Commentaar: Duurzaamheid vraagt aandacht voor wat kwetsbaar is

Groen Geloven is vandaag in Zwolle - een uitverkochte bijeenkomst over de vraag: hoe duurzaam te leven? Een lichte vermoeidheid maakt zich bij dat laatste woord van velen meester. De aanhoudende berichtgeving over klimaat en biodiversiteit, de alarmerende rapporten daarover en de drastische consequenties daarvan buitelen over elkaar.

De publieke tuin van de Martinikerk in Franeker.

De publieke tuin van de Martinikerk in Franeker. Foto: Shutterstock.

Afgelopen twee weken alleen al: het IPCC en Deltares over zeespiegelstijging, de commissie-Remkes over hoe te gehoorzamen aan EU-beleid voor stikstofuitstoot, de boerendemonstratie in Den Haag, het pleidooi voor harde klimaatkeuzes van Gerrit Hiemstra in de Rede fan Fryslân.

Alleen al om de reikwijdte en complexiteit is het klimaatvraagstuk moedeloosmakend. Op die mondiale schaal lijkt het handelen van de individuele mens zo weinig gewicht in de schaal te leggen dat het zinloos is. Een handelen bovendien dat offers vergt, en dat doen mensen liever als collectieve verplichting dan als vrijwillige individuele daad. Waarom zou ik stappen zetten als buurman links twee diesel-auto’s heeft en buurvrouw rechts drie keer per jaar een vliegvakantie boekt?

Zo’n dag als vandaag in Zwolle is hopelijk een goed werkend tegengif tegen zulk denken. Dat christenen zich bezighouden met klimaat, duurzaamheid en biodiversiteit is zo belangrijk omdat juist zij deze vraagstukken kunnen terugbrengen naar de menselijke maat. Ze kunnen de koppeling leggen met de bronnen van het christendom. Wat betekent het vandaag voor mij dat de mens ‘heerser’ is die ‘de aarde onder zijn gezag’ moet brengen? Het is bij uitstek dat scheppingsverhaal uit het eerste Bijbelboek Genesis dat de verwantschap en verbondenheid tussen mens en natuur illustreert, dat aandacht heeft voor zowel de schoonheid als de fragiliteit ervan. En dat duidelijk maakt dat ‘gezag uitoefenen’ betekent ‘tot zijn recht laten komen’, en dus een behoedzame omgang vraagt.

Duurzaamheid is dan niet een verwegkwestie die op het bordje ligt van de technologie en het bestuur, maar een persoonlijke zaak. In het Nieuwe Testament heeft Jezus voortdurend aandacht voor alles wat kwetsbaar is - en dat is nooit een kostenpost of een zichzelf wegcijferen; het betekent altijd verrijking.

In de Bijbel en de christelijke traditie zijn vruchtbare handvatten te vinden voor ‘innerlijke duurzaamheid’; voor hoopgevend denken over hoe te leven. Handvatten die wapenen tegen het definiëren van vooruitgang in termen van groei, koopkracht en bucketlists afwerken. Gezonde zelfbegrenzing is geen kwestie van matigen en minderen, maar betekent aandachtiger, alerter, dankbaarder, vreugdevoller leven.

hoofdredactie@frieschdagblad.nl

Nieuws

menu