Hiske Oosterwijk lit jazz en Gysbert Japicx tikkeboartsje yn 'e Broeretsjerke yn Boalsert | Resinsje

De fan oarsprong Ljouwerter sjongeres Hiske Oosterwijk (1989) presintearre tongersdeitemiddei yn de Broeretsjerke fan Boalsert har tredde album Wurden. Mei dit album bringt se teksten fan de 17e-iuske Fryske dichter Gysbert Japicx op nije muzyk.

Hiske Oosterwijk

Hiske Oosterwijk Foto: Jan Lenting

Rieneke Speerstra, meiwurker fan it Gysbert Japicxhûs, fertelde wat oer it belang fan de dichter dy’t it Frysk yn syn tiid werombrocht as skriuwtaal. Hy keas bewust foar it Frysk en moast sa syn eigen stavering betinke. Der binne strjitten en skoallen nei him neamd, en fansels de wichtichste provinsjale literatuerpriis.

Oosterwijk studearre ôf oan it Prins Claus Conservatorium dêr’t se har masteroplieding die. As jazzsjongeres toerde se al troch ferskate lannen, sjongt njonken Frysk ek yn it Ingelsk en Frânsk. „Ik ha wol wat mei taal.” Har bandleden komme út ûnder oaren Ruslân en Turkije.

Tradysjonele Fryske muzyk

„It docht wol wat mei myn ‘inner-psyche’ om wer mei it Frysk dwaande te wêzen,” fertelt se. As bern hie se net sa yn de rekken dat it Frysk wat bysûnders wie, se fûn it net sa ‘cool’, mar dat feroare ûnder har stúdzje. Se woe doe graach wat dwaan mei tradysjonele Fryske muzyk, inkeld om derachter te kommen dat soks amper bestie.

Dat se begûn by it begjin, by Gysbert Japicx en syn gedichten, en basearre har muzyk op de meldijen fan de âlde psalmen. „Dy binne ienfâldich en mei in soad herhelling. Mei de kleuren fan de akkoarden en de laachjes dy’st der omhinne boust, wurdt de muzyk komplekser.”

Leafde

Se song as earste it nûmer Leafde , sittend achter in apparaat dat ‘loop station’ hjit. Yn it swart klaaid, in gouden rinkje troch de noas. It lûd galme troch de bysûndere romte mei it glêzen dak. Se boarte knap mei de echo. As de band derby komt (cello, toetsen, gitaar en drums) komt se oerein.

Mei har swarte, slanke silhûet op hakken liket se op in swarte ingel, de muzyk docht wilens tinken oan it Souldada fan gitarist Herman Woltma: in cocktail fan wrâldmuzyk, bossa nova en jazz. It album is in dûbel-cd, mei foar de helte teksten fan Gysbert en fierder teksten troch Oosterwijk basearre op Gysbert syn gedichten.

Botse

Tusken de fersen en refreinen troch ymprovisearret de band, fleand bytiden hast de tsjerke út. Jazz, in klassike styl, mar grien yn ferliking mei de teksten fan de âlde grûnlizzer fan it moderne skreaune Frysk.

Soms botse taal en meldij mei de ritmes en de ymprovisaasjes, it is noch in sykjen en tikkeboartsjen foardat it doe en it no inoar op dit poadium fine en beethâlde.

Letter fan’t jier sille sjongeres en band mei it jazzy Gysbert-programma Tiidgenoaten troch de teaters. Omdat der fanwegen de noch jildzjende karante-regels gjin publyk bywêze mocht, waard de hiele presintaasje middeis útsjoerd op Omrop Fryslân tv.

Presintaasje fan it album Wurden fan Hiske Oosterwijk, ZenneZ records