De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zondag 25 juni

Hoofdartikelmaandag, 12 juni 2017

Wie trekt de kar voor de Europese defensie?
Een belangrijk doel van de Europese Unie is om vrede en veiligheid te bevorderen. Zeventig jaar lang zijn die kerntaken uitbesteed aan de Amerikanen die voor onze militaire bescherming zorgden terwijl de Europeanen hun verzorgingsstaten uitbouwden. Maar de geopolitieke vakantie, zoals de zeven decennia van vrede en welvaart in Europa worden genoemd, is voorbij. Rondom Europa ligt in een halve maan een hele reeks conflicthaarden. Rusland, Turkije en Iran stellen zich steeds assertiever op. En er is een voortdurende dreiging van terrorisme.
Maar de belangrijkste reden dat in Europese kringen wordt gesproken over versterking van de defensiepijler is de politiek van de Amerikaanse president Donald Trump. Hij twijfelt zo openlijk aan de collectieve verdediging van het NAVO-grondgebied dat de vraag kan worden gesteld of de VS zich nog verbonden weet met de Europese bondgenoten. Bovendien hebben Amerika en de EU niet meer een gemeenschappelijke vijand, zoals de Sovjet-Unie ten tijde van de Koude Oorlog. Waar Europa vooral het opdringerige Rusland als een bedreiging ziet, is dat land voor Trump nota bene een mogelijke partner in de strijd tegen het terrorisme en ziet hij juist Iran als bron van al het kwaad.
Omdat het besef ten volle is doorgebroken dat Europa zo langzamerhand zelf verantwoordelijk is voor de eigen veiligheid, vielen de vorige week gepresenteerde plannen van de Europese Commissie voor een miljardeninvestering in een gezamenlijke defensie in vruchtbare aarde. Niet dat er een EU-leger komt, maar door gezamenlijk in te kopen en een einde te maken aan de versnippering moet de Europese verdediging krachtdadiger en efficiŽnter worden. De regeringsleiders worden geacht eind dit jaar knopen door te hakken over de vraag in hoeverre het tempo omhoog moet op defensiegebied.
De plannen van de Europese Commissie liggen in het verlengde van de recente constatering van de Duitse bondskanselier Angela Merkel dat de oude wereldorde niet meer bestaat en haar oproep aan de Europeanen om zelf hun toekomst vorm te geven.
De politieke wil om op militair gebied veel sterker samen op te trekken, is er dus. Maar de voorstellen staan of vallen met politiek leiderschap. Wie neemt in het diep verdeelde Europa uiteindelijk het besluit welke kant het op gaat? Voorzitter Jean-Claude Juncker van de Europese Commissie is in dat opzicht niet geloofwaardig omdat hij de opgevoerde defensie-inspanningen niet ziet als een veiligheidskwestie, maar als een manier om de eenwording van de EU te versnellen. Bondskanselier Angela Merkel zou een goede kandidaat zijn, ware het niet dat vanwege het oorlogsverleden Duitsland niet als Europees leider wordt geaccepteerd.
Bovendien zien niet alle EU-landen dezelfde bedreigingen. Oost-Europa vreest Rusland, Zuid-Europese landen willen het leger inzetten om de vluchtelingenstromen te beheersen en Frankrijk ziet het internationaal terrorisme als het grootste gevaar.
Brussel hoopt dat door het ineenschuiven van de talloze defensie-systemen er miljarden bespaard kunnen worden en de Europese defensie effectiever wordt. Maar het is niet materiŽle versnippering die Europa parten speelt, maar politieke.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties