De roman 'Wolvenkoorts' van Kerstin Ekman kantelt een wolf het beeld dat een man heeft van de dierenwereld | Recensie

Wolvenkoorts van de Zweedse auteur Kerstin Ekman is een roman over de vergankelijkheid. En over de relatie mens en dier, een hoogst actueel thema bij de terugkeer van de wolf in Nederland.

Kerstin Ekman.

Kerstin Ekman. Foto: Bodil Bergqvist

Over de terugkeer van de wolf is in ons land veel te doen. Het is een beschermd dier, op afschieten staan straffen. Tegelijk nemen wolven schapen te grazen, wat tot schadeposten bij boeren leidt. Verhitte discussies zijn het gevolg. In Zweden is de wolf nooit weggeweest. Ook daar heeft het dier een beschermde status. In de beknopte roman Wolvenkoorts van de bijna negentigjarige auteur Kerstin Ekman, markeert het zien van een reusachtig exemplaar een grote verandering in het leven van Ulf Norrstig. Ulf is in de zeventig en nog altijd jachtmeester van de streek in het noorden van Zweden. Het is een omgeving van eindeloze sparren, blauwe meren, houthakkers, mannen met jachtgeweren. ‘De meesten willen schieten zolang hun wijsvinger de trekker over kan halen. Zolang je pik nog overeind komt, leef je en dood je.’

Nieuws

menu