Links of rechts: ‘Skiete Willy’ kon het allemaal

Willy van der Kuijlen streefde met PSV midden jaren zeventig voorbij aan Ajax en Feyenoord en durfde als international aanvoerder Johan Cruijff tegen te spreken. De topscorer aller tijden van de eredivisie overleed gisteren op 74-jarige leeftijd.

Jaap Bloembergen

Geplaatst: 20 april 2021 om 16:00

PSV-speler Mark van Bommel krijgt in 2012 de Johan Cruijff Schaal van oud PSV-speler en clubicoon Willy van der Kuijlen na de 4-2 overwinning op Ajax.   FOTO: ANP
0%

Vraag Ronald Koeman van wie hij die geweldige traptechniek heeft geleerd en hij antwoordt: Willy van der Kuijlen. Links, rechts, met de wreef of binnenkant voet: ‘Skiete Willy’ kon het allemaal.

‘Mister PSV’ overleed gisteren aan de gevolgen van alzheimer. Van der Kuijlen maakte in iets meer dan zeventien seizoenen 308 competitiegoals in 528 wedstrijden voor PSV, en scoorde ook nog drie keer voor MVV. Hij staat met 311 doelpunten nog altijd op eenzame hoogte in Nederland. Het eredivisierecord wordt waarschijnlijk nooit meer verbeterd, welk talent blijft zo lang zijn club trouw?

Na elke gewone training bleven leerling Koeman en leermeester Van der Kuijlen midden jaren tachtig nog een uurtje trappen op de Herdgang. Koeman perfectioneerde wat Van der Kuijlen hem leerde, en verwierf wereldfaam. Maar Willy zelf? Hij was en bleef de ‘Johan Cruijff van het Zuiden’. Of zoals het aan de Brabantse stamtafel klonk: „Als-ie niet in Helmond maar in Amsterdam was geboren, was hij wereldberoemd geworden.” En: „Had hij maar 5 procent van Cruijffs flair gehad ...”

Philips-scheerapparaat

Daar zat hem nu net de kneep. Van der Kuijlen was bescheiden, introvert, geen leiderstype. Hij kon ook nukkig zijn, maar dan speelde hij volgens PSV-trainer Kees Rijvers juist zijn beste wedstrijden. Volgens Rijvers – met wie hij midden jaren zeventig drie landstitels, twee KNVB-bekers en de UEFA Cup won – kon hij ook goed koppen en hard rennen. Maar die eigenschappen heeft hij zelden laten zien.

Wilhelmus Martinus Leonardus Johannes Van der Kuijlen groeide net als de voetbaltweeling René en Willy van de Kerkhof op in Helmond, aan de zuidzijde van de Zuid-Willemsvaart – aan de noordzijde van het kanaal woonden de textielbaronnen. Zijn vader was spinner in een textielfabriek, Willy zat op de ambachtsschool in Gemert. Pa wilde dat hij tegelzetter werd, maar aan leren had hij een broertje dood.

 

Het verongelijkte duo verliet niet veel later de Zeister bossen. Het zou nooit meer goedkomen

Hij voetbalde bij HVV Helmond en verdiende in 1964 voor een transferbedrag van 1.500 gulden een bescheiden profcontract bij PSV. In 2007 schreef Hard Gras dat de penningmeester van de amateurclub als dank voor bewezen diensten een Philips-scheerapparaat cadeau kreeg. De jonge semi-prof zelf ging overdag in het magazijn van het elektronicabedrijf werken.

En zo bromde Van der Kuijlen op zijn Kreidler elke trainingsdag naar het station van Helmond en reisde hij vervolgens naar Eindhoven. Bij thuiswedstrijden werden vanuit Helmond extra treinen ingezet. In de voorste coupé hingen zijn fans uit het raam en riepen ‘Willy’, waarop ze vanuit de achterste coupé ‘Skieten’ riepen.

Als de jonge midvoor onverhoopt werd gewisseld, liepen de Helmonders naar verluidt boos weg uit het stadion. Het waren de jaren onder trainer Kurt Linder, toen Van der Kuijlen niet in zijn beste doen was. Zijn vrije trappen misten nog wel eens precisie. ‘Kiek uit voor de watertoren Willy’, riepen de fans van VV Eindhoven aan de Aalsterweg plagerig als hij moest aanleggen voor een afstandsschot.

Onder ‘schreeuwlelijk’ Linder wendde gevoelsmens Van der Kuijlen nog wel eens blessure voor. Pas onder de gemoedelijke Rijvers – ook een Brabander – kwam het talent tot wasdom. Hij scoorde aan de lopende band, vormde met Ralf Edström een ijzersterk aanvalsduo. De boomlange Zweed kopte de voorzetten verdekt terug – naar zijn linker of zijn rechtervoet – en dan schoot ‘het kanon’ de bal kiezelhard in het doel. Bij FC Wageningen schoot hij een keer letterlijk het net kapot.

„Willy wachtte niet tot ik kopte, hij was al in beweging en het maakte niet uit of ik hem voor zijn rechter of linker legde. Dat maakte het zo onvoorspelbaar”, verklaarde Edström decennnia later in Hard Gras.

De koningen uit Spanje

Het waren de jaren dat PSV zowel Ajax als Feyenoord voorbijstreefde. PSV leverde van de nationale topdrie dan ook de meeste internationals, maar de Brabantse kliek zou alleen numeriek in de meerderheid zijn.

Volgens randstedelingen hadden ze een minderwaardigheidscomplex. Volgens de PSV’ers zelf werden ze overschreeuwd door de twee Johans uit Barcelona, met in hun kielzog Ajacieden en Feyenoorders die op hun retour waren. Cruijff en in mindere mate Neeskens genoten een voorkeursbehandeling bij het Nederlands elftal. Ze kwamen te laat of helemaal niet op trainingskamp – Cruijff gaf nog wel eens de voorkeur aan een sponsorverplichting.

Polen

En toen barstte de bom. Voor een belangrijk EK-kwalitatieduel tegen Polen in september 1975 kwamen de Johans weer eens te laat opdraven, waarop Van der Kuijlen zou hebben geroepen: „Daar hebben we de koningen uit Spanje”. Volgens Cruijff had PSV-doelman Jan van Beveren het geroepen. Hoe dan ook: het verongelijkte duo verliet niet veel later de Zeister bossen. Het zou nooit meer goedkomen, hoewel Cruijff zei dat er eigenlijk geen problemen waren ...

Cruijff en consorten wisten zich gesteund door de publieke opinie in de Randstad, De Telegraaf voorop. De krant voerde een hetze tegen de twee PSV’ers. Van Beveren werd zelfs bedreigd en gesommeerd geen tv-commentaar in Hilversum te komen geven. Hij ging naar de Verenigde Staten, op de vlucht voor alle vijandelijke reacties. Van der Kuijlen keerde terug naar Helmond en Eindhoven.

Slechts 22 interlands voetbalde de typische clubspeler Van der Kuijlen, niet alleen door zijn ruzie met Cruijff, ook omdat hij als hangende spits op die positie voetbalde en zijn meerdere vond. Hij zou zijn loopbaan afsluiten bij MVV in Maastricht en de Belgische tweedeklasser Overpelt Fabriek. ij werd achtereenvolgens jeugd-, assistent- en spitsentrainer bij PSV. Hij kreeg bij het stadion een standbeeld, schietend met zijn ‘zwakke’ linkerbeen in brons gegoten.

Elke nieuwe aanwinst reikte ‘Mister PSV’ tot een paar jaar voor zijn dood een vers thuisshirt aan, naar het voorbeeld van Alfredo di Stefano bij Real Madrid. [Met medewerking van Guido de Vries]

Registreer u bij het Friesch Dagblad

Registreren
  • Registreren is zonder kosten of verplichtingen
  • Alle artikelen op frieschdagblad.nl zijn volledig toegankelijk
Hoofdredacteur

Waarom Friesch Dagblad?

  • Het nieuws uit Fryslân
  • Verdieping en duiding bij de actualiteit
  • Opinies en analyses
  • Betrouwbaar, kritisch, evenwichtig en opbouwend
Registreren
Sluiten
Sluiten