De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 24 mei

Hoofdartikeldonderdag, 4 mei 2017

Herdenken op 4 mei is en blijft relevant
Overal in allerlei media is de afgelopen dagen weer veel aandacht geweest voor de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Bij de herdenkingen van vanavond zullen weer veel mensen samenkomen, jong en oud. Er komen zelfs elk jaar monumenten bij, denk bijvoorbeeld aan de Struikelstenen van kunstenaar Gunther Demnig die in heel Europa voor huizen van slachtoffers van de nazi´s worden gelegd. Elk jaar verschijnen er nieuwe boeken over de oorlogsperiode, de geschiedwetenschap staat op dit punt niet stil. Doordat steeds meer archieven, zowel privé als van overheden, bekend worden, wordt het inzicht over de Tweede Wereldoorlog vergroot.
Wie er oog voor heeft, of er op wordt gewezen, kan de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog nog altijd op straat zien. De kogelgaten in oude gebouwen, de bunkers op de strategische posities, de wederopbouwpanden in een verder historische stadswijk.
De oorlog heeft gaten geslagen in Nederland. In gebouwen, wijken, dorpen en steden. Maar vooral in de ziel van mensen die de oorlog meegemaakt hebben of die in de oorlog een geliefde hebben verloren.
Want misschien lijkt 72 jaar lang geleden, zo lang is het niet. Begin deze week berekende het Centraal Bureau voor de Statistiek dat in Nederland twee miljoen mensen leven van 72 jaar en ouder. Dat is bijna 12 procent van de Nederlandse bevolking. Twee derde van deze groep was in mei 1945 vijf jaar of ouder en kan dus ook nog echt herinneringen hebben aan de bevrijding. Het CBS verwacht dat in 2045 in Nederland nog twaalfduizend mensen leven die de bevrijding hebben meegemaakt.
Tel daar bij op het aantal mensen dat de verhalen over de oorlog uit eerste hand kent. De verhalen van vervolging, onderduiken en angst. De verhalen ook over familieleden en vrienden die de oorlog niet overleefden. Ook deze zogeheten tweede generatie merkt de gevolgen van de oorlogsgruwelen nog altijd in hun eigen leven.
De vrees dat de gruwelen van de oorlogsperiode vergeten zouden kunnen worden, lijkt daarom onwaarschijnlijk.
De Tweede Wereldoorlog is nog altijd levende geschiedenis. Die uit zich in verhalen die verteld worden - en ook moeten worden.
De kracht van de herdenking van 4 mei is om de gaten die de oorlog heeft geslagen niet te verdoezelen of te relativeren, maar om er in alle openheid bij stil te staan, om de slachtoffers te herdenken. En daarmee ook de gedachte uit te dragen: dit nooit weer.
Om op deze manier de gedachte levend te houden dat wat ons land tussen 1940 en 1945 gekend heeft, zich nooit mag herhalen. Niet de strijd, niet de oorlog, niet de terreur en niet de vervolging. Die gedachte wordt levend gehouden door er met elkaar over te praten, door onderzoek, boeken, films, monumenten. Maar vooral ook door te herdenken. Niet ieder voor zich, maar als samenleving, op hetzelfde tijdstip, op dezelfde dag, ieder jaar weer.
Die twee minuten die we vanavond samen in stilte beleven, is de kroon op het herdenken en op de gedachte van: dit nooit weer.
Daarom hoeft de dodenherdenking op 4 mei niet relevant gemaakt te worden. Die is al relevant.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties