De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 27 april

Hoofdartikelwoensdag, 19 april 2017

Turks ja is een nee tegen Europese Unie
Van Erdogan is de opmerking dat democratie een tram is waar je naar believen op- en af kunt springen. Met het nipte ja in het referendum van zondag over de machtsuitbreiding voor de Turkse president, heeft Erdogan het punt bereikt waarop hij de democratie in westerse zin vaarwel zegt. Het is in Turkije nu echt gedaan met eerbied voor de persvrijheid, onafhankelijke rechtspraak en oog voor de belangen van minderheden. Met een tandeloos parlement en een sterke man aan de leiding glijdt Turkije verder af richting dictatuur.
Dat Erdogan het referendum slechts met een neuslengte verschil heeft gewonnen en de oppositie en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa grote twijfels hebben bij het eerlijk verloop van de volksraadpleging, zal hem niet verhinderen de absolute macht uit te oefenen. De essentie van een democratie zoals Europa die kent, is niet dat de meerderheid beslist, maar er ook ruimte is voor de opvattingen van minderheden. Voor Erdogan telt dit niet. Nu hij meer dan de helft van de stemmen heeft, zal hij zich niets gelegen laten liggen aan de grote minderheid die niets te vertellen heeft. De polarisatie in de Turkse samenleving zal daardoor verder toenemen.
Een schrale troost voor de oppositie is dat die het morele gelijk aan haar kant heeft. Want er stemden veel meer Turken dan gedacht tegen de machtsuitbreiding van de president. Bovendien was er geen eerlijk en open referendum. Sinds de mislukte coup van vorig jaar en de afkondiging van de noodtoestand zijn kritische stemmen het zwijgen opgelegd. Het hele staatsapparaat werd ingeschakeld om het 'ja-kamp┤ te laten winnen.
Dat Erdogan heeft gewonnen is mede te danken aan de stemmen van de Turken die in Europa wonen. Het is zorgelijk dat Turken die in landen als Nederland, Duitsland en BelgiŰ geboren zijn en hier alle vrijheid genieten en alle kansen krijgen, ervoor kiezen om in het land van hun voorouders de vrijheid te beperken door op een autocratisch leider te stemmen die polarisatie tot een kunst heeft verheven.
De 'ja-stemmers┤ in binnen- en buitenland zijn overigens niet van mening dat zij de democratie inperken. Zij zijn trots op Erdogan omdat dankzij hem Turkije in de afgelopen twintig jaar een indrukwekkende welvaartsontwikkeling heeft doorgemaakt (al zijn er deskundigen die stellen dat de Turkse economie op lemen voeten rust). Het is de droom van Erdogan om Turkije in hetzelfde rijtje te plaatsen als economische grootmachten als de VS, Duitsland, India en China. Daarom wil hij een presidentieel systeem zodat hij zonder hinderlijke parlementaire en justitiŰle controle daadkrachtig en snel besluiten kan nemen waardoor Turkije volgens hem nog verder wordt opgestoten in de vaart der volkeren.
Het is de vraag of dat zo zal gaan. Het lijkt er eerder op dat de eigenzinnige en autocratische Turkse president met zijn confrontatiepolitiek zijn land nog verder van de internationale gemeenschap zal isoleren. Allereerst van Europa. Het presidentieel systeem van Erdogan is in strijd met Europese waarden en strookt niet met het westerse idee van een liberale rechtsstaat. Ook de laatste twijfelaars zullen door de uitslag van het referendum inzien dat er echt geen plaats is voor Turkije in de Europese Unie.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties