De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
vrijdag 21 juli

Cultuurmaandag, 10 april 2017

Sprookjesopera als pretparkvoorstelling-light
Ongeduldig maar gedisciplineerd met borden, messen, vorken en lepels, servetten en glazen op hun dienbladen, rennen jonge obers heen en weer. Allemaal keurig in het klassiek wit en zwart gekleed. Een chef-ober volgt hen driftig met een liniaal, om de bestekafstand te meten op de gereserveerde tafels. Het barpersoneel staat geduldig en met een vrolijke lach glazen te poetsen en de gerant kijkt gespannen op zijn invitatiekaart wie er vandaag allemaal komen eten in restaurant de Goudfazant.
De gasten laten in het begin iets te lang op zich wachten, maar na dit kleine hinderlijke oponthoud komt er dan ook een bonte stoet aan bezoekers binnen van heb-ik-jou-daar. Families, opa’s en oma’s, kleinkinderen, een groep vrienden, een compleet koor met een populaire dirigent, Assepoester, Doornroosje, een Frankenstein-reus, Sneeuwwitje en haar dwergen, Roodkapje en Klein Duimpje. Noem maar op. En als de eerste gasten aan tafel zitten en de pianomuziek op de achtergrond klinkt, is er opeens een hysterisch geluid van gillende meiden en hun moeders. Een Justin Bieber maakt z’n entree en krijgt natuurlijk een VIP-behandeling in een aanpalende ruimte.
Je komt ogen te kort in deze mega-sprookjesoperavoorstelling op locatie Mannen van Staal, op industrieterrein De Swette, met bijna zestig acteurs van Meeuw Jonge Theatermakers en meer de veertig leden van het Operakoor Amadeus. Vermakelijk om te zien hoe een restaurant in no time verandert in een caleidoscopisch kippenhok. Overtuigend gespeeld door de getalenteerde jongeren en met passie gebracht door - hoewel ik geen woord kan verstaan van wat ze zingen - de koorleden die er allemaal zichtbaar veel plezier aan beleven. Want zo vaak komt het in hun kunstbestaan ook niet voor dat je met jeugd op één podium staat.
Maar anderhalf uur kijken naar hoe enkele moraal- en cultuursprookjes binnen een voorstelling verbeeld worden, die op hun beurt weer gemixt worden met klassieke operaklanken, is wel wat teveel van het goede. Het is allemaal knap en prachtig om te zien en om je heen als toeschouwer hoor je vaak 'Oh, wat mooi’ en 'Kijk daar is ze’. En het is inderdaad ook allemaal indrukwekkend hoeveel werk men heeft verschaft om deze productie te maken, maar het gaat werkelijk nergens over. De realiteitszin is ver te zoeken, geen dominant drama of liefdesverhaal dat gedurende de voorstelling meeslepend werkt maar o zo nodig is om je erin te verliezen. En er is totaal geen noodzaak te bespeuren voor dit 'verhaal’ anders dan uiting geven aan. Om jeugd te betrekken bij opera, zijn wel andere modernere middelen te bedenken. En het bordje 'Slegs vir blankes’ staat nog net niet bij de ingang van het restaurant.
De wereld staat in brand met naar zuurstof happende kinderen, om ons heen worden jongeren gepest om hun kleur, geaardheid of domweg buitengesloten omdat ze niets mogen, maar Restaurant De Goudfazant schuilt zich inhoudelijk en qua vorm veilig achter de blanke top der duinen. Meeuw Jonge Theatermakers heeft in het verleden betere, inhoudelijk veel interessantere voorstellingen gemaakt die er op hun niveau ook toe deden. Restaurant de Goudfazant is een pretparkvoorstelling-light. Leuk, maar hoeft niet op het voedzaam menu.
Restaurant de Goudfazant van Meeuw Jonge Theatermakers in samenwerking met Operakoor Amadeus, locatie: Mannen van Staal, uitverkocht

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 1


Reacties:

Een bijzondere recensie. De collega's van de Leeuwarder Courant schreven zo ongeveer het tegenovergestelde van datgene dat hier geschreven is. Dat is, ik zei het al, bijzonder. Maar ook mooi. Niemand is, gelukkig, gelijk. Ikzelf heb de voorstelling met veel plezier bekeken maar er zullen ook toeschouwers zijn geweest die minder blij het pand hebben verlaten. De opmerking "Slegs vir blankes" ontgaat mij volledig ben ik bang. U had graag iets meer medemensen met een andere, welke dan ook, huidskleur gezien? Mij persoonlijk maakt dat niets uit. De ene keer een cast met allochtonen, de andere keer een cast met autochtonen en weer een andere keer gemengd. Gelukkig kan en mag dat in Nederland. De energie en de vrolijkheid van de jonge spelers in combinatie met het elan en de gedistingeerdheid (maar geenszins belegen) koorzangers maakt "Restaurant De Goudfazant" onweerstaanbaar.

Jan van der Wal, Leeuwarden - dinsdag, 11 april 2017


cultuur
Familieberichten
Advertenties