De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zaterdag 16 december

Hoofdartikelzaterdag, 18 november 2017

De academie voor het leven in Bolsward
De leden van de pauselijke Academie voor het Leven werden eerder dit jaar door paus Franciscus naar huis gestuurd. Wie tot dit orthodoxe bolwerk van wetenschappers, artsen, theologen en advocaten wilde toetreden, moest daarvoor eerst een prolife eed afleggen. Die eed is nu afgeschaft en er zijn nieuwe leden benoemd. De paus wil vooral gericht zijn op de pastorale vraag rond het kwetsbare levenseinde. Daarom ook stuurde hij gisteren een inlevende brief naar de Europese wetenschappers die zich samen buigen over vraagstukken rond het levenseinde. De paus heeft in die brief oog voor de menselijke keuzevrijheid een medische behandeling te weigeren, ook als dat het onvermijdelijke sterven naderbij brengt. Hij wijst er op dat technologische en economische motieven geen reden mogen zijn levensverlengende behandelingen aan te bieden. Hij noemt dat een futiel verzet tegen de dood.
Tegelijk ziet hij het als een verplichting dat de arts bij de patiënt blijft, ook als hij medisch-technisch niks hoeft te doen. In de gefragmentiseerde zorg dreigen arts en verplegers zich soms terug te trekken, zo schrijft hij. Nabijheid is geen echte verrichting en is ook meer dan een incidenteel palliatief consult en heeft waarschijnlijk geen financieringscode. Toch, schrijft de paus, hebben medici ‘een verantwoordelijkheid tot nabijheid’. Tegelijkertijd vraagt hij wetenschappers en wetgevers geen wetgeving en praktijk toe te staan die het mogelijk maken zelf het leven via ingrijpen te bekorten.
Het is niet goed te achterhalen waar het in Nederland is misgegaan, terwijl die discussie op Europees niveau wel heel goed gevoerd kan worden. Enerzijds kan het komen door de drammerige opstelling van partijen als D66, die medische ondersteuning bij de zelfgekozen dood willen organiseren ook als daar geen medische grondslag voor is. Anderzijds wordt mensen aangepraat dat als je zelf geen volledige regie meer hebt over je leven, je niet meer meetelt en het dan nog slechts wachten op de dood is. Alsof de waarde van een mens wordt bepaald aan de hand van wat iemand presteert of kan.
Afgelopen week bleek ook op een bijeenkomst in Bolsward dat de doodswens bij voltooid leven in het overgrote deel van de gevallen een schreeuw van verdriet en eenzaamheid is; met de zelfgekozen dood als vlucht naar voren. Daar past geen recht op euthanasie of zelfdoding bij, maar wel nabijheid en echt wederkerig luisteren en spreken. Stop met de soms futiele medische strijd tot levensverlenging, maar probeer het ook niet met middelen te verkorten. Van artsen, verzorgers en ook familieleden wordt soms niets anders gevraagd dan nabij te zijn.
De bijeenkomst over het levenseinde in Bolsward heette Café Doodgewoon. Dat had misschien beter de Academie voor het Leven kunnen heten. HB

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties