De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zondag 20 augustus

Sportwoensdag, 12 juli 2017

Sherida Spitse is een pionier zonder roem
Het is ergens aan het begin van het nieuwe millennium, op een zondagmiddag laat in het voorjaar. Op een trapveldje in Jutrijp voetbalt een grote groep jongens. Het spel ‘kampioentje’ is populair onder de jonge voetballertjes in het dorp, allemaal lid van de plaatselijke voetbalvereniging HJSC. De opzet van het spel is simpel, de uitdaging des te moeilijk. Er staat één iemand op het doel, de rest staat in het veld. Het is ieder voor zich en wie een doelpunt weet te scoren, plaatst zich voor de volgende ronde. Een afvalsysteem die net zolang doorgaat, tot er twee jongens over zijn gebleven. Zij spelen een finale en wie het eerst drie treffers maakt, wint. Lang tijd om te vieren is er dan niet, want zodra de kampioensgoal is gevallen, stormt de rest het veld weer in. Want wachten totdat je mee mag voetballen is in de vroege puberjaren een regelrechte straf.
Plots komt er uit de richting van Sneek een meisje, iets jonger dan ons, aangefietst. Of ze ook mee mag doen, is haar vraag. ‘Natuurlijk’, is het antwoord dat volgt. Hoe ze in vredesnaam op het idee is gekomen om nota bene hier te komen voetballen, is mij een raadsel. Jongens die in het vorige toernooitje vlug uitgeschakeld waren, ruiken hun kans om ‘makkelijk’een ronde door te komen. Weten zij veel.
Het meisje, ik schat op dat moment zo’n twaalf of dertien jaar, is voor velen een onbekende. Maar in Sneek en omstreken zijn er al best veel mensen die haar kennen. Dat is ook niet zo gek, al is in die tijd het vrouwenvoetbal nog lang niet wat het nu is. Vrouwenteams zijn er amper en in de jeugd zijn meisjesteams een uitzondering. Ook in mijn dorp voetballen de meisjes gewoon met de jongens en douchen ze apart in het scheidsrechterhokje.
Talent
In de F-pupillen en E-pupillen is er weinig sprake van niveauverschil, maar in de D-pupillen en de latere junioren haken meiden al snel af. Het spel wordt sneller, fysieker en minder leuk voor ze. Maar tussen de jongens van Sneek BP en later Sneek Wit Zwart houdt ze zich altijd staande. Sterker nog; ze is een van de betere spelers. En iedereen in Sneek en daarbuiten die haar 'wel eens hebben zien spelen, weet dat. Sherida Spitse is een talent.
En nu staat ze ineens hier, op het trapveldje in Jutrijp. Was ze misschien op weg naar een vriendin in het dorp? Was ze eerder op de middag misschien voorbij gereden met haar ouders en had ze ons zien spelen? Tot op de dag van vandaag heb ik nog altijd geen idee. Maar op dat moment is het ook niet belangrijk. ,,Wie heeft de bal? Kom op, voetballen.”
Het verhaal laat zich raden. Sherida doorstaat de eerste ronden zonder kleerscheuren en de eerste jongens worden met de teleurstelling leesbaar op hun gezicht naar hun plek achter het doel verwezen. Wachten op het volgende toernooitje. Het is haar eerste en gelijk ook haar laatste optreden op dit trapveldje in het dorp, maar de jongens weten nu dondersgoed wie ze is.
Niemand is verbaasd als Sherida het later tot een bescheiden leven als profvoetballer bij sc Heerenveen en FC Twente schopt. Dat ze international wordt in 2006 is eigenlijk ook geen verrassing. Eind 2013 is de eerste voetbalster in Nederland die een betaalde overgang naar het buitenland afdwingt. Drie seizoenen speelt ze in Noorwegen voor LSK Kvinner FK in Lilleström. De naam ‘Sherida’ is een begrip in Sneek en de regio. Een pionier die, samen met Loes Geurts uit Bolsward, de weg vrijmaakte voor zoveel Friese meisjes om te beginnen, maar vooral om door te gaan met voetballen.
Maar op landelijk niveau zijn er toch altijd andere dames die in de schijnwerpers staan. De meiden van de goals als Manon Melis en Vivianne Miedema. Vrouwen met de ervaring, zoals Daphne Koster en vrouwen met de ‘looks’, zoals Anouk Hoogendijk. Sherida is bescheiden en hoeft niet zo nodig op de voorgrond. Het past ook niet bij haar, al wordt ze op feestjes wel gezien als de gangmaker.
Op het veld is er geen plaats voor bescheidenheid. Er is één betrouwbare post in het elftal op wie alles leunt, maar die altijd wat buiten de schijnwerpers blijft. De harde werkster op het middenveld. Ze heeft misschien niet de meest oogstrelende techniek, maar wat ze doet is functioneel. Met haar uitstekende traptechniek weet ze bovendien snel het spel te verplaatsen.
Recordinternational
Dit Europese toernooi zou een prachtig slotstuk voor haar kunnen zijn, maar zelfs na 132 interlands in elf jaar, wil ze van ophouden niets weten. Het vizier staat gericht op haar oud-teamgenote Annemieke Kiesel-Griffioen, die tussen 1995 en 2011 liefst 159 het Oranje shirt droeg. Recordinternational worden is haar droom en met haar leeftijd van pas 27 jaar ook zeker een realistisch doel. Zondag start het toernooi in een uitverkochte Galgenwaard te Utrecht tegen Noorwegen, een van de favorieten voor de eindzege. Spitse, samen met andere Friezinnen Sisca Folkertsma (20) en keepster Geurts (31), die het waarschijnlijk moet doen met een plek op de bank, staan deze weken volop in de schijnwerpers. Drie dames die namens Fryslân symbool staan voor de groei van het vrouwenvoetbal. Met behulp van dit EK moet die groei zich verder doorzetten.

| Fertel in freon | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0 |


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties