De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

vrijdag 15 december

Hoofdartikelwoensdag, 10 mei 2017

Meer registratie leidt niet tot veiliger leven
De Belastingdienst krijgt geen gegevens meer uit de snelwegcamera’s die kentekens van auto’s registreren. Op verzoek van de fiscus is de stekker er door de politie voorlopig uitgetrokken.
De Hoge Raad bepaalde in februari dat de Belastingdienst het recht niet heeft om de foto’s te gebruiken voor het aantonen van privégebruik van auto’s van de zaak. Volgens de rechters was sprake van een inbreuk op het privéleven, zonder wettelijk basis. De gegevens werden systematisch verzameld en jarenlang bewaard. De fiscus beraadt zich op verdere stappen.
Het bewaren van gegevens van privépersonen is tegenwoordig een constante in de Nederlandse samenleving. De overheid permitteert zich hier maatregelen die in andere democratische rechtstaten niet snel worden genomen. Zo staat ons land bekend als een van de kampioenen als het gaat om het afluisteren van burgers. De cijfers die hierover naar buiten zijn gekomen verschillen niet veel met die van de ergste dictaturen. Sommige buurlanden, bijvoorbeeld Duitsland, gaan veel behoedzamer en zorgvuldiger om met het verzamelen van de gegevens van hun burgers. Dat heeft ook veel te maken met het Duitse oorlogsverleden.
De druk op overheden om meer gegevens van burgers neemt toe. Achtergrond hiervan is mede de bestrijding van terrorisme. De bescherming van de persoonlijke levenssfeer moet vaak - met een veronderstelde instemming van de samenleving - wijken voor de bescherming van burgers tegen mogelijke aanslagen.
De relatie tussen het verzamelen van gegevens door de overheid en het bestrijden van criminaliteit en misdaden is echter helemaal niet eenduidig, zo blijkt uit onderzoek. Een steeds weer opduikend gegeven is bijvoorbeeld dat plegers van terroristische aanslagen vaak al bekend zijn bij de autoriteiten. Het is niet het gebrek aan informatie dat ervoor zorgt dat terroristen hun wandaden kunnen plegen, maar tijdsdruk, personeelsgebrek, miscommunicatie of zelfs incompetentie bij opsporingsautoriteiten. Het verzamelen van steeds meer informatie is met andere woorden geen garantie voor betere opsporing.
De obsessie om meer te registreren en burgers onder verschillende noemers onder te brengen in digitale overheidsbestanden hoort bij het beheerssyndroom dat onze samenleving teistert. Vooral uit de populistische hoek van de politiek wordt gehamerd op maatregelen die onze grondwettelijke vrijheden onder druk zetten. Maar meer registratie leidt niet tot meer zekerheid. Alle verzamelde digitale feiten moeten worden doorgenomen. Computerprogramma’s kunnen daarbij helpen, maar voor een goede beoordeling is menselijke analyse nodig. En daar zit hem juist de kneep. Het is op deze plaats vaker gezegd: hoe groter je de hooiberg maakt, des te moeilijker het is de speld te vinden.
De grote vraag is hoe ver de autoriteiten wél mogen gaan als het gaat om het inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer van hun burgers. Het is goed dit over te laten aan de onafhankelijke rechterlijke macht, zoals onlangs is gebeurd door de Hoge Raad in verband met de snelwegcamera’s. Het lijkt hier te gaan om relatief kleine zaken, maar er liggen fundamentele vragen achter.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties