Eindeloos zeuren over wat niet meer gezegd mag worden in 'Het lied van Europa' van Leon de Winter | Recensie

De romans van Leon de Winter blonken ooit uit in vaart, intrige en actualiteit. Zijn nieuwste roman, Het lied van Europa, opent spannend, maar verzandt al snel in larmoyant populistisch geredeneer.

Vrouwen steken in Amsterdam een kaarsje op ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de Arabische Lente in 2016. Leon de Winter wilde een roman schrijven over een 'Europese winter' in 2040. Het resulteerde in 'Het lied van Europa'.

Vrouwen steken in Amsterdam een kaarsje op ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de Arabische Lente in 2016. Leon de Winter wilde een roman schrijven over een 'Europese winter' in 2040. Het resulteerde in 'Het lied van Europa'. Foto: ANP

Voorspellende kwaliteiten kun je schrijver Leon de Winter niet ontzeggen. Toen hij in 2017 begon aan zijn nieuwe boek Het lied van Europa moesten de coronacrisis en de bestorming van het Capitool nog plaatsvinden. Hij had de Arabische lente nog vers in het geheugen, en wilde een boek schrijven over een Europese lente, die in 2040 zou plaatsvinden.

Nieuws

menu