grote teleurstelling voor haar. Het leven in Praag blijkt allesbehalve paradijselijk. Maar in Nederland is dat allemaal heel anders. Toch?
Nelleke Wolters werkt samen met haar man Leendert voor de Gereformeerde Zendingsbond (GZB) in Praag.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties