De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 30 maart

Cultuurmaandag, 6 maart 2017

Visitekaartje Weizman (NNT) veelbelovend
Bij binnenkomst zijn de acteurs van het Noord Nederlands Toneel zich op het toneel al aan het warmlopen. De één krabbelt tevergeefs bij de indrukwekkende schuine dans-arenawand omhoog, de ander loopt al pratend in zichzelf geconcentreerd rond. Allemaal bewegen ze hun armen als ja-knikkers op het ritme van een pulserend hart. De spanning is zichtbaar, voelbaar en licht hoorbaar met de muzikanten boven aan de rand van de arena.
Zodra de deuren van de theaterzaal langzaam dichtgaan, het licht van de prachtige kroonluchter wordt gedempt, is er een ultiem moment van stilte, aandacht en gedreven spanning. Dan; opeens een intense explosie van licht, luide muziek, dans en vrije expressie. Een alles aandacht vretende kakofonie van emoties. Minutenlang: hier moet je zijn. Hier is het te beleven!
Welkom bij de nieuwste voorstelling Carrousel onder leiding van de kersverse nieuwe artistiek leider Guy Weizman. Eigenlijk is deze indrukwekkende ouverture in een karaktervol decor ook gelijk het hoogtepunt van Weizmans inwijdende premièrevoorstelling.
In ieder geval wat spektakel betreft. Want wat er overwegend in het vervolg van deze voorstelling wordt getoond, zijn slechts de reflecties en contemplaties van vijf danskoppels die meedoen aan een slopende dansmarathon. In feite zijn deze dansmarathons een desperate vorm van geld verdienen. In de jaren dertig in Amerika waren ze beroemd en berucht.
720 uur zijn verstreken, honderden zijn al afgevallen als wij naar uitgeputte danskoppels kijken. Met de half-opzwepende woorden van de Master of Ceremony, acteur Igor Podisadly, worden we begeleid in een dramatische vorm van voyeurisme. Koppels die elkaar vonden in hun drang te overwinnen, verliezen zichzelf in de totale opoffering voor het publiek. Om welke reden? Bij elke dansronde komen verhalen van verlies, eenzaamheid en verlangen naar boven borrelen. Indrukwekkend, dan weer irritant en frustrerend.
Wat mij betreft had de rol van de MC veel krachtiger en nadrukkelijker mogen zijn. Nu die beperkt tot een soort emotie-bumper tussen de verhalen en de dansrondes, terwijl hij natuurlijk als een kermisexploitant zijn publiek totaal gek moet maken om te blijven kijken en de dansers ervan te overtuigen door te gaan. Voor wat? Om welke reden?
De psychologische drang van Weizman om ons als publiek te confronteren met het schrijnende óf juist het verheerlijken van andermans pijn, ellende en verdriet ten bate van ons vermaak, ligt er door de herhaling te dik bovenop. Door die disjunctie tussen medelijden en lustig vergapen, verdampt het geweten enigszins en kijken we misschien alleen wel naar de hopelozen; naar intiemloze sukkels die vluchten voor de realiteit en met wie we geen enkele compassie hebben maar om wie we ons stiekem toch verkneukelen. Of zoals een van de dansers het zegt: ,,Het is beter om gezien te worden in de nederlaag dan niet gezien te worden in de zegen." Een verkapt stemadvies zonder partij lijkt het bijna wel.
Guy Weizman heeft met deze eerste multidisciplinaire voorstelling (dans, toneel, muziek, animatie) zijn visitekaartje afgegeven. Een kaartje waaruit alle vertrouwen spreekt voor de toekomst van het NNT met zijn nieuwe frisse crew.
Carrousel door Noord Nederlands Toneel, Club Guy & Roni en Asko|Schönbergs K[h]AOS, Stadsschouwburg Groningen, uitverkocht. Deze voorstelling is toert t/m 27 mei door Nederland en België

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties