De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zondag 25 februari

Hoofdartikelmaandag, 12 februari 2018

Verantwoording en verantwoordelijkheid
De cijfers liegen er niet om. Over dertig jaar is een kwart van de bevolking 65-plusser (nu een op zes), is het aandeel 75-plussers verdubbeld en het aantal chronisch zieken van 5,3 miljoen gestegen naar zeven miljoen. Dat is geen voorspelling die uit de lucht komt vallen en daarom is van overheidswege al jaren de boodschap dat we onderweg zijn van een verzorgingsstaat naar een participatiesamenleving. Maar hoewel die term al door Wim Kok en Jan Peter Balkenende gebruikt werd toen ze premier waren, is Nederland nog steeds bezig uit te vinden wat dat dan precies is. Het afdoen als een zoek-het-lekker-zelf-maar-uit-maatschappij zoals oud-SP-leider Emile Roemer deed, is te gemakkelijk. Veel pogingen om minder betuttelend om te gaan met kwetsbare groepen, en henzelf, familie, vrienden en buurt te betrekken bij zorg, hebben geleid tot waardevolle contacten en zinvolle ervaringen.
Maar het gaat ook erg vaak mis. Steeds opnieuw blijkt dat het over een kam scheren van mensen daaraan ten grondslag ligt. Dat heeft ook de Raad voor de Volksgezondheid en Samenleving (RVS) eind vorige week opnieuw geconcludeerd in zijn Zorgagenda voor een gezonde samenleving. Zowel mensen die zorg verlenen als mensen die zorg nodig hebben, gaan bijkans ten onder aan wetten, regels en regelingen. Die beogen alle efficiŽntie en veiligheid en gelijke rechten te waarborgen, maar brengen in de praktijk frustrerend veel uitzoek- en administratiewerk mee. En, erger: het gevoel niet gezien te worden. Niet als de verzorgende die heel goed in staat is om zowel regels te respectereren als daar uitzonderingen op te maken, als zijn verstand of geweten dat ingeven. Niet als de patiŽnt die onvoldoende bemiddeld, mondig en verstandig genoeg is om de weg te vinden in het woud aan instellingen en geldstromen.
Regels moeten fungeren als richtlijnen, niet als dwingend keurslijf dat de eigen verantwoordelijkheid van zorgverlener verstikt en de specifieke situatie van de zorgbehoevende negeert. Er is handelingsvrijheid nodig om recht te doen aan de mens als mens: alleen zijn is voor de een Ďlekker met rust gelaten wordení, voor de ander bittere eenzaamheid. De een accepteert afhankelijkheid, voor de ander is dat ondraaglijk. Een chronische ziekte kan iemands leven ontwrichten maar ook een groot aanpassingsvermogen aanboren.
Als zorgverleners beslissingsbevoegdheden hebben voor zorg op maat, vergroot dat hun werkplezier, zelfvertrouwen en aandacht. Natuurlijk is verantwoording van zorg nodig, maar de RVS stelt terecht dat daarvan het nut zichtbaar moet zijn: wat leren we van deze cijfers? Zorgen is geen productie draaien maar hart-en-zielwerk. Het is ingewikkeld daar praktische werkvormen voor te vinden, maar dat moet altijd het streven zijn. We zijn geen bevolking van participanten maar van mensen. RK

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties