De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

vrijdag 15 december

Cultuurzaterdag, 23 september 2017

Die cello? Ik ga het gewoon weer doen!
Daar staat hij. Bovenaan de trap wijst Anneke Meiners naar een hoek van de overloop. Verscholen achter een grote rieten kuipstoel staat inderdaad een grote blauwe gevulde hoes tegen de muur. Het is de cello die al bijna tien jaar werkeloos zit te wachten op een bespeler. Terwijl Meiners dit snaarinstrument in haar vorige woonplek op Terschelling nog enthousiast bespeelde! ,,Ik heb zelfs nog les gehad van Marjolein Rekké. Dan kwam ze bij me thuis. Zaten we in de werkkamer, probeerde ik met mijn groeiende buik, ik was toen in verwachting van onze derde, de cello in mijn vingers te krijgen.”
Toen het gezin in het Thesinge woonde, had ze ook al les gehad op de Groninger muziekschool. Haar man had haar een paar proeflessen cadeau gedaan toen ze 37 werd. ,,Die wist hoe mooi ik de klank van dit instrument vond.” Tot haar twintigste kreeg Meiners pianoles, maar daar was ze mee gestopt. ,,Op een avond, ik lag in bed, hoorde ik prachtige cellomuziek voor de radio. O, wat vind ik dat een mooi instrument, dacht ik. Die cello bleef maar in mijn hoofd hangen. Toen kreeg ik dus die lessen cadeau.”
Door, wilde ze. Haar lerares kende toevallig iemand die net zou stoppen met cello. ,,Die kon ik zo overnemen. Mijn vader heeft hem mij toen cadeau gedaan.” In Groningen sloeg Meiners enthousiast aan het oefenen. Langzaam maar zeker voelde ze dat ze de cello in haar macht kreeg, en zelfs dingen kon doen op de automatische piloot. Verhuisd naar Terschelling wilde ze direct verder. ,,Maar toen ik hoogzwanger was, is de klad er dus in gekomen.”
Stomverbaasd
Ook al staat hij alweer bijna tien jaar op de overloop, hij is op de achtergrond altijd aanwezig, vertelt de theologe die een praktijk heeft in opstellingenwerk. ,,Ik weet dat ik mijn cello weer ga pakken, maar eerst moet er ruimte zijn.” In oktober staat er een verhuizing voor de deur en vertrekt haar gezin naar Franeker. Of het lukt om die verhuizing te combineren met Hoera foar houtsjes, is nog onzeker. ,,Maar of het lukt of niet, de cello hoeft niet meer lang te wachten, al moeten er wel twee snaren worden vervangen.” Stomverbaasd haalt ze even later een cello uit de hoes met vier intacte snaren erop die zo weer te stemmen zijn. De stok komt ook netjes uit de hoes, op een paardenhaar na, die er los bij hangt. ,,Dat je gedachten zo kunnen vervormen”, zo verbaast ze zich.
,,Het is echt mijn cello”, mijmert ze, terwijl ze strijkt over het glanzende blad van de cello. Misschien omdat ze hem van haar vader heeft gekregen? Omdat hij zo’n mooie klank heeft? ,,Niet een wauw-klank, niet perfect, maar wel oer. Als ik hem zie, denk ik yes!, die hoort bij mij.” Zou het aan deze cello kleven, dat iedereen die hem kiest, ermee stopt?, vraagt ze zich even later af. Meiners weet in ieder geval zeker dat zij die traditie gaat doorbreken. ,,Ik ga het gewoon weer doen!”

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties